Zebu คือคู่ศิลปินจากเบอร์ลินที่วาดรูปทรงเรขาคณิตสีจัดลงบนผนังเมือง โดย Lynn Lehmann และ Dennis Gärtner ทำงานร่วมกันตั้งแต่ปี 2015 ภาพของทั้งคู่มีส่วนโค้ง แถบสี และรูปทรงที่ดูคล้ายชิ้นส่วนของคนอยู่ปนกัน ดูไกลๆ ก็เห็นเป็นก้อนสีชัดเจน เราชอบที่งานแบบนี้เข้าถึงได้ตั้งแต่ยังไม่รู้ชื่อคนวาด
Colossal หยิบงานผนังของทั้งคู่มาเล่าเมื่อวันที่ 27 ตุลาคม 2026 พร้อมข้อมูลว่าพวกเขากำลังทดลองวาดโดยตัดสินใจหน้างานมากขึ้น หลังจากเคยวางแผนล่วงหน้าอย่างละเอียด เราว่าประเด็นนี้คุยต่อได้ เพราะภาพที่ดูเรียบและมั่นใจขนาดนี้อาจชวนให้คิดว่าทุกเส้นต้องถูกกำหนดไว้ตั้งแต่บนกระดาษ
ภาพที่ต้องอยู่กับคนเดินผ่าน
ลองคิดถึงเวลาที่เพื่อนๆ เดินผ่านกำแพงสักแห่ง เราอาจมีเวลาเห็นมันแค่ไม่กี่วินาที ยังไม่ทันแยกว่ารูปไหนคืออะไรด้วยซ้ำ งานของ Zebu ใช้สีที่แยกจากกันชัดและรูปทรงขนาดใหญ่ จึงยังพอมององค์ประกอบหลักออกในระยะไกล ส่วนคนที่มีเวลาอยู่ต่อก็ค่อยไล่ดูว่าเส้นแต่ละเส้นไปจบตรงไหน
พื้นฐานของทั้งคู่มีทั้งภาพประกอบ กราฟิกดีไซน์ และจิตรกรรม ในเว็บไซต์ของพวกเขามีงานตั้งแต่โปสเตอร์ หนังสือ ไปจนถึงพรม งานบนผนังจึงเป็นอีกขนาดหนึ่งที่ต้องออกแบบให้ภาพอยู่ได้ การขยายรูปให้ใหญ่ขึ้นอย่างเดียวคงไม่พอ ถ้าส่วนสำคัญเล็กจนหายไปเมื่อเราถอยออกมายืนอีกฝั่งถนน
เรามองว่าความยากอยู่ที่การเลือกว่าจะเก็บอะไรไว้บ้าง รูปที่ตัดข้อมูลออกมากๆ มีข้อดีตรงที่อ่านง่าย แต่ถ้าตัดจนเหลือแค่ลายสวยก็อาจจำไม่ได้ว่าเป็นงานของใคร ของ Zebu ยังมีความก้ำกึ่งระหว่างร่างคนกับรูปทรงอิสระให้ตามดูอยู่ สีดูสนุกก็จริง แต่รูปที่เหมือนจะรู้จักแล้วกลับเรียกชื่อไม่ถูกนี่แหละที่เราชอบกว่า
ตัดข้อมูลออก แล้วเหลือคนแบบไหน
ในบทสัมภาษณ์กับ It’s Nice That เมื่อปี 2019 Dennis อธิบายว่าพวกเขาชอบลบข้อมูลที่ไม่จำเป็นออก และลดรูปของร่างกายจนระบุเพศหรือสัญชาติไม่ได้ชัดเจน นี่เป็นความตั้งใจของศิลปินตั้งแต่ตอนนั้น ส่วนใครจะเห็นตัวเองในภาพหรือเปล่า เราว่าเป็นอีกเรื่องที่แต่ละคนคงตอบต่างกัน
อย่างน้อยวิธีนี้ก็เปิดให้มองรูปคนโดยไม่ต้องเริ่มจากหน้าตาหรือเสื้อผ้า แขน ขา และส่วนโค้งสามารถถูกขยับให้เกินสัดส่วนจริงได้ ภาพจึงมีอิสระจะตลก จะเก้ๆ กังๆ หรือแทบไม่เหลือรูปร่างเดิม เราชอบความไม่ต้องเป๊ะตรงนี้ เพราะภาพวาดบนตึกก็ไม่จำเป็นต้องเลียนแบบคนที่กำลังเดินอยู่ข้างล่างทุกครั้ง
อีกเรื่องที่ทั้งคู่เล่าไว้คือแทบไม่มีโปรเจกต์ที่แยกกันทำ คนหนึ่งสามารถรับความคิดหรือเส้นที่อีกคนเริ่มไว้แล้วต่อไปได้ ฟังดูง่าย แต่คนเคยทำงานคู่คงรู้ว่าการยอมให้อีกคนเปลี่ยนรูปของเราต้องคุยกันพอสมควร เราไม่รู้ว่าทั้งคู่แบ่งงานในแต่ละวันยังไง จึงไม่อยากเดาว่าภาพไหนเป็นฝีมือใคร
วางแผนให้พอ แล้วลองวาดต่อ
ข้อมูลใหม่ในปี 2026 คือทั้งคู่เริ่มใช้การตัดสินใจตามสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างวาดมาคู่กับการเตรียมงานล่วงหน้า พวกเขาบอกกับ Colossal ว่าวิธีนี้ช่วยให้กลับมาสนุกกับการวาดมากขึ้น ข้อมูลที่เผยแพร่ยังไม่ได้บอกว่าภาพไหนในชุดใช้วิธีนี้บ้าง เราจึงมองมันเป็นทิศทางการทำงาน มากกว่าจะเอาไปอธิบายทุกภาพย้อนหลัง
สำหรับเรา การยอมแก้ภาพระหว่างทำมีเหตุผล โดยเฉพาะงานที่ต้องอยู่กับขนาดและสภาพผนังจริง ภาพร่างช่วยตรวจองค์ประกอบได้ แต่ตอนอยู่ต่อหน้าของจริงอาจมีบางส่วนที่ดูหนักเกินไป หรือสีที่ควรขยายอีกหน่อย (ตรงนี้เป็นข้อสังเกตของเรา ไม่ใช่ขั้นตอนที่ศิลปินแจกแจงไว้) การมีแผนกับการเปลี่ยนแผนจึงอยู่ในงานเดียวกันได้
ถ้าเพื่อนๆ ชอบดูงานที่ย้ายออกไปเจอคนตามถนน ลองอ่านเรื่อง Daydreamer ของ Yessiow ต่อได้ งานนั้นใช้ตัวละครเป่าลม ส่วน Zebu ใช้สีบนผนัง เราสนใจเหมือนกันตรงที่ทั้งสองงานต้องรับมือกับระยะมองจริง และคนที่ไม่ได้ตั้งใจออกจากบ้านมาดูศิลปะ
เราชอบ Zebu ตรงที่ภาพใหญ่ยังดูเล่นได้ ไม่ต้องใส่เรื่องเล่ายาวๆ ก็มองสีและรูปทรงเพลินแล้ว สำหรับเพื่อนๆ ที่ทำภาพประกอบหรือโปสเตอร์ ชุดนี้ดูเป็นตัวอย่างเรื่องการตัดส่วนเกินได้ดี ลองเทียบภาพจากระยะไกลกับตอนดูใกล้ๆ จะเห็นชัดว่าส่วนไหนยังอ่านออก และส่วนไหนเก็บไว้ให้ค่อยๆ ดู
ดูงานผนัง โปสเตอร์ และหนังสือเพิ่มเติมได้ที่ เว็บไซต์ของ Zebu
อ้างอิง: Colossal, 27 ตุลาคม 2026 · บทสัมภาษณ์ It’s Nice That, 1 พฤศจิกายน 2019 · เว็บไซต์ Zebu
Photo credit: Zebu / Colossal · ต้นทางระบุว่าภาพทั้งหมดได้รับจาก Zebu และเผยแพร่โดยได้รับอนุญาต
ภาพวาดชิ้นเล็กที่วางใกล้ตัวได้
โปสการ์ด Floral Childlike Art เป็นอีกทางสำหรับเพื่อนๆ ที่ชอบภาพวาดแบบเล่นกับรูปทรง แล้วอยากเก็บงานขนาดเล็กไว้บนโต๊ะ
แรงบันดาลใจจากศิลปะและดีไซน์เพิ่มเติมได้ที่ Portjolio ที่ซึ่งเรื่องราวสร้างสรรค์ยังคงต่อเนื่องไม่สิ้นสุด
