ผู้หญิงคนหนึ่งนั่งเหยียดขาอยู่บนพรมลายเสือดาว ใส่รองเท้าผ้าใบสีชมพูฟ้า มีโถชีสบอลใบเบ้อเริ่มวางอยู่ตรงหน้า ถุงชีโตส กระป๋องน้ำมะม่วงเกาหลี ตะกร้าใส่พู่กัน ลาวาแลมป์สีเขียวเสียบปลั๊กอยู่ข้างๆ เธอกำลังโยนชีสบอลเข้าปากแล้วแลบลิ้นรับ
ภาพนี้เป็นของ Kristen Liu-Wong ศิลปินจากลอสแอนเจลิส และถ้าดูแค่สีกับข้าวของ เราจะนึกว่าเธอวาดเรื่องสบายๆ
แต่คำที่คนใช้กับงานของเธอบ่อยที่สุดกลับเป็นคำว่าอันตราย
สีลูกกวาดกับเรื่องที่ไม่หวานเลย
Liu-Wong เคยพูดถึงเรื่องนี้ตรงๆ ในบทสัมภาษณ์กับนิตยสาร Hi-Fructose ว่า "The world is a dangerous place" แล้วเล่าต่อว่าเธอไม่อยากลงรายละเอียดเรื่องอดีตมากนัก แต่การเห็นความรุนแรงตั้งแต่ยังเด็กมันเปลี่ยนวิธีที่เธอเข้าใจมนุษย์ไปเลย
เธอบอกว่ามนุษย์น่ากลัวและน่าทึ่งพร้อมกันเพราะความสองด้านนี้ และงานศิลปะที่เธอคิดว่าน่าจดจำที่สุด มักเป็นงานที่สะท้อนความโหดร้ายที่ศิลปินเห็นรอบตัว เธอยกตัวอย่าง Guernica ของปิกัสโซ ภาพวาดปี 1903 ของ Käthe Kollwitz และงานติดตั้งบนผนังของ Kara Walker
พอรู้แบบนี้แล้วกลับไปดูภาพเดิม เราจะเริ่มเห็นของที่ตอนแรกมองข้าม ในภาพหนึ่งมีปืนใหญ่สีฟ้าพาสเทลนอนอยู่กลางสระบัว มีงูขาวพันรอบลำกล้อง มีปลาคาร์ปว่ายอยู่ข้างล่าง ทุกอย่างสีสวยหมด แต่มันคือปืน
เริ่มจากขาวดำ แล้วค่อยกล้าใช้สี
คนที่เห็นงานเธอตอนนี้อาจไม่เชื่อว่าตอนเรียนมัธยม Liu-Wong ทำงานขาวดำเกือบทั้งหมด เธอฝึกลงเส้นไขว้แบบ cross-hatching อยู่นาน เพราะอยากพิสูจน์ว่าตัวเองมีฝีมือ และเพราะเคยลองระบายสีแล้วผิดหวังจนหลบไปเลย
สิ่งที่ดึงเธอกลับมาคือคลาสชื่อ Light, Color, and Design ตอนเรียนที่ Pratt Institute ในบรุกลิน เธอเล่าว่าไม่เคยตัดสินใจว่าจะใช้สีชุดนี้ ศิลปินส่วนใหญ่แค่ถูกดึงเข้าหาสีหรืออารมณ์บางอย่างเอง
จุดที่เราชอบที่สุดคือตอนที่เธอพูดถึงความสัมพันธ์ระหว่างสีกับเนื้อหา เธอรู้ตัวดีว่าพาเลตต์สดใสของเธอกำลังทำงานสวนทางกับเรื่องที่โหดหรือหยาบในภาพ และรู้ด้วยว่าสีสนุกๆ นี่แหละที่ดึงคนเข้ามาดูก่อน
แล้วเธอก็ปิดท้ายด้วยประโยคที่ทำให้เราหลุดขำ ว่าถ้าจะบอกว่าไม่ได้ชอบสีชมพูจริงๆ ก็คงโกหก
ห้องที่ของทุกชิ้นมีชีวิตของมันเอง
อีกอย่างที่งานของเธอทำได้ดีมากคือการจัดของในภาพ ทุกฉากเต็มไปด้วยข้าวของ แจกันลายจีน กระเบื้องพื้น ผ้าลายตาราง กระป๋องน้ำ ต้นไม้ในกระถาง รูปปั้นหินอ่อนหัวขาด และของพวกนี้ไม่ได้เป็นแค่ฉากหลัง
มันเป็นของจริงที่เราเห็นในบ้านคนจริง กระป๋อง Hawaiian Sun รสฝรั่ง โซดามะม่วงเกาหลี ลาวาแลมป์ ลูกเทนนิส แล้วเธอเอาไปวางไว้ข้างๆ รูปปั้นกรีกกับงูยักษ์ อารมณ์เลยกลายเป็นห้องพักในแอลเอที่มีตำนานโบราณเดินเข้ามาอยู่ด้วยเฉยๆ
งานของเธอยังหลุดออกจากผืนผ้าใบไปอยู่บนของอย่างอื่นด้วย ทั้งชุดว่ายน้ำที่ทำกับ RVCA ฉลากกระป๋องเบียร์ และรองเท้า Vans เธอบอกว่าเสื้อผ้าต้องคิดคนละแบบ เพราะต้องถามตัวเองก่อนว่าเราจะใส่ของชิ้นนี้เองไหม งานเธอลายเยอะ แต่เธอเองก็ไม่อยากใส่เสื้อที่มีลายเป็นล้านอย่างในสีพาสเทลกับสีสะท้อนแสงพร้อมกัน
ในภาพหนึ่งมีผู้หญิงนั่งจัดดอกดาวเรืองอยู่ในสุสาน ข้างหลังเป็นบ้านสีชมพูที่กำลังไฟไหม้ พระจันทร์เต็มดวง ทุกอย่างนิ่งมาก เธอไม่ได้หันไปมองไฟด้วยซ้ำ
งานสายป็อปเซอร์เรียลนิยมเล่นกับความแปลกให้คนสะดุ้ง อย่างที่เราเคยเขียนถึง Matthew Grabelsky คนวาดหัวสัตว์ทับคนบนรถไฟใต้ดิน แต่ Liu-Wong เดินอีกทาง เธอไม่ได้เอาความมืดมาเสิร์ฟให้ตกใจ เธอวางมันไว้ในภาพเหมือนของอีกชิ้นหนึ่งในห้อง แล้วปล่อยให้เราค่อยๆ เห็นเอง เหมือนเวลาเราเพิ่งรู้ทีหลังว่าเพื่อนที่หัวเราะเก่งที่สุดในกลุ่มกำลังไม่ไหว
ถ้าสีสวยเป็นประตูบานแรกที่ทำให้คนหยุดดู แล้วสิ่งที่รออยู่หลังประตูไม่ใช่ของสวย เราจะเรียกงานแบบนี้ว่าอะไรดี
ช่องทางศิลปิน: เว็บไซต์ kristenliuart.com · อินสตาแกรม @kristenliuwong · หน้าศิลปินที่ Corey Helford Gallery
ที่มา: บทสัมภาษณ์ Kristen Liu-Wong ในนิตยสาร Hi-Fructose
Photo credit: ผลงานของ Kristen Liu-Wong เผยแพร่ผ่าน Hi-Fructose Magazine
ชวนดูของในเว็บ
Daydream Ring Black Cat ของชิ้นเล็กที่ดูน่ารักแต่มีเงาอยู่ในนั้น เข้ากับภาพของ Liu-Wong ดี
แรงบันดาลใจจากศิลปะและดีไซน์เพิ่มเติมได้ที่ Portjolio ที่ซึ่งเรื่องราวสร้างสรรค์ยังคงต่อเนื่องไม่สิ้นสุด
