กล่องซีดีหนึ่งกล่องมีอะไรให้เด็กเก้าขวบมองได้นานขนาดนั้น สำหรับ Gabriel Abascal มันมีทั้งตัวอักษร ภาพ และผิววัสดุของอัลบั้ม Hannah Montana 2: Meet Miley Cyrus ที่เขาได้รับในปี 2007 ของที่ซื้อมาเพื่อฟังเพลงกลับทำให้เขาเริ่มมองว่า ภาพหลายอย่างที่อยู่ด้วยกันสามารถสร้างโลกขึ้นมาได้ ก่อนจะรู้ด้วยซ้ำว่าสิ่งนี้เป็นงานของนักออกแบบ
It’s Nice That หยิบงานของศิลปินชาวเวเนซุเอลาที่ทำงานในบรุกลินคนนี้มาเล่าเมื่อ 7 กันยายน 2026 ภาพดิจิทัลของเขาเก็บความชอบจากเพลงป็อป ของเล่น และเศษภาพบนอินเทอร์เน็ตมาประกอบกัน เราอาจจำภาษาภาพบางส่วนได้โดยไม่จำเป็นต้องรู้ที่มาทุกชิ้น ความรู้สึกว่าเคยเจออะไรคล้าย ๆ กันก็พาให้เราอยู่กับงานต่อได้แล้ว
มุมที่อยากชวนมองจึงอยู่ตรงความกล้าใช้ของที่ตัวเองชอบ หลายคนเริ่มทำภาพจากปกเพลงหรือรูปที่เก็บไว้ในเครื่องเหมือนกัน แต่พอเริ่มจริงจังกับงาน เรามักค่อย ๆ แยกของพวกนั้นออกจากแฟ้มผลงาน ราวกับความชอบตอนเด็กใช้ฝึกมือได้ แต่ไม่ควรอยู่ในงานที่คนอื่นจะใช้ตัดสินเรา
ก่อนจะเป็นผลงาน มันเคยเป็นที่พัก
ตอนย้ายจากเวเนซุเอลาไปสหรัฐฯ เมื่ออายุสิบสอง กาเบรียลทำปกอัลบั้มแฟนเมดในกระดานสนทนาเพลงป็อป เขาเล่าในบทสัมภาษณ์ว่าพื้นที่นี้ช่วยให้ผ่านการเปลี่ยนสังคมและช่วงทำความเข้าใจตัวเองมาได้ รายละเอียดนี้ทำให้การตัดแปะภาพมีน้ำหนักต่างจากการเลือกใช้หน้าตาเก่า ๆ เพื่อให้คนรู้สึกคิดถึงอดีต
ถ้ามองจากตรงนี้ ความชอบส่วนตัวเป็นทั้งวัตถุดิบและแรงที่ทำให้กลับมาทำต่อ ภาพที่ดูไม่เข้าพวกอาจมีความหมายกับคนทำมากกว่าภาพที่เลือกมาเพราะเข้าชุดกันดี เราคนดูอาจไม่รู้ความหมายทั้งหมด แต่การไม่รู้ก็ไม่ได้ทำให้เราเข้าใกล้งานไม่ได้เสมอไป บางครั้งมันทำให้มีที่ให้ลองนึกถึงของในเครื่องตัวเองด้วย
ภาพที่ไม่จำเป็นต้องอธิบายทุกชิ้น
ในคอลลาจ เรามองเห็นภาพหลายส่วนพร้อมกันได้ แต่ไม่ได้แปลว่าเราต้องอ่านมันตามลำดับเดียวกัน คนหนึ่งอาจหยุดที่สัตว์ อีกคนอาจจำอารมณ์ของภาพโฆษณาเกมได้ก่อน ความต่างนี้ทำให้การประกอบภาพมีพื้นที่มากกว่าการส่งข้อความหนึ่งประโยคให้ทุกคนรับเหมือนกันเป๊ะ
พอวางงานของกาเบรียลในบริบทของกราฟิกที่ต้องอ่านไว เราจะเห็นความต่างของจังหวะ งานที่ใช้บอกทางหรือประกาศข้อมูลต้องช่วยให้คนเข้าใจทันที แต่ภาพส่วนตัวเปิดโอกาสให้คนทำเก็บบางอย่างไว้โดยไม่ต้องแปลออกมาหมด ถ้าเรายังอยากมองต่อแม้อธิบายไม่ได้ครบ ภาพก็ทำงานกับเราอยู่
การยอมให้ภาพพาไปก่อนคำอธิบายทำให้นึกถึงงานของ Yoshi Sodeoka ที่ให้ภาพเติบโตตามเสียง ทั้งสองเรื่องเปิดให้มองกระบวนการสร้างภาพจากคนละทาง ทางหนึ่งเริ่มจากภาพกับเสียงที่ตอบสนองกัน ส่วนเรื่องของกาเบรียลทำให้เรากลับไปคิดถึงสิ่งที่เลือกเก็บ และเหตุผลที่ยังไม่อยากลบทิ้ง
แน่นอนว่าแค่หยิบภาพที่ชอบมารวมกันยังไม่ทำให้งานสำเร็จ การเลือกว่าจะเก็บอะไร ตัดอะไร และปล่อยให้ส่วนไหนดึงสายตาเป็นงานที่ต้องทำต่อ ความเป็นส่วนตัวไม่ใช่ข้อยกเว้นของการออกแบบ มันเพียงเปลี่ยนคำถามตั้งต้น จากภาพนี้เหมาะกับคนกลุ่มไหน มาเป็นเราอยากให้คนอื่นเข้ามาเห็นอะไรในความชอบของเรา
โตขึ้นโดยไม่ต้องเก็บทุกอย่างเข้ากล่อง
บทความที่เพิ่งเผยแพร่รวมงานจากหลายปี จึงควรมองเป็นการกลับมาดูภาษาภาพที่เขาทำต่อเนื่อง มากกว่าจะเรียกว่าทุกภาพเป็นผลงานเปิดตัวใหม่ การวางงานปี 2020 ข้างงานปี 2025 และ 2026 ยังชวนให้คิดว่า เราไม่จำเป็นต้องทิ้งรสนิยมชุดเดิมทุกครั้งที่อยากเดินหน้าต่อ
สำหรับคนทำภาพ เรื่องนี้อาจอยู่ใกล้ตัวกว่าที่คิด ในโฟลเดอร์ที่ไม่ได้เปิดมานานอาจมีรูปที่เราเคยชอบมาก แต่เลิกใช้เพราะกลัวคนเห็นแล้วรู้สึกว่ามันเด็กไป เชยไป หรือส่วนตัวเกินไป บางรูปอาจหมดความหมายแล้วจริง ๆ บางรูปอาจยังมีอะไรให้ทำต่อ เพียงแต่เรายังไม่ได้กลับไปมองมันด้วยสายตาตอนนี้
กล่องซีดีที่เคยพลิกดูตอนเก้าขวบอาจยังวางอยู่ที่เดิม คนที่กลับมาเปิดมันต่างหากที่มีเรื่องให้เล่าเพิ่มขึ้น
ผลงานเพิ่มเติมของศิลปิน: Gabriel Abascal และ อินสตาแกรมของกาเบรียล
อ้างอิง: บทสัมภาษณ์โดย Paul Moore ใน It’s Nice That, 7 กันยายน 2026 และ เว็บไซต์ผลงานของศิลปิน · ข้อสังเกตเรื่องการดูภาพและความชอบส่วนตัวเป็นมุมอ่านของผู้เขียน
Photo credit: Gabriel Abascal / It’s Nice That · ลิขสิทธิ์ผลงานเป็นของศิลปิน
ภาพชิ้นเล็กจากร้านใน Portjolio
โปสการ์ด Floral Childlike Art เป็นภาพบนกระดาษชิ้นเล็กที่ชวนเก็บความชอบแบบเด็ก ๆ ไว้ใกล้ตัว ต่อจากเรื่องการให้พื้นที่กับภาพที่เรารัก
แรงบันดาลใจจากศิลปะและดีไซน์เพิ่มเติมได้ที่ Portjolio ที่ซึ่งเรื่องราวสร้างสรรค์ยังคงต่อเนื่องไม่สิ้นสุด
