Max Lehman เป็นศิลปินเซรามิกในนิวเม็กซิโกที่ปั้นมนุษย์ต่างดาวให้มีฟันสีลูกกวาด แขนโค้งเป็นวง และใบหน้าอีกชุดอยู่ตรงท้อง งานของเขาดูเหมือนตัวละครของเล่นที่แต่งตัวเต็มยศเกินเหตุ เราชอบตรงที่มองออกทันทีว่ามีหน้ามีตา แต่ยังตอบไม่ได้ว่าตกลงตัวไหนเป็นตัวหลักกันแน่
ในหน้า A Return to the Sky ศิลปินรวบรวมงานช่วงทศวรรษ 2020 ไว้กับความสนใจเรื่องมนุษย์ต่างดาว จักรวาลคู่ขนาน และฟิสิกส์ดาราศาสตร์ มีทั้งเซรามิกทาสีและงานที่ใช้หลอดนีออนร่วมด้วย ภาพในบทความนี้มาจากชุดที่ Colossal หยิบมาเล่าเมื่อเดือนตุลาคม โดยได้รับอนุญาตจากศิลปินและแกลเลอรี Hecho a Mano ในซานตาเฟ จึงเป็นการกลับไปดูโลกของตัวละครที่เขาสร้างไว้ ไม่ได้หมายความว่าทุกชิ้นเพิ่งทำขึ้นปีนี้
หน้าตาที่มีอะไรให้ดูเกินหนึ่งหน้า
ลองดูตัวสีเขียวในภาพแรก ตากลมสองข้างมีกรอบเขียวอ่อน ฟันฟ้าขาวเรียงอยู่ใต้จมูกสีชมพู ถัดลงมามีหน้าอีกหน้าหนึ่งพร้อมปากลายตารางขาวดำ ถึงจะใส่สีเยอะมาก เขายังวางส่วนใหญ่ให้ซ้ายขวารับกัน เราเลยมองตามได้โดยไม่ต้องไล่ทำความเข้าใจทุกชิ้นพร้อมกัน
ตัวสีน้ำเงินก็ใช้วิธีใกล้กัน หัวกลม ปากกว้าง แขนโค้ง แล้ววางหน้าจิ๋วไว้ด้านล่างอีกที พอดูสองชิ้นติดกันจะเห็นว่าเขาใช้โครงคล้ายกันได้โดยไม่ต้องให้ตัวละครเหมือนกันหมด แค่เปลี่ยนรูปคิ้ว กรอบหัว หรือจำนวนฟัน บุคลิกก็ต่างไปแล้ว (ตัวน้ำเงินดูเป็นมิตรกว่าตัวเขียวที่ตาโตเหมือนจ้องเราอยู่)
ถ้าเพื่อนๆ เคยออกแบบมาสคอต ปัญหาที่เจอบ่อยคือเติมของจนจำหน้าตัวละครไม่ได้ งานชุดนี้ให้ตัวอย่างที่ดูตามได้ชัด เขาเก็บหัวใหญ่กับรูปหน้าหลักไว้ก่อน แล้วค่อยเพิ่มวงกลม สี่เหลี่ยม และสีตัดกันลงตามจุดต่างๆ ของเยอะจริง แต่ยังหาใบหน้าเจอ
มนุษย์ต่างดาวไม่จำเป็นต้องหน้าตาเหมือนเครื่องจักร
Lehman บอกในประวัติของตัวเองว่าอิทธิพลสำคัญมาจาก Lowbrow หรือป็อปเซอร์เรียลลิสม์ ซึ่งเกี่ยวข้องกับการ์ตูนใต้ดิน ดนตรีพังก์ และวัฒนธรรมแต่งรถ เขาชอบหยิบความคิดที่ดูไม่เกี่ยวกันมาลองวางคู่กัน ข้อมูลนี้อธิบายความตลกของตัวละครได้ดี โดยเฉพาะตัวสีส้มอมเหลืองที่มีหน้ากล่องเล็กๆ ตั้งอยู่ข้างหน้าเหมือนพามาด้วย
เขาเรียนด้านสื่อศิลปะที่ Arizona State University ในทศวรรษ 1980 พร้อมศึกษาศิลปะก่อนโคลัมบัส ส่วนทักษะเซรามิกจำนวนมากมาจากการฝึกทำงานจริง รวมถึงการฝึกงานที่ F&R Pottery Studio ประสบการณ์ด้านวิดีโอและเว็บก็เป็นอีกส่วนที่เขาระบุว่ามีผลต่อวิธีคิดงานปั้นของตัวเอง
เราว่าข้อดีคือเขาไม่ติดอยู่กับภาพอนาคตสีเงินเรียบๆ ตัวละครเหล่านี้มีฟัน มีเครื่องประดับ และมีสีที่ดูไม่เคร่งขรึมเลยสักนิด ส่วนผิวเซรามิกก็ยังเห็นความไม่เรียบเมื่อดูภาพใกล้ๆ เหมาะกับโลกสมมติที่ยอมให้ของหลายแบบอยู่ด้วยกันได้ มากกว่าการออกแบบอุปกรณ์ให้ดูใช้งานได้จริง
ตัวสีเขียวในภาพนี้มีใบไม้เป็นผม แล้วมีดอกเดซี่หน้ายิ้มสองดอกงอกออกมาจากหัว ส่วนหน้าตัวเองกลับอ้าปากกว้างเหมือนตกใจ เราชอบที่เขาให้ดอกไม้ยิ้มอยู่ข้างบนแต่เจ้าของหัวทำหน้าแบบนั้น ดูแล้วขำโดยไม่ต้องอธิบาย ส่วนมือที่ยกมาแตะคางก็ช่วยให้ท่าทั้งตัวดูมีอารมณ์ขึ้นอีก
ดินเผาก็เล่าเรื่องดิจิทัลได้
ถ้าเทียบกับงานพิกเซลเซรามิกของ Toshiya Masuda ที่เราเคยเล่า ทั้งสองคนเลือกใช้ดินเผาพูดถึงสิ่งที่คุ้นจากจอ แต่ Lehman สนุกกับการสร้างสิ่งมีชีวิตขึ้นมาทั้งตัวมากกว่า จะมองเป็นหุ่นยนต์ สัตว์ประหลาด หรือของเล่นก็ได้ รูปทรงเปิดให้เดาโดยยังมีหน้าเป็นหลักให้จำ
สำหรับเรา งานแบบนี้มีประโยชน์กับคนทำตัวละครตรงที่เห็นวิธีเปลี่ยนของพื้นฐานให้เป็นบุคลิกได้ชัด วงกลมแบบเดียวกันเป็นได้ทั้งตา แก้ม และเครื่องประดับ ส่วนสี่เหลี่ยมเรียงกันก็กลายเป็นฟันได้ทันที ไม่จำเป็นต้องเริ่มด้วยชิ้นส่วนซับซ้อนถึงจะออกแบบตัวประหลาดที่จำได้
เราชอบใบหน้าที่ซ้อนอยู่ตรงท้องที่สุด เพราะเห็นแล้วอยากกลับไปเทียบว่าแต่ละตัวมีหน้าอยู่กี่ชุด เพื่อนๆ ที่ทำภาพประกอบหรือของสะสมลองดูภาพแต่ละชิ้นคู่กันในเว็บศิลปินได้ การเปลี่ยนคิ้วกับฟันของเขาอธิบายเรื่องบุคลิกตัวละครได้ชัดกว่าคำอธิบายยาวๆ อีก
ดูผลงานเพิ่มเติมที่เว็บไซต์ Max Lehman
อ้างอิง: ประวัติและแนวคิดของศิลปิน, A Return to the Sky และ Colossal
Photo credit: Max Lehman / Hecho a Mano, Santa Fe via Colossal
ตัวละครอีกตัวจากร้านใน Portjolio
[PRE-ORDER] THE SEEKER เป็นอีกชิ้นสำหรับเพื่อนๆ ที่ชอบดูการออกแบบตัวละครในรูปของสะสม
แรงบันดาลใจจากศิลปะและดีไซน์เพิ่มเติมได้ที่ Portjolio ที่ซึ่งเรื่องราวสร้างสรรค์ยังคงต่อเนื่องไม่สิ้นสุด
