Spotlight

Malika Favre เส้นที่เหลืออยู่

6 มิ.ย. 2569

บนปกนิตยสาร New Yorker ฉบับหนึ่ง มีภาพผู้หญิงสองคนนั่งอยู่ริมหน้าต่าง — ไม่มีเงา ไม่มีรายละเอียดบนใบหน้า มีแค่สีแบนๆ สองสามสี กับเส้นโค้งที่แบ่งพื้นที่ออกจากกัน แค่นั้น แต่มันจับตาได้ทันที Malika Favre เป็นนักวาดภาพประกอบชาวฝรั่งเศสที่ใช้ชีวิตอยู่ระหว่าง London กับ Barcelona เธอเป็นที่รู้จักจากงานที่คนมักเรียกว่า

Nike Cryoshot ปุ่มสตั๊ดที่หยุดเวลาไว้ใต้น้ำแข็ง

6 มิ.ย. 2569

ปุ่มสตั๊ดที่มองเห็นได้ ในรองเท้าที่ใส่เดินถนน ใน Montebelluna เมืองเล็กทางเหนือของอิตาลี มีห้องทำงานแห่งหนึ่งที่ช่างเทคนิค 27 คนสร้างรองเท้าฟุตบอลที่สวยที่สุดในโลก โต๊ะตรงกลางวางรองเท้าคู่หนึ่งหงายพื้นขึ้น รอบปุ่มสตั๊ดนั้นถูกหุ้มด้วยวัสดุ TPU ใสแจ๋ว เหมือนก้อนน้ำแข็งที่แข็งตัวทันทีกลางอากาศ มองทะลุเห็นทุกรายละเอียดของปุ่มดั้งเดิม ทั้งรูปทรง ทั้งตำแหน่ง ทั้งร่องรอยของยุคสมัยที่มันเคยอยู่ Cryoshot คือวิธีที่ Nike

Yuichi Hirako เมื่อต้นไม้เดินได้ และมนุษย์ก็ไม่เคยเป็นแค่มนุษย์

6 มิ.ย. 2569

ตรงกลางลานชั้นหนึ่งของห้าง Hankyu Umeda ในโอซาก้า มีรูปปั้นไม้ตัวหนึ่งยืนนิ่งอยู่ ร่างกายเป็นคน สวมเสื้อลายจุดสีแดงกับกางเกงยีนส์สีน้ำเงิน แต่ส่วนหัวกลับเป็นต้นสนสีเขียวที่แผ่กิ่งก้านออกเป็นเขากวาง ด้านล่างเท้าทั้งสองเหยียบอยู่บนตำราที่วางซ้อนกัน รอบๆ ปูด้วยหญ้าเทียมสีเข้ม ไม่มีป้ายอธิบายขนาดใหญ่ ไม่มีเสียงดนตรีประกอบ มีแค่คนที่เดินผ่านไปมาหยุดมอง บางคนเอียงหัวดูสักพัก แล้วเดินต่อ ผลงานชิ้นนี้ชื่อ “Sacred Tree” โดย

Fragment Design x Bang & Olufsen เมื่อเสียงมีร่องรอยของสายฟ้า

5 มิ.ย. 2569

สร้างบ้านเพราะเกลียดสายไฟ ในช่วงยุค 90s Hiroshi Fujiwara สร้างบ้านหลังหนึ่งขึ้นมา ไม่ใช่เพราะอยากได้บ้าน แต่เพราะเกลียดสายไฟ เพื่อนของเขาบอกว่า ถ้าอยากได้ระบบเสียง Bang & Olufsen แบบเต็มรูปแบบ สายลำโพงต้องซ่อนไว้ในผนัง ซึ่งหมายความว่าต้องสร้างบ้านใหม่ทั้งหลัง เขาก็สร้าง สามสิบกว่าปีผ่านไป Fujiwara ยังอยู่บ้านหลังนั้น

Leandro Erlich เมื่อพื้นกลายเป็นผนัง และสิ่งที่เห็นไม่เคยเป็นอย่างที่เป็น

5 มิ.ย. 2569

มีตึกสไตล์ Haussmann หลังหนึ่งวางราบอยู่กับพื้น ด้านบนแขวนกระจกเอียง 45 องศา คนที่ยืนอยู่บนด้านหน้าอาคารนั้นจะเห็นตัวเองในกระจก — เกาะอยู่กลางอากาศ ห้อยโหนจากระเบียง แตะขอบหน้าต่าง ราวกับแรงโน้มถ่วงเป็นเรื่องที่ต่อรองกันได้ นี่คือ Bâtiment ผลงานปี 2004 ของ Leandro Erlich ศิลปินชาวอาร์เจนตินาที่ใช้เวลากว่าสามทศวรรษตั้งคำถามกับสิ่งที่เราเรียกว่า

Hella Jongerius ดีไซเนอร์ที่ฟังเสียงกระซิบของวัตถุ

4 มิ.ย. 2569

มีแจกันพอร์ซเลนเกือบ 300 ใบ วางซ้อนเรียงเป็นพีระมิดบนแท่นสีขาว ผิวของแต่ละใบไม่เหมือนกันเลย — สีเขียวมอสซ้อนทับกับน้ำตาลดิน แดงอิฐค่อยๆ ไล่เข้าหาเหลืองมัสตาร์ด บางใบมีรอยหยดของเคลือบที่ไหลตามแรงโน้มถ่วง เหมือนวัตถุเหล่านั้นกำลังเล่าเรื่องกระบวนการสร้างตัวเอง นี่คือ Coloured Vases — ผลงานที่ Hella Jongerius ใช้เวลากว่าสิบปีทดลองกับสีบนพื้นผิวเซรามิก ไม่ใช่เพื่อหาสีที่

Marine Serre x Louvre เมื่อจิ๊กซอว์เกือบ 3,000 ชิ้นกลายเป็นชุดราตรี

4 มิ.ย. 2569

Marine Serre ร่วมกับพิพิธภัณฑ์ลูฟวร์ สร้างคอลเลกชัน couture จากของที่ระลึก — ชุดจิ๊กซอว์ Mona Lisa เกือบ 3,000 ชิ้น ใช้เวลาผลิต 420 ชั่วโมง

Vipp x Mesura เมื่อบ้านพักกลายเป็นสนามเด็กเล่น

4 มิ.ย. 2569

Vipp x Mesura — เมื่อบ้านพักกลายเป็นสนามเด็กเล่น ผ้าลายสก็อตผืนเดียว ปูจากพื้นลากขึ้นฝา ทอดข้ามเฟอร์นิเจอร์ แล้วไหลออกไปถึงลานหน้าอาคาร ที่โคเปนเฮเกน ภายใน Vipp Garage — อาคารสำนักงานเก่าแก่ของแบรนด์เครื่องใช้ในบ้านจากเดนมาร์ก — มีห้องหนึ่งที่ไม่เหลือพื้นผิวเดิมให้เห็น ทุกอย่างถูกหุ้มไว้ด้วยผ้าผืนเดียวกัน ดูเผินๆ เหมือนใครบางคนกางผ้าปิกนิกแล้วลืมหยุด

Marcos Kueh เมื่อผ้าทอเล่าเรื่องที่ตำราเรียนไม่เคยสอน

3 มิ.ย. 2569

ลองนึกภาพผ้าทอขนาดยักษ์สูงแปดเมตร แขวนห้อยลงมาจากเพดานแกลเลอรีเหมือนน้ำตกที่ทำจากด้าย — สีสันฉูดฉาดแบบป้ายโฆษณา แต่เต็มไปด้วยลวดลายที่หยิบยืมมาจากวัฒนธรรมบอร์เนียวโบราณ ตัวอักษรจีน ภาพนกเงือก และสัตว์ในตำนานพื้นบ้าน ถ้าเดินผ่านผลงานของ Marcos Kueh คุณอาจรู้สึกเหมือนหลงเข้าไปในป่าฝนเขตร้อน — แต่แทนที่จะเป็นใบไม้และต้นไม้ สิ่งที่ห้อมล้อมคุณคือ ‘ป้ายโฆษณาทอมือ’ ที่ตั้งคำถามว่า — จะเป็นอย่างไรถ้าบอร์เนียว ไม่ใช่นิวยอร์ก

เมื่อเสื้อยืดของฝาก Louvre ถูกตัดเย็บใหม่ Marine Serre กับ 420 ชั่วโมงของ “The Grace of Time”

3 มิ.ย. 2569

Marine Serre ร่วมงานกับ Louvre เปลี่ยนเสื้อยืดของฝากเป็นงาน couture — ชุดจิ๊กซอว์ 3,000 ชิ้น ใช้เวลาทำ 420 ชั่วโมง

สร้างบ้านเพื่อเสียง Fragment Design × Bang & Olufsen

2 มิ.ย. 2569

สร้างบ้านเพื่อเสียง — Fragment Design × Bang & Olufsen ในยุค 90 Hiroshi Fujiwara ตัดสินใจสร้างบ้านหลังหนึ่ง ไม่ใช่เพราะอยากมีพื้นที่ แต่เพราะเกลียดสายไฟที่ระเกะระกะ และอยากติดตั้งระบบเสียง Bang & Olufsen แบบ

PALOW. เมื่อแมลง เครื่องจักร และจินตนาการกลายเป็นสิ่งเดียวกัน

1 มิ.ย. 2569

ลองจินตนาการถึงโลกที่แมลง เครื่องจักร และสาวน้อยหลอมรวมเป็นสิ่งมีชีวิตชนิดเดียวกัน — ปีกแมลงปะทะเกราะเหล็ก ขาเรียวยาวเชื่อมต่อด้วยข้อต่อไฮดรอลิก ดวงตาเป็นเลนส์คอมพาวด์ที่มองเห็นคลื่นแสงที่มนุษย์ไม่อาจรับรู้ นี่ไม่ใช่ฉากจากอนิเมะเรื่องไหน แต่เป็นจักรวาลส่วนตัวของ PALOW. — นักวาดภาพประกอบและ character designer จากฟุกุโอกะที่กำลังเป็นหนึ่งในชื่อที่น่าจับตามองที่สุดของวงการ illustration ญี่ปุ่นร่วมสมัย PALOW. เริ่มทำงานภายใต้ชื่อนี้ตั้งแต่ปี 2011

Kelly Wearstler x H&M Home เมื่อเฟอร์นิเจอร์ไม่ได้มีไว้แค่คนรวย

1 มิ.ย. 2569

Kelly Wearstler จับมือ H&M Home เปิดตัวคอลเลกชันเฟอร์นิเจอร์ modular 29 ชิ้น ที่ Milan Design Week 2026 — ดีไซน์ระดับโลกในราคาที่ทุกคนเข้าถึงได้

Ettore Sottsass เมื่อดีไซน์เริ่มต้นตรงที่ความมหัศจรรย์เริ่มต้น

1 มิ.ย. 2569

มีนักออกแบบไม่กี่คนในประวัติศาสตร์ที่กล้าพอจะบอกว่า “ดีไซน์ไม่จำเป็นต้องเหตุผล” — Ettore Sottsass คือหนึ่งในนั้น ชายผู้เกิดใน Innsbruck ปี 1917 เติบโตใน Turin และใช้ชีวิตทั้งชีวิตในการพิสูจน์ว่าสิ่งของรอบตัวเราไม่ได้มีไว้แค่ใช้งาน แต่มีไว้เพื่อปลุกความรู้สึกบางอย่างที่ลึกกว่านั้น ฤดูร้อนนี้ Artizon Museum ในย่าน Kyobashi กรุงโตเกียว

เมื่อเข็มปักผ้าเล่าเรื่องไม้ Sea New York x House of Finn Juhl Japan Series

31 พ.ค. 2569

มีเฟอร์นิเจอร์ไม่กี่ชิ้นในโลกที่ยิ่งเรียบ ยิ่งดัง Japan Series ของ Finn Juhl คือหนึ่งในนั้น — โซฟาและเก้าอี้ที่ออกแบบไว้ตั้งแต่ปี 1957 ด้วยแรงบันดาลใจจากประตูวัดโบราณของศาลเจ้าอิสึกุชิมะ ใกล้เมืองฮิโรชิม่า เส้นสายที่สงบนิ่ง โครงสร้างที่แยกส่วนรับน้ำหนักออกจากส่วนรองรับร่างกายอย่างชัดเจน — นี่คือเฟอร์นิเจอร์ที่พูดเบาแต่ดังก้อง แล้วจะเกิดอะไรขึ้น เมื่อความเงียบสงบแบบเดนมาร์กถูกหุ้มด้วยงานปักจากนิวยอร์ก? คำตอบอยู่ใน

Marine Serre x Louvre เมื่อ Mona Lisa ลงจากผนัง

31 พ.ค. 2569

ที่ร้านของที่ระลึกในพิพิธภัณฑ์ Louvre มีเสื้อยืดพิมพ์ภาพ Mona Lisa วางขายอยู่หลายร้อยตัว ไม่มีใครเคยมองว่ามันเป็นอะไรมากกว่าของฝาก ของที่ซื้อกลับบ้านแล้วพับเก็บในลิ้นชัก Marine Serre มองเห็นอย่างอื่น เธอเอาเสื้อยืดพวกนั้นมาตัด ประกอบใหม่ พิมพ์ทับ ผสมเข้ากับลาย crescent moon ที่เป็น signature ของแบรนด์

Costume Art เมื่อ The Met ประกาศว่าเสื้อผ้าคืองานศิลปะ

30 พ.ค. 2569

แฟชั่นไม่ใช่แค่สิ่งที่ใส่ แต่เป็นสิ่งที่ควรแขวนบนผนังพิพิธภัณฑ์ เมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม 2026 The Metropolitan Museum of Art เปิดตัว “Costume Art” นิทรรศการที่ตั้งคำถามตรง ๆ ว่า — เสื้อผ้าที่เราสวมใส่ทุกวันนั้น ต่างจากงานศิลปะที่แขวนอยู่บนผนังพิพิธภัณฑ์อย่างไร

Geoff McFetridge เมื่อภาพวาดทำหน้าที่เหมือนภาษา

29 พ.ค. 2569

เมื่อโลโก้กับจิตรกรรมมาจากจุดเดียวกัน ลองนึกถึงภาพวาดที่ดูเรียบง่ายจนเหมือนจะเข้าใจได้ทันที — แต่ยิ่งมองนานก็ยิ่งรู้สึกว่ามันพูดอะไรบางอย่างที่คำพูดทำไม่ได้ นั่นคือสิ่งที่ Geoff McFetridge ทำมาตลอดชีวิตการทำงานของเขา เขาสร้างภาพที่ทำหน้าที่เหมือนภาษา — ไม่ใช่ภาพที่ต้อง “ดู” แต่เป็นภาพที่ต้อง “อ่าน” McFetridge เกิดที่ Edmonton แคนาดา แต่ใช้ชีวิตและทำงานใน Los

Iris van Herpen: Sculpting the Senses เมื่อ Haute Couture หายใจได้

29 พ.ค. 2569

เมื่อเสื้อผ้าเลิกเป็นแค่เสื้อผ้า มีช่วงเวลาหนึ่งที่ขอบเขตระหว่าง “แฟชั่น” กับ “ประติมากรรม” เริ่มเลือนลาง — ช่วงเวลาที่เราหยุดถามว่า “ใส่ได้ไหม” แล้วเริ่มถามว่า “มันมีชีวิตหรือเปล่า” นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อเข้าไปในนิทรรศการ Sculpting the Senses ของ Iris van Herpen ซึ่งเพิ่งเปิดตัวในอเมริกาเหนือเป็นครั้งแรกที่

Jil Sander x PUMA K-Street รองเท้าที่ออกแบบจากความขัดแย้ง

28 พ.ค. 2569

มีรายละเอียดหนึ่งบน K-Street ที่ต้องมองใกล้ๆ ถึงจะเห็น — Formstrip ที่ไหลจากส้นรองเท้าลงมาตามแนวพื้น ไม่ได้เป็นเส้นตรง แต่เป็นเส้นโค้งที่ดูเหมือนจะเคลื่อนไหว แม้ในตอนที่รองเท้าวางอยู่นิ่งๆ นั่นคือจุดที่ Simone Bellotti — Creative Director ของ Jil Sander —

Deborah Turbeville Photocollage ภาพถ่ายที่ถูกฉีก ซ้อน แล้วประกอบขึ้นใหม่

28 พ.ค. 2569

นิทรรศการ Photocollage ที่ Moderna Museet Malmö เผยด้านที่คนมองข้ามของ Deborah Turbeville — collage ทำมือสี่ทศวรรษที่อยู่ระหว่างภาพถ่ายกับจิตรกรรม

Scanner Aesthetic เมื่อเครื่องสแกนกลายเป็นเครื่องมือของคนที่ปฏิเสธความสมบูรณ์แบบ

27 พ.ค. 2569

กระดาษแผ่นหนึ่งถูกฉีกออกจากสมุดโน้ต ขอบไม่เรียบ เส้นใยยังติดอยู่ ถูกวางทับลงบนรูปถ่ายขาวดำที่พิมพ์จากเครื่องพิมพ์เลเซอร์ราคาถูก แล้วทั้งหมดถูกกดลงบนเครื่องสแกนแบน ฝาปิดไม่สนิท แสงรั่วเข้ามาจากขอบ ผลลัพธ์ที่ได้ไม่ใช่ภาพที่ “สวย” ในแบบที่ซอฟต์แวร์ออกแบบจะสร้างขึ้น แต่มันมีบางอย่างที่หน้าจอ Retina ให้ไม่ได้ — ร่องรอยของมือมนุษย์ที่เคยแตะ พับ และจัดวางสิ่งเหล่านั้นจริงๆ ในช่วงสองสามปีที่ผ่านมา กระแสที่เรียกว่า Scanner