เชือกเรือ ดินสโตนแวร์ และท่อไอเสีย สามดีไซเนอร์ลอนดอนทำเก้าอี้จากของที่ไม่ควรเป็นเก้าอี้

เก้าอี้กินข้าวตัวหนึ่ง ผ่านมือช่างปั้น 23 คน

ไม่ใช่ 23 คนมายืนออกันทำพร้อมกัน แต่เป็น 23 คนที่แตะมันคนละขั้น ตั้งแต่เตรียมแม่พิมพ์ ตาก ไปจนถึงเผา แต่ละคนรู้งานของตัวเองดีอยู่แล้ว ส่งต่อกันไปเรื่อยๆ จนได้เก้าอี้ที่รับน้ำหนักคนได้จริง

งานนั้นชื่อ Crockery เป็นของ Max Lamb ที่ทำร่วมกับ 1882 Ltd โรงงานเซรามิกในสโต๊คออนเทรนต์ เมืองเครื่องปั้นดินเผาเก่าของอังกฤษ

Lamb เป็นหนึ่งในสามดีไซเนอร์ลอนดอนที่กำลังทำเรื่องคล้ายกันอยู่ อีกสองคนคือ Bethan Laura Wood กับ Andu Masebo ทั้งสามไม่ได้นัดกันทำ แต่พอเอางานมาวางข้างกันแล้วมันพูดเรื่องเดียวกัน

เรื่องนั้นคือ ของในบ้านไม่จำเป็นต้องทำจากวัสดุที่เราคุ้นว่ามันควรทำจากอะไร

ดินที่ปกติทำจาน เอามาทำที่นั่ง

สโตนแวร์คือดินที่เราเจอทุกวันในรูปของจาน ชาม แก้ว ของที่วางบนโต๊ะ ไม่ใช่ของที่โต๊ะวางอยู่บน

Lamb ย้ายมันข้ามฝั่ง จากของที่ถูกวาง กลายเป็นของที่ต้องรับน้ำหนัก ซึ่งดินเผาไม่ได้ถนัดเรื่องนี้เลย มันเปราะ มันหดตอนเผา มันแตกถ้าคำนวณผิด

ที่เราชอบคือเขาไม่ได้ปิดเรื่องคนทำ ตัวเลข 23 คนถูกพูดออกมาตรงๆ เหมือนเป็นส่วนหนึ่งของงาน ไม่ใช่เบื้องหลังที่เก็บไว้

เก้าอี้เลยอยู่กึ่งกลางระหว่างงานประติมากรรมกับของใช้ และก็อยู่กึ่งกลางระหว่างของที่คนเดียวทำ กับของที่ทั้งเมืองช่วยกันทำ

เชือกเรือ ระบาย และห่วง

Bethan Laura Wood ทำคอลเลกชันชื่อ Extra Trimmings ร่วมกับ Shore Studios เป็นเก้าอี้เลานจ์ โซฟา และสตูล ที่ถักจากเชือกเรือกับซิลิโคนที่ผูกปมด้วยมือ

เชือกเรือถูกทำมาให้ทนน้ำเค็ม ทนแดด ทนแรงดึง มันเป็นของสายงาน ไม่ใช่ของสายสวย Wood เอามันมาปั้นเป็นระบาย เป็นขอบหยัก เป็นห่วง ซึ่งเป็นภาษาของผ้าม่านกับชุดเจ้าสาวมากกว่าภาษาของท่าเรือ

เธอบอกว่าวัสดุมันเล่าเรื่องได้ มันเชื่อมเรากับอดีตและความทรงจำ มันให้ความสบายและความเพลิน และมันบอกข้อมูลได้ด้วย

พอถามถึงบ้านตัวเอง เธอเล่าว่าเก็บของจากที่ต่างๆ ที่ไปมา ตั้งแต่นกหวีดสองสีอันจิ๋ว ไปจนถึงเสื้อกันฝนสานจากฟางของญี่ปุ่น แล้วเอามาวางเรียงกันเพื่อให้สี ผ้า และลาย มันคุยกันเอง

อ้างอิงของเธอคืองานตกแต่งภายในยุค 70 ซึ่งเป็นยุคที่คนไม่กลัวสีและไม่กลัวลาย

ท่อไอเสียที่ไม่ได้ไปอยู่ใต้ท้องรถ

Andu Masebo ไปหาช่างทำท่อไอเสียในลอนดอน แล้วขอใช้ท่อสเตนเลสกับเครื่องดัดของเขา

ผลลัพธ์คือ Tubular Chair ที่โครงอ้วนและโค้งกว่าที่เราคาดจากคำว่าท่อเหล็ก เพราะเขาไม่ได้สั่งให้เครื่องทำสิ่งที่มันไม่ถนัด เขาดูก่อนว่าเครื่องดัดได้แค่ไหน แล้วออกแบบให้อยู่ในนั้น

ข้อจำกัดของเครื่องเลยกลายเป็นรูปทรงของเก้าอี้

เบาะเป็นยางรีไซเคิลแบบชิป และรอยเชื่อมตรงข้อต่อเขาปล่อยให้เห็น ไม่ขัดทิ้ง ไม่กลบด้วยสี

เรื่องเอาวัสดุจากที่ทางของมันมาทำเฟอร์นิเจอร์ เราเคยเขียนถึง Takuto Ohta ที่เอาท่อนซุงมาทั้งท่อน ไว้รอบหนึ่ง

สิ่งที่สามคนนี้ทำเหมือนกัน ไม่ใช่สไตล์ แต่เป็นท่าที

ทั้งสามเดินไปหาคนที่ทำวัสดุนั้นอยู่แล้ว ไม่ว่าจะเป็นโรงงานเซรามิก สตูดิโอถักเชือก หรืออู่ท่อไอเสีย แล้วถามว่าของที่คุณทำทุกวันเนี่ย มันทำอย่างอื่นได้ไหม

คำตอบที่ได้ไม่ใช่วัสดุใหม่ แต่เป็นวัสดุเดิมที่ถูกถามคำถามใหม่

พอเก้าอี้ตัวหนึ่งบอกได้ว่ามันมาจากไหน ใครทำ และทำด้วยเครื่องอะไร ของในบ้านก็หยุดเป็นแค่ของในบ้าน

อ้างอิง: designboom (ข้อความโดย Jennifer Ring, Form & Trace)

Photo credit: Bethan Laura Wood x Shore Studios, Max Lamb x 1882 Ltd (courtesy of Gallery Fumi), Andu Masebo (บางภาพถ่ายโดย Yeshen Venema) via designboom

---

ของบนโต๊ะที่เข้ากับเรื่องนี้

Shoreline Yunomi Cup ดินเผาที่อยู่ในที่ทางเดิมของมัน คือบนโต๊ะ และยังบอกร่องรอยมือคนทำได้อยู่

แรงบันดาลใจจากศิลปะและดีไซน์เพิ่มเติมได้ที่ Portjolio ที่ซึ่งเรื่องราวสร้างสรรค์ยังคงต่อเนื่องไม่สิ้นสุด