เด็กผู้หญิงสี่คนนั่งเรียงกันบนก้อนหิน หันหลังให้เรา ตรงหน้าพวกเธอมีลำแสงสีเหลือง ชมพู ฟ้า ไหลลงมาจากซอกผาเหมือนน้ำตกที่ทำจากแสง ไม่มีใครวิ่งหนี ไม่มีใครกรีดร้อง ทุกคนแค่นั่งดู
ภาพนี้เป็นของ Wiley Wallace จิตรกรที่อยู่ที่ฟินิกซ์ และสิ่งที่ทำให้เราสะดุดตั้งแต่แรกไม่ใช่เนื้อภาพ แต่เป็นขนาดของมัน งานส่วนใหญ่ในชุดนี้เล็กมาก บางชิ้นหกคูณหกนิ้ว ใหญ่สุดก็สิบหกนิ้ว คือของที่วางบนฝ่ามือได้
เรื่องใหญ่ในกรอบเล็ก
ปกติเวลาศิลปินจะวาดอะไรที่เกี่ยวกับจักรวาล ความตาย หรือสิ่งที่อธิบายไม่ได้ ผืนผ้าใบมักจะโตตามไปด้วย เพราะเราถูกฝึกมาให้เชื่อมโยงความใหญ่โตของเรื่องกับความใหญ่โตของภาพ Wallace ทำตรงข้าม เขาย่อทุกอย่างลงมาจนต้องเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ
ผลที่ได้แปลกดี เพราะพอภาพเล็ก คนดูต้องขยับตัวเข้าไปหา ไม่ใช่ยืนถอยหลังเพื่อมองทั้งภาพ ท่าทางของการดูเลยกลายเป็นการก้ม การเพ่ง ซึ่งใกล้เคียงกับท่าทางของตัวละครในภาพพอดี
ทะเลทรายที่ไม่ได้น่ากลัว
ฉากในงานเป็นทะเลทรายช่วงหัวค่ำเกือบทั้งหมด ฟ้าม่วงอมชมพู หินก้อนใหญ่ พุ่มไม้แห้ง แล้วกลางฉากนั้นก็มีของที่ไม่ควรอยู่ตรงนั้น ผลึกสูงเท่าคน กลุ่มฝุ่นเรืองแสงที่ลอยเป็นเกลียว รูปทรงเรขาคณิตที่เปล่งแสงออกมาจากข้างใน
ของพวกนี้ถ้าอยู่ในหนังก็คงเป็นสัญญาณว่าอะไรแย่ ๆ กำลังจะเกิด แต่ในภาพของ Wallace มันไม่ได้ให้ความรู้สึกแบบนั้นเลย มันให้ความรู้สึกเหมือนเจอบ่อน้ำกลางทาง คือของที่หยุดดูได้ ไม่ต้องรีบตัดสินว่ามันคืออะไร
วิธีที่เขาทำให้มันไม่น่ากลัวคือท่าทางของคน ตัวละครในภาพมักหันหลังให้เรา หรือไม่ก็หลับตา ไม่มีใครทำหน้าตกใจ ไม่มีใครยกมือป้องกันตัว บางคนคุกเข่า บางคนนั่งกอดเข่า ท่าพวกนี้เป็นท่าของคนที่กำลังดูอะไรอยู่ ไม่ใช่ท่าของคนที่กำลังเจอเรื่อง
พอตัวละครหันหลัง เราก็ถูกวางไว้ข้างหลังเขาโดยอัตโนมัติ เท่ากับเราไม่ได้ดูคนในภาพ แต่ดูสิ่งที่คนในภาพกำลังดู ซึ่งเป็นทริกเก่าแก่ที่ยังได้ผลอยู่เสมอ
มีชิ้นหนึ่งที่เราชอบเป็นพิเศษ เป็นโครงกระดูกนั่งอยู่บนหิน มือถือโหลแก้วที่มีแสงสีส้มอยู่ข้างใน ท่านั่งของมันสบายมาก เหมือนคนที่นั่งรอรถอยู่ริมทาง ความตายในภาพนี้ไม่ได้มาทวงอะไรใคร มันแค่มานั่งอยู่ด้วย
อีกชิ้นเป็นผู้หญิงในชุดที่โปร่งจนเห็นทะลุ ยืนไขว้แขนอยู่หน้าบิลบอร์ดที่ไม่มีอะไรอยู่บนนั้นเลย ชิ้นนี้ทำให้เรานึกถึงพื้นที่โฆษณาตามทางหลวงที่ถูกทิ้งร้าง ซึ่งเป็นความว่างเปล่าคนละแบบกับความว่างของทะเลทราย แต่ในภาพเดียวกันมันอยู่ด้วยกันได้
งานชุดนี้จัดแสดงอยู่ในนิทรรศการชื่อ Night Bloom ที่ Arch Enemy Arts เมืองฟิลาเดลเฟีย ถึงวันที่ 30 สิงหาคมนี้
ถ้าชอบงานจิตรกรรมสายป็อปเซอร์เรียลที่เล่นกับความรู้สึกไม่ปลอดภัยแบบเนียน ๆ ลองอ่าน Kristen Liu Wong ต่อได้
สิ่งที่ค้างอยู่กับเราหลังดูงานชุดนี้จบ คือคำถามว่าเราตอบสนองยังไงกับของที่เราไม่เข้าใจ ในภาพของ Wallace ทุกคนเลือกนั่งลงแล้วดูต่อ ซึ่งเป็นตัวเลือกที่ในชีวิตจริงเราแทบไม่เคยใช้เลย
ช่องทางศิลปิน: wileywallace.com และ Instagram @wileywallace · แกลเลอรี Arch Enemy Arts
อ้างอิง: รายงานของ Colossal และข้อมูลนิทรรศการ Night Bloom ของ Arch Enemy Arts
Photo credit: Wiley Wallace
ของในเว็บที่เข้ากับเรื่องนี้
พวงกุญแจ Tiny Friends งานทำมือ ของขนาดสองเซนติเมตรที่ต้องยกขึ้นมาใกล้ตาถึงจะเห็นรายละเอียด เหมือนภาพในเรื่องนี้
แรงบันดาลใจจากศิลปะและดีไซน์เพิ่มเติมได้ที่ Portjolio ที่ซึ่งเรื่องราวสร้างสรรค์ยังคงต่อเนื่องไม่สิ้นสุด
