บนขวดเขียนไว้ว่า Because you can't outrun the sun. ตัวหนังสือคำว่า Runblock อยู่ข้างล่างนั้น อ้วนกลม บวมจนขอบตัวอักษรเริ่มไปเบียดกับตัวข้างๆ ตัว b กับ l แทบจะเชื่อมกันแล้ว มองเผินๆ เหมือนโลโก้ที่โดนแดดเผาจนเริ่มย้อย
นี่คือ Runblock ครีมกันแดดสำหรับนักวิ่ง งานออกแบบแบรนด์ของ Tess Lockhart กับ George Fletcher สองกราฟิกดีไซเนอร์ที่ผ่านสตูดิโอแบรนดิ้งมาคนละทาง เขาถนัดตัวอักษรกับระบบอัตลักษณ์ เธอถนัดงานเอดิทอเรียลกับวัสดุ พอมาทำด้วยกันเลยได้ของที่ต่างคนต่างทำเองไม่ได้
โจทย์เริ่มจากการดูของที่มีอยู่แล้ว
Tess เล่าว่าจุดตั้งต้นคือข้อสังเกตง่ายๆ ครีมกันแดดที่วางขายอยู่ทุกวันนี้มีอยู่สองหน้าตาเท่านั้น แบบแรกคือหน้าตาแบบยา ขาวเกลี้ยง มีตัวเลขเยอะ ดูเหมือนของที่หมอสั่ง แบบที่สองคือหน้าตาแบบทะเล มีทราย มีร่ม มีคนนอนอาบแดด
ทีนี้ลองนึกภาพคนที่วิ่งอยู่บนถนนตอนบ่ายสามดู เขาไม่ได้ป่วย และเขาก็ไม่ได้ไปเที่ยวทะเล ของสองแบบนั้นเลยไม่มีอันไหนพูดกับเขาเลยสักอัน
สิ่งที่สองคนนี้ทำคือไม่ไปหยิบภาษาของแบรนด์สกินแคร์ และไม่ไปหยิบภาษาของแบรนด์กีฬาด้วย เขาไปยึดกับตัวแดดเอง แล้วดึงสิ่งที่แดดทำกับร่างกายออกมาเป็นวัตถุดิบ เหงื่อ ความร้อน แสงที่แยงตา ความมันวาวบนผิว
ความร้อนที่อยู่ในตัวอักษร ไม่ใช่ฟิลเตอร์ที่ทับลงไป
ตรงนี้คือส่วนที่เราชอบที่สุด เวลาอยากได้ตัวหนังสือดูละลาย ทางที่เร็วที่สุดคือเอาฟอนต์สำเร็จรูปมาแล้วใส่เอฟเฟกต์บิดทับลงไป จบใน 10 นาที
George ไม่ทำแบบนั้น เขาบอกว่าอยากให้แรงกดนั้นอยู่ในโครงสร้างของตัวอักษรตั้งแต่แรก ไม่ใช่ไปเติมทีหลัง เขาเลยวาดตัวอักษรขึ้นใหม่ทั้งชุด เริ่มจากรูปทรงกลมๆ ทู่ๆ แล้วค่อยๆ ปล่อยให้บางส่วนของเส้นโค้งพองออก ยืดออก จนเริ่มไหลเข้าหากัน แทนที่แต่ละตัวจะยืนแยกกันเรียบร้อย มันเลยดึงกันเข้ามา
ผลลัพธ์ที่ได้ต่างกันตรงที่มันไม่ได้ดูเหมือนของที่ถูกทำให้เพี้ยน แต่ดูเหมือนของที่โตมาแบบนั้นจริงๆ ใครที่เคยตามเรื่อง ตัวอักษรอ้วนที่เล่นกับช่องว่างข้างใน น่าจะเห็นความคิดชุดเดียวกันอยู่
ของที่ต้องอยู่ในกระเป๋าคาดเอว
ขวดก็คิดมาจากที่เดียวกัน George บอกว่าผิวสัมผัส น้ำหนัก และการเก็บงานทั้งหมด ต้องทำให้มันรู้สึกเหมือนอุปกรณ์วิ่งชิ้นหนึ่ง ไม่ใช่ขวดสกินแคร์ คือต้องแน่น ต้องทน ต้องเปิดง่ายตอนมือลื่นเหงื่อ แต่ก็ยังต้องดูดีพอที่คนอยากพกมันติดตัว
เรื่องการเคลื่อนไหวเขาไปทำกับ Lawrie Miller ที่เป็นโมชันดีไซเนอร์ Tess บอกว่าไม่อยากได้ภาพคนวิ่งแบบตรงไปตรงมา อยากได้ความร้อน ความเหนื่อย และภาพที่เริ่มพร่าตอนแดดจัดมากกว่า จังหวะที่ออกมาเลยไม่เนียนเกินไป มันสะดุดนิดๆ เหมือนมีอะไรมากวนอยู่ตลอด
สีที่เลือกก็ไม่ใช่สีกันแดด ไม่มีฟ้าอ่อนไม่มีส้มพระอาทิตย์ตก แต่เป็นเขียวมะนาวจัดกับน้ำเงินม่วง ตัดกันแบบที่มองแล้วแสบตานิดหน่อย ซึ่งก็เข้ากับเรื่องที่เขาจะเล่าพอดี
หลายคนน่าจะอ่านหน้าตาแบบนี้ว่า Y2K แต่ Tess บอกว่าจุดเริ่มต้นไม่ได้อยากอ้างอิงยุคไหน แค่อยากได้ของที่ดูมองไปข้างหน้า สิ่งที่ได้มาเลยไปอยู่ตรงกลางระหว่างกีฬา แฟชั่น และเทคโนโลยี คุ้นตาพอที่จะรู้ว่ามันคืออะไร แต่ก็แปลกพอที่จะไม่ไปปนกับใคร
สิ่งที่ยังค้างอยู่ในหัวเราคือขนาดของโจทย์ ครีมกันแดดเป็นของที่ทุกคนเห็นจนไม่มองแล้ว การจะทำให้มันมีหน้าตาใหม่จริงๆ ไม่ได้เริ่มจากการหาสไตล์ที่ยังไม่มีใครใช้ แต่เริ่มจากการกลับไปดูว่าคนที่จะใช้มันกำลังทำอะไรอยู่ตอนที่เขาต้องใช้
ตอนนี้ Runblock ยังเป็นงานของนักออกแบบสองคน ไม่ใช่แบรนด์ที่วางอยู่บนชั้น แต่ถ้าวันหนึ่งมันไปวางจริง มันจะเป็นขวดที่ดูไม่เข้าพวกกับของข้างๆ อย่างตั้งใจ
อ้างอิง: It's Nice That
Photo credit: George Fletcher และ Tess Lockhart (Copyright © George Fletcher and Tess Lockhart, 2026)
ชวนดูของในเว็บ
Inspo Gone Vision Cap Yellow อีกวิธีกันแดดที่ตรงไปตรงมากว่านั้น และบังเอิญอยู่ในโทนสีจัดแบบเดียวกับขวดในเรื่องนี้พอดี
แรงบันดาลใจจากศิลปะและดีไซน์เพิ่มเติมได้ที่ Portjolio ที่ซึ่งเรื่องราวสร้างสรรค์ยังคงต่อเนื่องไม่สิ้นสุด
