ในภาพสีน้ำของ kelogsloops ผมของผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ถูกระบายเป็นสีขาว มันคือกระดาษที่ไม่โดนอะไรเลย พื้นที่ที่คนวาดตั้งใจเว้นไว้ตั้งแต่แรก แล้วลงสีรอบ ๆ จนมันโผล่ออกมาเป็นรูปทรง คนที่เคยลองสีน้ำจะรู้ว่านี่คือส่วนที่แก้ทีหลังไม่ได้ ถ้าพลาดคือพลาดเลย
คนวาดชื่อ Hieu Thien Nguyen
เขาอยู่เมลเบิร์น ใช้ชื่อ kelogsloops มาตลอดตั้งแต่เริ่มลงงานบนอินเทอร์เน็ต และตอนนี้กำลังจะเปิดนิทรรศการเดี่ยวชื่อ Love, Death, & All Her Friends ที่ Corey Helford Gallery ลอสแองเจลิส ระหว่าง 19 กันยายนถึง 24 ตุลาคมนี้
Corey Helford เป็นแกลเลอรีสาย pop surrealism ที่รับศิลปินซึ่งโตมาจากการมีคนตามงานบนเน็ตก่อน แล้วค่อยมีแกลเลอรีมาทาบทีหลัง ซึ่งตรงกับเส้นทางของเขาพอดี
ตัวละครชุดเดิมที่กลับมาทุกภาพ
ถ้าดูงานเขาต่อกันหลายชิ้นจะเห็นว่ามีนักแสดงประจำอยู่ไม่กี่ตัว หญิงสาวผมขาว หมาป่าสีดำที่ในตัวมันมีดาว จิ้งจอกสองตัวที่มักนอนหนุนกัน กระต่ายขาว เมฆก้อนใหญ่ที่ตั้งขึ้นเป็นภูเขา และเส้นทองที่ลากผ่านภาพเหมือนใครโยนด้ายทิ้งไว้
ของพวกนี้ไม่ได้ถูกใช้เป็นสัญลักษณ์ที่ต้องถอดรหัส มันทำงานแบบเดียวกับตัวละครในความฝันซ้ำ ๆ คือเราจำได้ว่าเคยเจอ แต่บอกไม่ได้ว่ามันแปลว่าอะไร ซึ่งเราว่านั่นแหละคือจุดที่ทำให้งานไม่กลายเป็นภาพประกอบนิทาน
สามชิ้นที่อยากให้ดูช้า ๆ
ชิ้นที่มีจิ้งจอกสองตัวนอนซ้อนกัน สังเกตพระจันทร์เสี้ยวตรงกลาง มันไม่ใช่พระจันทร์ที่ลอยอยู่บนฟ้า มันวางทับตัวจิ้งจอกอยู่ตรงหน้า เป็นรูปทรงขาวที่ไม่มีเงา ไม่มีความหนา เหมือนกระดาษถูกฉีกออกมาแปะไว้ พอมันไม่พยายามอยู่ในระยะเดียวกับส่วนอื่น ภาพเลยกลายเป็นสองชั้นซ้อนกัน ของจริงกับของที่คิดขึ้นเอง
ชิ้นที่มีเสือกับผู้หญิงนั่งดูเมฆ มีแท่งสี่เหลี่ยมสีขาวยืนอยู่กลางทุ่ง ไม่มีคำอธิบายว่ามันคืออะไร ประตูก็ได้ ป้ายก็ได้ ช่องว่างที่คนวาดไม่อยากเติมก็ได้ แต่ทั้งภาพจะเงียบกว่านี้มากถ้าไม่มีมัน
ส่วนชิ้นที่เป็นภาพกอด หมาป่าดำมีดาวอยู่ในขนของมัน ริบบิ้นแดงลากพันไปทั้งภาพ อันนี้ตรงไปตรงมาที่สุด แต่ก็เป็นชิ้นที่เรากลับไปดูบ่อยที่สุด เพราะสีหน้าของคนกอดไม่ได้มีความสุขและก็ไม่ได้เศร้า มันเป็นหน้าคนที่รู้อยู่แล้วว่าเดี๋ยวก็ต้องปล่อย
ชื่อภาพที่บอกอะไรได้เยอะ
ในชุดนี้มีชิ้นที่ชื่อ Koi No Yokan ซึ่งเป็นคำญี่ปุ่นที่ใช้เรียกความรู้สึกตอนเจอใครสักคนครั้งแรกแล้วรู้ทันทีว่าเดี๋ยวเราจะรักคนนี้ ยังไม่รัก แต่รู้ว่าจะรัก มีชิ้นชื่อ The Waiting Room มีชิ้นชื่อ Halley's Comet ดาวหางที่คนคนหนึ่งจะได้เห็นมากสุดสองครั้งในชีวิต
คำพูดของเขาเกี่ยวกับชุดนี้บอกว่ามันไม่มีความขมขื่นอยู่ในนั้น แค่มองตรง ๆ ว่าการรักอะไรสักอย่างทั้งที่รู้ว่ามันอยู่ไม่นานคือยังไง แล้วหาความงามในเรื่องนั้นให้เจอ
ถ้าอยากดูอีกทางที่ศิลปินเอาตำนานกับความทรงจำมาทำเป็นรูปคน ลองอ่าน Marigold Santos กับภาพร่างที่แยกตัวออกจากกันได้ ต่อ เพราะสองคนนี้แก้โจทย์เดียวกันด้วยวิธีที่ต่างกันคนละขั้ว
งานสีน้ำมีข้อเสียอยู่ข้อหนึ่งคือมันย้อนกลับไม่ได้ น้ำซึมไปแล้วก็คือซึมไปแล้ว ซึ่งพอเอามาเล่าเรื่องของที่อยู่ไม่นาน มันตรงกันมากจนเราสงสัยว่าเขาเลือกวัสดุก่อนหรือเลือกเรื่องก่อน
ช่องทางศิลปิน: kelogsloops.com และ Instagram @kelogsloops
ข้อมูล: Colossal, Corey Helford Gallery
Photo credit: kelogsloops (Hieu Thien Nguyen)
ของในเว็บที่เข้ากับเรื่องนี้
แหวน Daydream ของชิ้นเล็กที่ตั้งชื่อตามช่วงเวลาที่คนเราหลุดออกไปจากห้องที่นั่งอยู่ ซึ่งเป็นที่ที่ภาพพวกนี้เกิดขึ้นพอดี
แรงบันดาลใจจากศิลปะและดีไซน์เพิ่มเติมได้ที่ Portjolio ที่ซึ่งเรื่องราวสร้างสรรค์ยังคงต่อเนื่องไม่สิ้นสุด
