Yu Jinyoung ปั้นร่างคนใสมาสิบกว่าปี แล้ววันหนึ่งไฟไหม้ห้องข้างบนก็ทำให้เธอถูกมองเห็น

คืนหนึ่งเกิดไฟไหม้ที่ห้องชั้นบน ควันเริ่มลงมาเต็มห้อง Yu Jinyoung เป็นคนสุดท้ายที่เดินออกจากตึก แล้วตอนที่เธอโผล่ออกมา มีคนพูดขึ้นว่า อ้าว มีคนอยู่ห้องนั้นด้วยเหรอ

เพื่อนบ้านคิดว่าเธอแค่แวะมาเป็นครั้งคราวตอนวันหยุด ทั้งที่เธออยู่ที่นั่นมาตลอด

เรื่องนี้เกิดกับคนที่ใช้เวลาสิบกว่าปีปั้นร่างมนุษย์ที่มองทะลุได้ ซึ่งเธออธิบายว่าคือคนที่อยากหายไปจากสายตา คนที่ได้อยู่โดยไม่มีใครมาสนใจหรือยุ่งด้วย

ปูนปลาสเตอร์กับพีวีซีใส

Yu Jinyoung เกิดปี 1977 เรียนประติมากรรมที่มหาวิทยาลัยซองชินในโซลจนจบปริญญาโทเมื่อปี 2005 แล้วทำงานอยู่ที่เกาหลีมาตลอด

วิธีทำของเธอคือปั้นหน้าด้วยดินก่อน หล่อด้วยซิลิโคนแล้วออกมาเป็นไฟเบอร์กลาสเสริมแรง ส่วนลำตัวปั้นด้วยดินเหมือนกันแต่ย้ายไปขึ้นรูปด้วยพีวีซีใส พอเอามาประกอบกัน สิ่งที่ได้คือคนที่มีหน้าชัดเจน มีทรงผมเงาวับ มีชุดสีสด แต่ตัวจริงข้างในไม่มีอะไรเลย

งานแบบนี้ใช้เวลามาก และที่แปลกคือยิ่งทำนานยิ่งช้าลง เธอเคยคิดว่าพอชำนาญแล้วมันจะเร็วขึ้น แต่สิ่งที่ขยับไปพร้อมกันคือมาตรฐานของตัวเอง ทุกวันนี้งานชิ้นหนึ่งใช้เวลามากกว่าเมื่อก่อนสามเท่า เธอบอกว่าของที่เคยพอใจตอนนี้ไม่พอใจแล้ว ถ้าให้กลับไปทำงานเก่าซ้ำตอนนี้คงทำได้ง่ายกว่าเดิม แต่ก็คงไม่ยอมปล่อยออกมา

สีแดงตรงแก้มที่ไม่ยอมบอกว่าคืออะไร

ตอนแรกเธอใช้สีชอล์กวาดหน้าให้ดูเหมือนกำลังจะร้องไห้ แต่พอทำไปเรื่อยๆ ก็เปลี่ยนใจ เปลี่ยนมาใช้อะคริลิกแทนเพราะอยากได้ความรู้สึกที่เย็นกว่าและเรียบกว่า แล้วก็เลิกใส่อารมณ์ลงบนหน้า

ที่เหลือไว้คือรอยแดงจางๆ รอบตา จมูก และแก้ม ซึ่งเธอตั้งใจให้อ่านไม่ออกว่ามาจากอะไร จะเป็นเพราะอากาศหนาว เพราะเพิ่งร้องไห้มา เพราะผิวแพ้ หรือเป็นสีหน้าปกติของคนคนนั้นก็ได้ทั้งนั้น

เธอบอกว่าอยากได้หน้าที่ดูไม่มีอารมณ์ แต่ยังพอเดาได้ว่าคนคนนี้กำลังเจออะไรอยู่ ซึ่งฟังดูขัดกันเอง จนกระทั่งไปยืนดูของจริงแล้วจะเข้าใจ

ทำไมหมากับแมวถึงทึบ

รายละเอียดที่เราชอบที่สุดในงานเธออยู่ตรงสัตว์ ในเกือบทุกชิ้นจะมีแมวหรือหมายืนอยู่ข้างคน หรือไม่ก็ถูกอุ้มไว้ในแขนที่มองทะลุได้ และสัตว์พวกนี้ถูกทำให้ทึบสนิททุกตัว ไม่ใสเหมือนเจ้าของ

เหตุผลของเธอตรงมาก คนเรามักจะเห็นสัตว์ก่อนเห็นคน เธอเลยทำสัตว์ให้ทึบเพื่อดึงสายตาคนดูออกไปจากร่างใส ให้มันช่วยกลบคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น

แล้วเธอก็เติมอีกเหตุผลหนึ่ง ว่าสัตว์เป็นสิ่งที่อยู่นอกการควบคุมของมนุษย์ ด้วยเหตุนั้นมันเลยควรจะทึบ สมบูรณ์ และมีตัวตนเต็มที่

พอคิดตามแล้วมันเปลี่ยนวิธีดูงานทั้งชุดเลย เพราะแมวตัวเล็กๆ ที่เรานึกว่าเป็นของประดับ จริงๆ แล้วเป็นตัวช่วยซ่อนคน คล้ายกับที่เราเคยเล่าเรื่อง Grip Face ที่ปั้นร่างขนสีชมพูแล้วให้มันเอามือปิดหน้าตัวเอง คือการปิดบังไม่ได้แปลว่าไม่อยากให้ใครเห็น บางทีมันแปลว่ายังไม่พร้อมให้ใครเห็นแบบนั้น

ปีนี้เธอเริ่มปั้นคนทึบ

งานชื่อ The Life #21 ที่เพิ่งโชว์ที่ CHOI&CHOI Gallery เป็นกลุ่มคนทึบที่ยืนรวมกันอยู่บนใบหน้าขนาดใหญ่ ซึ่งเธอบอกว่าใบหน้านั้นคือทิศทางของชีวิตที่เดินของมันเองต่อไป ไม่สนใจว่าเราจะอยากหรือไม่อยาก

วันรุ่งขึ้นหลังไฟไหม้ เพื่อนบ้านตามเจ้าหน้าที่ดับเพลิงเข้ามาดูในห้องเธอ ข้างในเปียกน้ำดับเพลิง มีเขม่าดำเต็มไปหมด วัสดุกับงานกระจัดกระจาย งานที่ทำพลาดกับงานที่ยังไม่เสร็จวางโชว์อยู่อย่างนั้น ตู้เสื้อผ้าเปิดค้าง ห้องนอนรก

เธอบอกว่าสิ่งที่รู้สึกไม่ใช่ความอายหรือความอึดอัดธรรมดา แต่ใกล้เคียงกับความกลัวว่าเกราะที่เคยมีถูกถอดออกไปแล้ว และไม่กี่วันต่อมาเธอถึงเข้าใจว่าที่จริงมันคือการถูกเปิดออกจนหมด

ชีวิตที่เธอเชื่อว่าซ่อนไว้ได้ดีแล้ว จริงๆ อยู่ในสภาพที่ถูกเปิดออกเมื่อไหร่ก็ได้มาตลอด หลังจากนั้นเธอบอกว่าอาจจะพักการทำร่างใสไว้สักพัก เหมือนมีใครสักคนบอกกับเธอว่า นึกว่าอยู่แบบนั้นแล้วจะปลอดภัยหรือไง

เรายังไม่รู้ว่างานชุดต่อไปจะหน้าตาเป็นยังไง รู้แค่ว่ามันจะเป็นงานของคนที่เพิ่งรู้ว่าตัวเองถูกมองเห็นมาตลอด

ดูผลงานของศิลปินได้ที่ CHOI&CHOI Gallery

ข้อมูล: บทสัมภาษณ์ใน Hi-Fructose ฉบับที่ 78

Photo credit: Yu Jinyoung / CHOI&CHOI Gallery

---

ชวนดูของในเว็บ

แผ่นรองแก้วแมว Portcha แมวบนโต๊ะที่คอยดึงสายตาคนไปจากของอย่างอื่น ทำงานคล้ายแมวในงานของ Yu Jinyoung อยู่เหมือนกัน

แรงบันดาลใจจากศิลปะและดีไซน์เพิ่มเติมได้ที่ Portjolio ที่ซึ่งเรื่องราวสร้างสรรค์ยังคงต่อเนื่องไม่สิ้นสุด