Brock DeBoer เป็นศิลปินที่หล่อรองเท้า ลูกบาส และของใช้ประจำวันขึ้นใหม่ด้วยพอร์ซเลน แล้วแต่งบางชิ้นด้วยลายสีน้ำเงินแบบเครื่องลายคราม รองเท้าของเขายังมีเชือก มีพื้น มีรูปทรงที่คนสะสมสนีกเกอร์จำได้ทันที แต่คราวนี้ทั้งข้างกลายเป็นเครื่องเคลือบ เราชอบความประหลาดตรงที่มันดูเหมือนของในตู้โชว์กับของที่ถอดทิ้งไว้หน้าบ้านพร้อมกัน

ของที่เขาเลือกเกี่ยวข้องกับชีวิตวัยรุ่น ทั้งกีฬา การสะสมรองเท้า และการเล่นสเกตบอร์ด เขาเกิดปี 1985 เรียนเซรามิกที่ Kansas City Art Institute ระหว่างปี 2003 ถึง 2007 และทำงานอยู่ในลอสแอนเจลิสกับโจชัวทรี แค่ดูรายการวัตถุที่เขาหยิบมาทำก็พอเห็นแล้วว่า ความทรงจำของเขาไม่ได้มีแต่ของหายาก วิทยุ กระติก และถังที่คุ้นตาก็อยู่ในกลุ่มเดียวกัน
เริ่มจากรองเท้าที่วันหนึ่งพื้นจะพัง
ในบทสัมภาษณ์กับ Colossal เขาเล่าว่ารองเท้ามีอายุของมัน พื้นอาจร่วน ส่วนรับแรงที่มีอากาศอยู่ข้างในอาจแตก เขาจึงอยากเก็บของเหล่านี้ไว้ด้วยวัสดุอีกชนิด ประเด็นนี้คนเก็บรองเท้าน่าจะเข้าใจดี เก็บในกล่องอย่างทะนุถนอมแค่ไหน ก็ไม่ได้แปลว่าจะเอาออกมาใส่ได้ตลอดไป
Jordan 1 Dusk White Check ในหน้าผลงานของเขาระบุวัสดุเป็นพอร์ซเลนกับเคลือบ ขนาด 6.5 × 11 × 4.5 นิ้ว ตัวเลขช่วยบอกว่ามันเป็นวัตถุที่เราพอนึกภาพขณะวางบนชั้นได้ ไม่ได้ขยายรองเท้าให้ใหญ่จนต้องเงยหน้ามอง ความคุ้นตาจึงยังอยู่ครบ เพียงแต่เราไม่ควรลองสวมมันเท่านั้นเอง

เขาบอก Homo Faber ว่าใช้การหล่อน้ำดินและการขึ้นรูปด้วยแป้นหมุนเป็นหลัก แม่พิมพ์ทำจากวัตถุจริงเพื่อเก็บรูปทรงของต้นแบบ ส่วนลายใช้กระดาษข้าวและรูปลอกใต้เคลือบ ก่อนนำเข้าเตาเผา เราว่าวิธีนี้อธิบายความคุ้นตาของงานได้ดี เขาเริ่มจากของที่มีอยู่แล้ว จึงมีสิ่งให้เทียบทุกจุด ตั้งแต่ขอบรองเท้าไปจนถึงส่วนที่ตามปกติควรนิ่ม

ลูกบาสสีส้มที่ยุบตัวเป็นอีกชิ้นที่เราเลือกมา เพราะแทบไม่ต้องอ่านคำอธิบายก็รู้ว่าผิดปกติตรงไหน ลูกบอลควรเด้งหรืออ่อนยวบตามลมที่เหลืออยู่ แต่งานชิ้นนี้เก็บสภาพยุบไว้ด้วยวัสดุแข็ง (เห็นแล้วก็อยากรู้เหมือนกันว่า ถ้าไม่บอกวัสดุ เพื่อนๆ จะเดาถูกไหม) มันสนุกตรงความต่างระหว่างรูปทรงกับสิ่งที่ใช้ทำจริงๆ
ลายจากบ้านญาติ มาอยู่บนของวัยรุ่น
ลายสีน้ำเงินของเขามีที่มาเฉพาะตัว ในบทสัมภาษณ์กับ Homo Faber เขานึกถึงของกระจุกกระจิกแบบเดลฟต์ที่บ้านปู่ย่าตายาย รวมถึงรองเท้าพอร์ซเลนชิ้นหนึ่ง จากนั้นจึงศึกษาประเพณีเครื่องเคลือบนี้และเดินทางไปดูผู้ผลิตในเนเธอร์แลนด์ นามสกุลดัตช์ของตัวเองก็เป็นส่วนหนึ่งที่เขาเชื่อมโยงเข้ากับเรื่องนี้

เราชอบตอนที่ลายเหล่านี้ไปอยู่บนวิทยุพกพามากกว่าตอนอยู่บนแจกัน เพราะรูปทรงวิทยุยังบอกถึงปุ่ม ลำโพง และการหยิบหิ้วได้ชัด ส่วนสีขาวกับน้ำเงินกลับชวนให้นึกถึงถ้วยชามที่บ้าน วัตถุชิ้นเดียวจึงมีของคุ้นเคยจากคนละช่วงวัยมารวมกัน โดยไม่ต้องเพิ่มตัวละครหรือเขียนเรื่องเล่ายาวๆ ไว้บนผิว

กระติกเก็บความเย็นก็ใช้หลักคล้ายกัน รูปร่างยังชัดพอให้เรานึกถึงของที่เคยยกไปปิกนิกหรือเก็บไว้ในรถ พออยู่ในกลุ่มงานเดียวกับรองเท้าและวิทยุ มันจึงไม่ได้ดูหลุดมาแบบสุ่มๆ ของทั้งหมดมีประวัติการใช้งานที่เราพอเดาได้ แม้จะไม่รู้จักเจ้าของเดิมเลยก็ตาม
อีกชิ้นคือ Dutch Boy Bucket ขนาด 8 × 8 × 8 นิ้ว หน้าเว็บระบุทั้งพอร์ซเลน สีใต้เคลือบ เคลือบ อีพ็อกซีสีทอง และวัตถุสำเร็จรูปไว้ด้วย จึงควรอ่านวัสดุแยกเป็นชิ้นๆ แทนการเหมารวมว่าทุกส่วนในทุกงานเป็นพอร์ซเลนทั้งหมด เราชอบที่เขาเลือกถังสีมาทำด้วย ของที่ปกติรอใช้หมดแล้วทิ้งกลับได้ขึ้นชั้นวางข้างรองเท้าสะสม

เพื่อนๆ ที่ชอบดูวัสดุหลอกตา น่าจะต่อเรื่องนี้กับงานของ Jongjin Park ที่ซ้อนกระดาษชุบน้ำดินเป็นเซรามิก ได้สนุก ฝั่งนั้นดูเหมือนก้อนกระดาษที่ยังนิ่ม ส่วน DeBoer เลือกของที่เราจำได้อยู่แล้ว เราชอบรองเท้ากับลูกบาสยุบที่สุด เพราะแค่เห็นทรงก็เข้าใจมุก และยังมีส่วนให้กลับไปดูใกล้ๆ อีกเยอะ
ดูภาพและรายการวัสดุของแต่ละชิ้นได้ที่ เว็บไซต์ Brock DeBoer
อ้างอิง: ประวัติและแนวทางทำงานของศิลปิน · บทสัมภาษณ์ Homo Faber · บทสัมภาษณ์ Colossal
Photo credit: Brock DeBoer · ภาพผลงานจากเว็บไซต์ศิลปิน
ของบนโต๊ะที่เข้ากับเรื่องนี้

Blue Pinstripe Cup เป็นของใช้บนโต๊ะสำหรับเพื่อนๆ ที่ชอบเส้นสีน้ำเงินบนเครื่องเคลือบจากเรื่องนี้
แรงบันดาลใจจากศิลปะและดีไซน์เพิ่มเติมได้ที่ Portjolio ที่ซึ่งเรื่องราวสร้างสรรค์ยังคงต่อเนื่องไม่สิ้นสุด


