ช่องว่างเล็ก ๆ ระหว่างเส้นด้ายดูเหมือนจะอยู่เฉย ๆ จนภาพเริ่มขยับ งานของ Tobie Tse ทำให้เรามองตารางผ้าถักใหม่อีกครั้ง ช่องที่เคยเป็นเพียงรูบนผ้ากลายเป็นส่วนหนึ่งของภาพเคลื่อนไหว ส่วนขอบผ้ายังบอกอยู่ว่าสิ่งที่เห็นเริ่มต้นจากของที่คนจับและลงมือทำจริง
ศิลปินสื่อผสมที่ทำงานอยู่ในฮ่องกงคนนี้นำภาพวาด งานโครเชต์ และการตัดต่อมาใช้ต่อกัน งานของเธอเพิ่งปรากฏใน It’s Nice That วันที่ 5 ตุลาคม 2026 หลังจากมีบทสัมภาษณ์กับ Lomography ในเดือนสิงหาคม และมีงานภาพเคลื่อนไหวประกอบเนื้อเพลงให้ Olivia Rodrigo เป็นอีกทางที่พางานถักไปเจอคนฟังเพลง
เราคุ้นกับการเห็นผ้าเป็นฉาก เสื้อผ้า หรือพื้นผิวในมิวสิกวิดีโอ แต่พอช่องของผ้าเข้ามากำหนดหน้าตาของภาพด้วย ความสัมพันธ์ก็เปลี่ยนไป การถักไม่ใช่แค่ขั้นตอนทำของมาวางหน้ากล้อง มันมีส่วนตัดสินว่าภาพจะเกิดขึ้นตรงไหน และสายตาเราจะอ่านภาพนั้นอย่างไร
มือทำตาราง จอทำให้มันขยับ
ในบทสัมภาษณ์ เธออธิบายว่ากระบวนการเริ่มจากวาดภาพร่าง ก่อนแปลงเป็นแบบถักดิจิทัลแล้วถักส่วนพื้นฐานขึ้นมา จากนั้นจึงทำภาพระหว่างจังหวะและประกอบช่องตารางด้วยวิธีดิจิทัลเพื่อสร้างการเคลื่อนไหว จึงไม่ควรเข้าใจว่าเธอถักผ้าชิ้นใหม่ทั้งหมดสำหรับทุกเฟรม
ตรงนี้ทำให้งานน่าดูต่อ เพราะเราไม่ได้ต้องเลือกระหว่างงานมือกับงานคอมพิวเตอร์ เธอใช้ข้อดีของทั้งสองอย่างต่อกัน ผ้ามีโครงสร้างที่จับต้องได้ ขณะที่การตัดต่อเปิดให้ภาพบนโครงสร้างนั้นเปลี่ยนไปได้มากกว่าที่ผ้าหนึ่งชิ้นจะทำด้วยตัวเอง
ลองคิดถึงเวลาวาดเส้นโค้งลงบนกระดาษ เราจะลากไปทางไหนก็ได้ แต่เมื่อวางภาพลงในตาราง เส้นนั้นต้องยอมให้ช่องเล็ก ๆ แบ่งรูปร่างออกเป็นช่วง การมองงานชุดนี้จึงมีความสนุกสองชั้น เรามองภาพรวมก่อน แล้วค่อยกลับมาดูว่าแต่ละช่องช่วยให้เราจำรูปนั้นได้อย่างไร
เพลงไม่ได้อยู่แค่ในเสียง
โทบีเล่าว่าเธอมักนำเนื้อเพลงที่รู้สึกผูกพันมาตอบกลับด้วยภาพ สำหรับงานของ Olivia Rodrigo เธอค้นแบบปักครอสติชและลายลูกไม้เก่าเพื่อใช้คิดหน้าตาตัวอักษร ข้อความจึงถูกออกแบบให้เข้ากับวิธีเกิดภาพบนผ้า ไม่ได้เป็นแค่คำบรรยายที่วางเพิ่มภายหลัง
พอตัวอักษรกับภาพใช้ช่องแบบเดียวกัน เราก็ต้องมองทั้งสองอย่างด้วยสายตาชุดเดียว คำมีรูปร่างให้ดู ส่วนลายก็มีจังหวะให้อ่าน สำหรับภาพประกอบเพลง วิธีนี้เปิดพื้นที่ให้ความรู้สึกอยู่ในรายละเอียดของตัวงานได้ โดยไม่ต้องเล่าเหตุการณ์ตรงตามเพลงทุกบรรทัด
อีกเรื่องที่เธอเล่ากับ Lomography คือการเปลี่ยนสื่อช่วยเวลารู้สึกติดขัดกับงาน หากทำอย่างหนึ่งแล้วไปต่อไม่ไหว ก็ลองอีกอย่าง ประสบการณ์วาดภาพ ตัดต่อ และถักจึงค่อย ๆ มารวมกัน อ่านแล้วรู้สึกใกล้ตัวดี บางครั้งวิธีทำงานของเราก็เกิดจากของหลายอย่างที่เคยลองไว้ ยังไม่จำเป็นต้องรีบแยกว่าอันไหนเป็นงานหลัก
งานถักไม่จำเป็นต้องหยุดอยู่ที่ผ้า
ถ้ามองคู่กับดอกไม้ดิจิทัลของ Zachary Corzine ที่หยิบวิธีคิดจากงานสิ่งทอ เราจะเห็นคำถามร่วมกันว่า เทคนิคของวัสดุหนึ่งเดินทางไปทำอะไรในอีกสื่อได้บ้าง งานของโทบีทำให้คำถามนี้เห็นเป็นขั้นตอน ตั้งแต่ภาพร่าง ผ่านเส้นด้าย แล้วกลับขึ้นจอ
ในมุมของเรา สิ่งที่ควรเก็บจากงานชุดนี้จึงไม่ใช่แค่หน้าตาของลายลูกไม้ ถ้าหยิบมาเพียงผิว ภาพก็อาจเหลือแค่ความรู้สึกวินเทจ แต่เมื่อยอมให้โครงสร้างผ้าเข้ามามีส่วนกำหนดภาพ วิธีทำก็กลายเป็นส่วนที่คนดูรับรู้ได้ด้วย แม้จะดูผ่านจอเล็ก ๆ ก็ตาม
คราวหน้าเวลามองผ้าถักสักชิ้น เราอาจเผลอหยุดที่ช่องว่างนานกว่าเดิม แล้วลองนึกว่าถ้าขยับภาพในนั้นได้อีกหนึ่งจังหวะ มันจะเปลี่ยนเป็นอะไร
ผลงานและช่องทางของศิลปิน: Tobie Tse · Instagram ของโทบี
อ้างอิง: It’s Nice That · บทสัมภาษณ์ Tobie Tse โดย Lomography
Photo credit: Tobie Tse / It’s Nice That · ภาพสินค้าจากร้าน naivefloraltattoo ใน Portjolio
ของทำมือจากร้านใน Portjolio
พวงกุญแจ Tiny Friends งานทำมือ ชวนมองต่อถึงงานมือในขนาดเล็กที่หยิบติดตัวไปใช้ในแต่ละวันได้
แรงบันดาลใจจากศิลปะและดีไซน์เพิ่มเติมได้ที่ Portjolio ที่ซึ่งเรื่องราวสร้างสรรค์ยังคงต่อเนื่องไม่สิ้นสุด
