ลมตอนพาหมาไปเดิน ใบไม้ที่ขยับอยู่บนต้น อุณหภูมิที่รู้สึกได้ที่ผิว บทสนทนาของคนแปลกหน้าบนรถไฟ หรือแค่สัมผัสของกระดาษตอนพลิกหน้าหนังสือ ของพวกนี้คือที่มาของงานเกือบทั้งหมดของ Simji Park
งานของเธอเป็นภาพประกอบที่เงียบและนุ่ม มีแมลง มีสัตว์ มีคนตัวจิ๋วเดินอยู่ในฉากที่มีต้นไม้กับน้ำเป็นตัวหลักเสมอ ดูแล้วรู้สึกเหมือนกำลังมองความทรงจำของคนอื่นที่เราไม่ได้อยู่ด้วย
ที่ทำให้อยากหยุดดูนานกว่าปกติ คือมันไม่ได้พยายามทำให้ธรรมชาติดูยิ่งใหญ่ ทุกอย่างในภาพอยู่ในระดับสายตาของสิ่งเล็กๆ ต้นไม้ต้นหนึ่ง หมาตัวหนึ่ง คนที่ตัวเล็กกว่าใบไม้
เลือกวัสดุตามความรู้สึก ไม่ใช่ตามสไตล์
บางวันเธอใช้ดินสอ บางวันสีน้ำ บางวันสีน้ำมัน บางวันวาดในคอมพิวเตอร์ไปเลย ไม่ได้ยึดว่าตัวเองต้องเป็นศิลปินสายไหน
เธอบอกว่ามันขึ้นอยู่กับไอเดียและความรู้สึกที่อยากให้งานชิ้นนั้นมี บางทีมันต้องขยับ ต้องกลายเป็นแอนิเมชัน บางทีภาพนิ่งก็พอแล้ว
ฟังดูเหมือนเรื่องเล็ก แต่จริงๆ เป็นการตัดสินใจที่คนทำงานสายนี้หลายคนไม่กล้าทำ เพราะการมีลายเส้นเดียวที่คนจำได้คือสิ่งที่ทำให้มีงานเข้า ส่วนการเปลี่ยนวัสดุไปเรื่อยๆ แปลว่าต้องเริ่มนับหนึ่งใหม่บ่อยกว่าคนอื่น
ภาพที่มีเรื่องซ่อนอยู่ แต่เจ้าของก็อธิบายไม่ถูกเหมือนกัน
งานอย่าง Red Horse, Poem, Home, Unbothered, Beautiful Chaos, Forest Dog, A Noisy Tree หรือ Watching the Water ล้วนมีอะไรบางอย่างที่เหมือนกำลังจะบอก แต่ไม่ยอมบอกตรงๆ
เธอพูดถึงเรื่องนี้ไว้ตรงมาก ว่าปกติมีสิ่งที่อยากพูดผ่านงานอยู่แล้ว แต่บางทีก็อธิบายความรู้สึกของตัวเองไม่ถูกเหมือนกัน
แล้วเธอก็บอกต่อว่า การวาดรูปให้ความรู้สึกคล้ายการบำบัด เวลาข้างในมันเยอะเกินไป การได้ทำอะไรสักอย่างช่วยให้ค่อยๆ เอามันออกมาแล้วให้รูปร่างกับมันได้
ประโยคนี้อธิบายงานของเธอได้ดีกว่าคำวิจารณ์ยาวๆ เพราะมันบอกว่าภาพพวกนี้ไม่ได้เริ่มจากโจทย์หรือคอนเซปต์ แต่เริ่มจากอะไรบางอย่างที่ค้างอยู่แล้วต้องเอาออก
ทำไมงานเงียบถึงยังทำงานกับคนดู
ช่วงนี้ภาพประกอบสายที่ดังบนฟีดมักจะเสียงดัง สีจัด มุกแรง อ่านจบใน 2 วินาที งานของ Simji อยู่คนละทางเลย มันต้องมองสักพักถึงจะเจอว่ามีตัวอะไรซ่อนอยู่ตรงมุมบ้าง
เธอบอกว่าชอบความรู้สึกสงบตอนเดินกลางคืนเป็นพิเศษ และการได้อยู่กับคนที่รักคือช่วงที่รู้สึกมีชีวิตที่สุด งานเลยออกมาเป็นแบบนั้น คืออุณหภูมิของเวลาที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย
ถ้าชอบงานที่เอาความฝันกับธรรมชาติมาผสมกันแบบนี้ ลองดู Wiley Wallace กับภาพทะเลทรายกลางคืนที่มีคริสตัลโผล่ขึ้นมา ต่อ คนละอารมณ์แต่มาจากที่เดียวกัน คือการมองสิ่งที่อยู่ตรงหน้าให้นานกว่าปกติ
สิ่งที่เราคิดหลังดูจบคือ งานแบบนี้ไม่ได้ขอให้เราตีความ มันแค่ขอเวลาเราสักครู่ ซึ่งตอนนี้อาจจะเป็นสิ่งที่หายากกว่าการตีความเสียอีก
ดูผลงานทั้งหมดได้ที่อินสตาแกรมของศิลปิน @simjipark
อ้างอิง: บทสัมภาษณ์โดย Marigold Warner ใน It's Nice That
Photo credit: Copyright © Simji Park, 2026
ชวนดูของในเว็บ
โปสการ์ด Floral Childlike Art ภาพดอกไม้ลายเส้นแบบเด็กวาด อยู่ในตระกูลเดียวกับงานที่ไม่ต้องรีบอธิบายตัวเอง
แรงบันดาลใจจากศิลปะและดีไซน์เพิ่มเติมได้ที่ Portjolio ที่ซึ่งเรื่องราวสร้างสรรค์ยังคงต่อเนื่องไม่สิ้นสุด
