บนกำแพงคอนกรีตสองฝั่งถนนกลางทะเลทราย มีคนพ่นกราฟฟิตี้ไว้คนละคำ ฝั่งซ้ายเขียนว่า Ich Liebe Dich ฝั่งขวาเขียนว่า Ich Liebe Mich ฉันรักเธอ กับ ฉันรักฉัน ต่างกันแค่คำเดียว แล้วถนนก็แยกออกเป็นสองเส้นตรงจุดนั้นพอดี
The Power of Two คือเกมของสตูดิโอ VOLNA ที่เพิ่งเปิดให้เล่นที่เมืองคาร์ลสรูเออ กติกามีข้อเดียว เลือกซ้าย หรือ เลือกขวา ทำแบบนี้เจ็ดครั้งแล้วจบ ไม่มีคะแนน ไม่มีศัตรู ไม่มีปุ่มอื่นให้กด
ฟังแล้วน้อยจนน่าสงสัยว่ามันจะเป็นเกมได้ยังไง แต่ลองคูณดู เลือกสองทาง เจ็ดครั้ง ได้ 128 เส้นทาง และแต่ละเส้นทางพาไปโผล่ที่โลกคนละใบจริง ๆ
กฎข้อเดียว ระบบสามชั้น
สิ่งที่การเลือกของเราไปสั่งงาน มีสามอย่างพร้อมกัน อย่างแรกคือภูมิประเทศ มันสะสมไปเรื่อย ๆ จนปลายทางอาจกลายเป็นทุ่งลาวา อาจกลายเป็นธารน้ำแข็ง หรืออาจเป็นที่ที่ยังพอมีชีวิตอยู่ได้ ขึ้นอยู่กับว่าเราสวิงไปทางไหนมากกว่ากัน
อย่างที่สองคือเสียงบรรยากาศ VOLNA ทำวัตถุดิบไว้สิบสองชุด แล้วให้มันสลับสับเปลี่ยนกันแบบไม่เป็นเส้นตรง Szdåt คนทำดนตรีบอกว่าตั้งใจให้เป็นสกอร์ที่เข้าไปอยู่ข้างใน มากกว่าเป็นเพลงที่นั่งฟังเฉย ๆ เดินทางไหนก็ยังฟังเป็นเรื่องเดียวกันอยู่
อย่างที่สามคือเพลง อันนี้แหละที่แปลก จบเกมแล้วเราจะได้เพลงหนึ่งเพลงที่ผูกกับเส้นทางของเราโดยเฉพาะ 128 เส้นทางมี 128 เพลง แล้วเพลงพวกนี้ยังแตกย่อยข้างในได้อีกจนรวมเป็น 256 เวอร์ชัน แกนซ้ายขวายังเป็นแกนของแนวเพลงด้วย ยิ่งเอียงไปทางหนึ่งยิ่งเป็นโคลด์เวฟกับซินธ์ป็อป เอียงอีกทางก็ไปจบที่เมทัล
AI มีส่วนตรงนี้ แต่เป็นส่วนของแรงงาน ไม่ใช่ส่วนของความคิด กรอบการแปลงคำเป็นเสียงคนเป็นคนวางเองทั้งหมด แล้วค่อยปล่อยให้เครื่องผลิตออกมาให้ครบ 256 ชิ้น ซึ่งถ้าให้คนนั่งทำเองคงไม่ได้เห็นวันเสร็จ
ทะเลทรายที่พูดกับเรา
งานภาพในเกมสนุกกว่าที่คิด เรานั่งอยู่ในห้องคนขับของยานสักอย่างที่สนิมกินไปครึ่งคัน มีจอสีเขียวเรียงกันสี่จอ ข้างนอกเป็นทะเลทรายสีเหลืองฟุ้ง ๆ ที่มองไม่ค่อยเห็นเส้นขอบฟ้า
ของที่วางอยู่ในทะเลทรายนั้นตลกร้ายพอตัว ถังน้ำเขียนว่าน้ำใส กับ ตรงจากต้นน้ำ ท่อสีส้มพาดผ่านเขียนว่า รสชาติมากขึ้น กับ จินตนาการมากขึ้น ป้ายบอกทางสองอันปักอยู่กลางทราย อันหนึ่งเขียน LINKS อีกอันเขียน RECHTS ซ้ายกับขวา แค่นั้น ไม่บอกด้วยว่าไปแล้วจะเจออะไร
มันคือภาษาโฆษณาที่เราเจอทุกวันจนชิน เอามาปักไว้ในที่ที่ไม่เหลือใครให้ขายแล้ว
เจ็ดครั้งที่มองไม่เห็นตอนกำลังเลือก
VOLNA อ้างถึงมดของแลงตัน กฎง่าย ๆ ไม่กี่ข้อที่เดินไปนาน ๆ แล้วเกิดลวดลายที่ไม่มีใครสั่งให้เกิด กับ Flatland ของเอ็ดวิน แอ็บบอต ที่ตัวละครข้างในมองไม่เห็นมิติที่ตัวเองอยู่ ตรงนี้แหละคือแก่นของเกม ตอนที่เรากำลังเลือก เราเห็นแค่ทางแยกตรงหน้า รูปร่างของเส้นทางทั้งเส้นจะโผล่มาก็ตอนเลือกครบแล้วเท่านั้น
ซึ่งฟังคุ้น ๆ เหมือนการตัดสินใจของคนทั่วไป เราไม่เคยรู้หรอกว่าการเลือกครั้งที่สามไปทำอะไรกับครั้งที่หก รู้อีกทีก็ตอนยืนอยู่ปลายทางแล้ว
พีระมิดหลังหนึ่งที่คาร์ลสรูเออ
ฝั่งที่จัดแสดงจริง Norina Quinte กับ Andreas Hölldorfer จากสตูดิโอ ato สร้างพีระมิดไม้ขึ้นมาหนึ่งหลัง ข้างในฉายภาพพาโนรามารอบตัว คนที่เข้าไปไม่ต้องถือจอย ไม่ต้องกดอะไรเลย มีวงแสงสองวงอยู่บนพื้น วงหนึ่งซ้าย วงหนึ่งขวา เดินหรือยื่นมือเข้าไปในวงไหนก็คือเลือกทางนั้น LiDAR จับการเคลื่อนไหวแล้วส่งสัญญาณกลับเข้าเอนจินผ่าน DMX
เท่ากับว่าการเลือกกลายเป็นการขยับตัวจริง ๆ ไม่ใช่การกดปุ่ม ซึ่งให้ความรู้สึกต่างกันมากตอนที่ต้องตัดสินใจ
อีกอย่างที่ VOLNA ทำคือเก็บล็อกไว้ว่าคนเลือกเส้นทางไหนกันบ้าง แบบไม่ผูกกับตัวบุคคล พอนิทรรศการจบก็จะได้เห็นว่าคนทั้งเมืองเอียงไปทางไหนมากกว่ากัน เป็นการสำรวจความเห็นที่ไม่ได้ถามใครสักคำ
ตัวเกมทำด้วย Unreal Engine แล้วปล่อยเป็นแอปพีซีให้โหลดฟรี ใครไม่ได้ไปเยอรมนีก็เล่นได้ แค่จะไม่ได้ยืนอยู่ในพีระมิด
เราเคยเขียนถึง Geom งานที่ห้ามตัวเองสุ่มแล้วกลับไปหาคณิตศาสตร์ล้วน ไว้เมื่อต้นเดือน สองงานนี้เดินคนละทางแต่ค้างคำถามเดียวกันไว้ ว่าถ้าเราวางกฎไว้แค่นิดเดียวแล้วปล่อยให้ระบบทำงานต่อ ของที่งอกออกมายังนับเป็นงานของเราอยู่หรือเปล่า
128 เส้นทาง แปลว่ามีคนอีกอย่างน้อย 127 คน ที่เดินออกมาจากพีระมิดหลังเดียวกันแล้วได้เพลงคนละเพลงกับเรา ที่ค้างอยู่คือเราอยากรู้ไหมว่าอีก 127 เพลงนั้นหน้าตาเป็นยังไง หรือพอใจแล้วกับเพลงที่ตัวเองเดินไปเจอ
ที่มา: Creative Applications Network และ VOLNA
Photo credit: VOLNA · ภาพติดตั้ง Sebastian Heck และ ato via Creative Applications Network
ชวนดูของในเว็บ
Inspo Gone Creativity Tee ของที่หยิบใส่ตอนเช้าก็เป็นการเลือกซ้ายขวาแบบหนึ่งเหมือนกัน ต่างกันแค่ว่าอันนี้เปลี่ยนใจตอนเย็นได้
แรงบันดาลใจจากศิลปะและดีไซน์เพิ่มเติมได้ที่ Portjolio ที่ซึ่งเรื่องราวสร้างสรรค์ยังคงต่อเนื่องไม่สิ้นสุด
