Spotlight

ReMUJI: Koi Continuum เมื่อเสื้อผ้าเก่ากลายเป็นปลาคาร์ป

21 พ.ค. 2569

ผ้าชิ้นหนึ่งที่เคยเป็นเสื้อเชิ้ตสีครามของใครสักคน ถูกตัดออก เย็บใหม่ ขึงบนโครงลวด แล้วแขวนจากเพดานร้าน MUJI บน Fifth Avenue กลางแมนฮัตตัน มันไม่ได้ดูเหมือนเสื้ออีกต่อไป มันกลายเป็นปลา Koi Continuum คือชื่อของ installation ที่ Reiko Sudo นักออกแบบสิ่งทอชาวญี่ปุ่นจาก

Olimpia Zagnoli เมื่อสีสันคือภาษาที่ไม่ต้องแปล

20 พ.ค. 2569

ลองนึกภาพใบหน้าคนที่สวมแว่นตาเป็นวงแหวนโอลิมปิก — สีสันจัดจ้าน รูปทรงเรียบง่ายจนเกือบเหมือนงาน paper cut-out แต่มีพลังดึงดูดที่ทำให้คุณหยุดมอง นั่นคือโปสเตอร์อย่างเป็นทางการของ Milano Cortina 2026 Winter Olympics และคนที่อยู่เบื้องหลังคือ Olimpia Zagnoli อิลลัสเตรเตอร์ชาวอิตาเลียนที่ทำให้โลกดูมีสีสันขึ้นอย่างแท้จริง — ไม่ใช่ด้วยการเพิ่มสี แต่ด้วยการเข้าใจว่าสีทำอะไรกับความรู้สึกของคนได้

Es Devlin เมื่อเวทีไม่ใช่แค่ฉากหลัง แต่คือสิ่งมีชีวิต

20 พ.ค. 2569

ลำแสงหนึ่งตกกระทบพื้นเวทีว่างเปล่า ไม่มีนักร้อง ไม่มีนักแสดง มีแต่โครงสร้างขนาดใหญ่ที่หายใจเข้าออกช้าๆ ราวกับสิ่งมีชีวิต นั่นคือจุดเริ่มต้นของ Es Devlin Es Devlin เป็นศิลปินและนักออกแบบเวทีชาวอังกฤษที่ทำงานมากว่า 30 ปี ผลงานของเธอปรากฏอยู่ทุกที่ ตั้งแต่คอนเสิร์ตของ Beyoncé, Adele และ U2 ไปจนถึงพิธีปิดโอลิมปิก

Royal Pop เมื่อ Audemars Piguet กับ Swatch เปลี่ยนสกรูแปดตัวให้เป็นสีชมพู

18 พ.ค. 2569

Audemars Piguet x Swatch Royal Pop — นาฬิกาพก Bioceramic แปดรุ่นที่พลิก Royal Oak silhouette ด้วยสีสันแบบ Pop Art

Koi Continuum เมื่อ MUJI เปลี่ยนเสื้อผ้าเก่าให้กลายเป็นปลาคาร์ป

18 พ.ค. 2569

เสื้อเชิ้ตตัวหนึ่งเคยมีเจ้าของ ก่อนจะกลายเป็นเกล็ดปลา ผ้าฝ้ายสีครามเข้มตัดกับลายทางสีขาวนวล เรียงซ้อนกันเป็นชั้นๆ อย่างที่ไม่มีใครจะเรียกว่าปลา แต่มันอยู่ตรงนั้น — ห้อยลงจากเพดานของ MUJI Fifth Avenue กลางนิวยอร์ก ในรูปทรง koinobori ธงปลาคาร์ปที่ชาวญี่ปุ่นแขวนในวันเด็กผู้ชาย สัญลักษณ์ของความแข็งแกร่ง แต่ koinobori ชุดนี้ไม่ได้ทำจากผ้าใหม่ ทุกชิ้นถูกประกอบขึ้นจากเสื้อผ้าที่ลูกค้า

Bráulio Amado เมื่อความไม่เรียบร้อยคือสิ่งที่โลกต้องการ

17 พ.ค. 2569

ดีไซเนอร์ที่ไม่สนว่างานจะ “สวย” — แต่สนว่ามัน “จริง” หรือเปล่า ถ้าคุณเคยเห็นปกอัลบั้มของ Harry Styles, Mac Miller, Róisín Murphy หรือโปสเตอร์คอนเสิร์ตที่ดูเหมือนมาจากยุค punk 70s แต่กลับรู้สึกร่วมสมัยอย่างประหลาด — มีโอกาสสูงที่คุณกำลังมองงานของ Bráulio

James Merry ช่างทำหน้ากากที่เปลี่ยนใบหน้าให้เป็นภูมิทัศน์

15 พ.ค. 2569

ลวดทองเหลืองเส้นบางพันรอบสันจมูก แตกแขนงออกเป็นกิ่งก้านที่มีไข่มุกเม็ดเล็กเกาะอยู่ตามข้อต่อ ใบไม้สีเงินหล่อจากโลหะยื่นออกจากหน้าผากเหมือนรากไม้ที่งอกกลับด้าน ไม่ได้ปกปิดใบหน้า แต่ทำให้มันกลายเป็นอะไรบางอย่างที่ไม่ใช่ใบหน้าอีกต่อไป นี่คืองานของ James Merry — ศิลปินชาวอังกฤษที่ใช้เวลาเกือบทศวรรษสร้างหน้ากากที่อยู่ตรงกลางระหว่างเครื่องประดับ ประติมากรรม และพิธีกรรม เขาเรียนภาษากรีกโบราณที่ Oxford ก่อนจะเริ่มต้นเส้นทางในฐานะช่างทำหน้ากาก หลังจากส่งอีเมลหาศิลปินคนหนึ่งที่เรคยาวิก และศิลปินคนนั้นคือ Björk ความร่วมมือระหว่าง Merry

Linda Merad มือที่วาดโลกใต้น้ำให้ Hermès

14 พ.ค. 2569

ต้นเดือนมกราคม 2026 ใครที่เปิดเว็บไซต์ Hermès คงต้องหยุดชะงัก ไม่ใช่เพราะสินค้าชิ้นใดชิ้นหนึ่ง แต่เพราะหน้าเว็บทั้งหมดกลายเป็นภาพวาดมือ — นกประหลาดกำลังว่ายน้ำ ปลาหมึกสวมผ้าพันคอ กระเป๋าลอยอยู่กลางคลื่น ทุกเส้นสายมีร่องรอยของหมึกและกระดาษจริง ไม่มี product photography แม้แต่ภาพเดียว คนที่อยู่เบื้องหลังจักรวาลใต้น้ำชุดนั้นคือ Linda Merad นักวาดภาพประกอบชาวฝรั่งเศสที่ใช้ชีวิตอยู่ในปารีส

Finn Juhl Japan Series × Sea New York เมื่อเก้าอี้จาก 1957 สวมผ้าจากนิวยอร์ก

13 พ.ค. 2569

Finn Juhl Japan Series × Sea New York — เมื่อเก้าอี้จาก 1957 สวมผ้าจากนิวยอร์ก ที่ปลายพนักพิงทั้งสองข้างของ Japan Chair มีร่องบุ๋มเป็นวงกลมเล็กๆ ไม่มีหน้าที่ทางโครงสร้าง ไม่ได้ช่วยให้นั่งสบายขึ้น แต่ Finn

Lina Lapelytė กับ 400,000 ก้อนไม้ที่ Hamburger Bahnhof เมื่อการสร้างและการพังทลายเกิดขึ้นพร้อมกัน

13 พ.ค. 2569

ลูกบาศก์ไม้สนขนาด 10 เซนติเมตร ไม่ได้มีอะไรพิเศษ ถ้ามองทีละชิ้น มันคือเศษไม้ที่อาจหลุดมาจากโรงเลื่อยไหนสักแห่ง แต่เมื่อ 400,000 ชิ้นถูกวางลงบนพื้นของสถานีรถไฟเก่าในเบอร์ลิน สิ่งที่เกิดขึ้นไม่ใช่ประติมากรรม ไม่ใช่สถาปัตยกรรม แต่เป็นภูมิทัศน์ที่เปลี่ยนรูปอยู่ตลอดเวลา — ตามมือของคนที่เดินผ่านเข้ามา Lina Lapelytė ศิลปินชาวลิทัวเนียที่ทำงานข้ามสาขาระหว่างเสียง การแสดง และ installation

Miki Lowe เส้นที่วาดด้วยมือ ในโลกที่ลืมสัมผัสกระดาษ

11 พ.ค. 2569

บนผ้าผืนหนึ่งที่แขวนอยู่กลางห้องโชว์ของ Babel Brune มีรูปเก้าอี้ตัวหนึ่ง วาดด้วยหมึกดำ เส้นหนาบางไม่สม่ำเสมอ — ขาเก้าอี้เอียงนิดหนึ่ง พนักพิงโค้งเกินจริงเล็กน้อย ราวกับคนวาดจำรูปร่างมันได้ แต่ไม่ได้พยายามจะวาดให้ตรง เส้นแบบนี้ไม่ได้มาจาก tablet ไม่ได้มาจากโปรแกรม มันมาจากปลายปากกาบนกระดาษจริง — และคนวาดคือ Miki Lowe Miki

Elsewhere, Still Ours เมื่อดิน กระดาษ และกระเบื้อง กลายเป็นคำถามเรื่องตัวตน

11 พ.ค. 2569

ในถาดอลูมิเนียมชิ้นหนึ่ง มีร่องเล็กๆ เรียงซ้อนกันเป็นแถว ลักษณะคล้ายกระเบื้องหลังคาที่ถูกวางทับกันบนวัดโบราณ Bumki Song ไม่ได้สร้างถาดวางธูปชิ้นนี้จากความทรงจำ เขาสร้างมันจากร่องรอย — จากภาพถ่ายกระเบื้อง Kiwa ที่พบตามวัดร้างในเกาหลี พื้นผิวหยาบ สึกกร่อนตามเวลา แล้วนำมาหล่อด้วยทรายและอลูมิเนียม สิ่งที่ได้คือวัตถุที่ไม่เหมือนของเก่าหรือของใหม่ แต่อยู่ตรงกลาง — ระหว่างสิ่งที่เคยเป็นกับสิ่งที่จะเป็น ถาดชิ้นนั้นวางอยู่ในห้องเล็กๆ

Javi Aznarez นักวาดจาก Cadaqués ที่เดินเข้าไปในจักรวาลของ Wes Anderson

10 พ.ค. 2569

เมื่อเส้นสายบนกระดาษทำให้ Wes Anderson ต้องหยุดมอง ลองจินตนาการว่าคุณเป็นนักวาดที่อาศัยอยู่ในเมืองเล็กๆ ริมทะเลเมดิเตอร์เรเนียน เมืองที่ Salvador Dalí เคยใช้ชีวิตอยู่ เมืองที่แสงแดดยามบ่ายตกกระทบผนังขาวจนทุกอย่างดูเหมือนฉากในภาพยนตร์ — แล้ววันหนึ่ง Wes Anderson ก็โทรมาหาคุณ นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นกับ Javi Aznarez นักวาดภาพประกอบชาวสเปนที่ใช้ชีวิตและทำงานอยู่ใน

Bráulio Amado นักออกแบบที่วาดเหมือนตะโกน แต่พูดเบากว่าที่คิด

8 พ.ค. 2569

บนโปสเตอร์แผ่นหนึ่งในบรู๊คลิน มีตัวอักษรบิดเบี้ยวเรียงกันอย่างไม่สนใจว่าใครจะอ่านออก สีสันจัดจ้านปะทะกันราวกับทะเลาะ แต่พอมองนานขึ้น ทุกอย่างกลับลงตัวอย่างประหลาด เหมือนเพลงพังก์ที่มี melody ซ่อนอยู่ข้างใน นั่นคือท่าทีของ Bráulio Amado — graphic designer และ illustrator ชาวโปรตุเกสที่ย้ายมาปักหลักในนิวยอร์ก งานของเขาอยู่ทุกที่ ตั้งแต่ปกอัลบั้มของ Frank

Marcin Rusak กับการหยุดเวลาของดอกไม้ Forum Florum ที่ Milan Design Week 2026

8 พ.ค. 2569

ดอกไม้ช่อหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะ เมื่อผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ กลีบเริ่มแห้ง สีเริ่มจาง ก้านเริ่มหักพับ ทุกคนเห็นสิ่งนี้ แต่ไม่ค่อยมีใครจ้องมองมันนานพอที่จะเห็นว่า — ช่วงเวลาระหว่าง “สด” กับ “เหี่ยว” นั้นมีความงามอยู่จริง Marcin Rusak เห็นตรงนั้น และอยู่กับมันมาตลอดสิบกว่าปี นักออกแบบชาวโปแลนด์ที่ตั้งสตูดิโออยู่ในวอร์ซอ เขาทำงานกับดอกไม้ที่กำลังจะถูกทิ้ง —

เมื่อหมึกเลอะนิ้ว Risograph กับงาน Print ที่ไม่ต้องสมบูรณ์แบบ

8 พ.ค. 2569

กลิ่นหมึกถั่วเหลืองติดอยู่ตามซอกเล็บ สีเขียวอมฟ้าที่ไม่ตรงกับจอ ขอบภาพที่เหลื่อมไปเล็กน้อย — ไม่มีอะไรในกระบวนการพิมพ์แบบ risograph ที่ “สะอาด” ในความหมายของดิจิทัล แต่มันมีสิ่งหนึ่งที่หน้าจอไม่มี — ร่องรอย ทุกแผ่นงานที่ออกมาจากเครื่อง risograph ไม่เหมือนกัน ลูกกลิ้งที่หมุนไม่เท่ากันทุกรอบ หมึกที่ซึมต่างกันตามอุณหภูมิ ความชื้น และแรงกด แต่ละชิ้นจึงเป็นต้นฉบับในตัวเอง

Russo Betak เมื่อเปลือกหอยกลายเป็นแสง

4 พ.ค. 2569

เปลือกหอยแมลงภู่วางซ้อนกันอยู่ที่มุมโต๊ะ ข้างๆ เครื่องพิมพ์ 3D ที่สร้างขึ้นเอง ภาพนี้ไม่ได้อยู่ในห้องแล็บวิจัย แต่เป็นสตูดิโอเล็กๆ ย่าน Nørrebro ในโคเปนเฮเกน ที่ซึ่ง Russo Betak เปลี่ยนขยะจากร้านอาหารให้กลายเป็นโคมไฟ ไม่ใช่โคมไฟธรรมดา แต่เป็นวัตถุที่จับจังหวะของเวลาเอาไว้ — ช่วงสั้นๆ ที่วัสดุยังอ่อนตัว ก่อนที่มันจะแข็งตัวและหยุดนิ่งตลอดไป

Hyakkō เมื่อของใช้ธรรมดา 2,000 ชิ้น เล่าเรื่องที่มือเครื่องจักรไม่เคยจำ

4 พ.ค. 2569

Hyakkō: 100+ Makers from Japan นิทรรศการที่ Japan House London รวมวัตถุทำมือเกือบ 2,000 ชิ้น จากช่างฝีมือ 120 คนทั่วญี่ปุ่น — เมื่อของใช้ธรรมดาเล่าเรื่องที่เครื่องจักรไม่เคยจำ

Iris van Herpen เมื่อเสื้อผ้ากลายเป็นสิ่งมีชีวิต

3 พ.ค. 2569

Iris van Herpen — เมื่อเสื้อผ้ากลายเป็นสิ่งมีชีวิต มีเสื้อตัวหนึ่งที่ทำจากสาหร่ายเรืองแสง ไม่ใช่ลายพิมพ์ ไม่ใช่ภาพจำลอง แต่เป็นสาหร่ายจริงๆ — สายพันธุ์ Pyrocystis lunula ที่เปล่งแสงในความมืด ถูกหล่อเลี้ยงอยู่ในซิลิโคนและเจลสารอาหาร วางทับลงบนผ้าไหมออร์แกนซาและทูล ราวกับร่างกายมนุษย์กำลังกลายเป็นแหล่งกำเนิดแสงไปในตัว นั่นคือผลงานจากคอลเลกชัน Sympoiesis ปี

Diambe เมื่อสิ่งมีชีวิตกลายเป็นบรอนซ์ และบรอนซ์กลายเป็นสิ่งมีชีวิต

2 พ.ค. 2569

ลองนึกภาพขิง ขมิ้น มันเทศ เม็ดมะม่วงหิมพานต์ และเปลือกโกโก้ ถูกประกอบเข้าด้วยกันเป็นร่างของสิ่งมีชีวิตที่ไม่เคยมีอยู่จริง จากนั้นร่างเหล่านั้นก็ถูกหล่อด้วยบรอนซ์ — กระบวนการที่เปลี่ยนสิ่งมีชีวิตหนึ่งให้กลายเป็นอีกสิ่งหนึ่ง และหยุดการเคลื่อนไหวของวัตถุที่เคยเน่าเปื่อยได้ให้กลายเป็นนิรันดร์ นี่คือโลกของ Diambe — ศิลปินชาวบราซิลจากริโอเดจาเนโร เกิดปี 1993 ที่ทำงานข้ามเส้นแบ่งระหว่างจิตรกรรม ประติมากรรม ภาพยนตร์ และสิ่งทอ

Gabriella Marcella 100 เดือนของโปสการ์ดที่เดินทางข้ามโลก

2 พ.ค. 2569

Gabriella Marcella สร้าง Riso Club — โปรเจกต์โปสการ์ด Risograph รายเดือนที่ดำเนินมาครบ 100 เดือน ส่งผลงานจากศิลปินกว่า 400 คนใน 40 ประเทศ ผ่านตู้จดหมายทั่วโลก

NikeCraft GPS “Bricolage” รองเท้าที่เกิดจากสิ่งที่มีอยู่แล้ว

2 พ.ค. 2569

สิ่งที่เหลืออยู่ในมือ สายดึงสีเขียวที่ส้นรองเท้าคู่นี้ ถ้าดูเผินๆ ก็คล้ายริบบิ้นไนลอนธรรมดา แต่จริงๆ แล้วมันถูกตัดมาจากเข็มขัดนิรภัยรถยนต์ ชนิดที่ใช้ในรถแข่ง วัสดุที่ถูกออกแบบมาเพื่อรับแรงกระแทกหลายร้อยกิโลกรัม กลับมาอยู่บนรองเท้าคู่หนึ่งที่ออกแบบมาเพื่อการเดินในชีวิตประจำวัน รายละเอียดเล็กๆ แบบนี้ อาจไม่มีใครสังเกตตอนสวมใส่ แต่มันบอกเรื่องราวทั้งหมดของรองเท้าคู่นี้ และบอกวิธีคิดของคนที่ออกแบบมัน Tom Sachs เป็นศิลปินที่ทำงานกับ Nike มากว่าทศวรรษ จากชุด