Miwa Ito เป็นศิลปินเป่าแก้วจากโอซาก้าที่ทำโดรายากิ พุดดิ้ง และซูชิให้กลายเป็นประติมากรรมแก้ว เห็นชื่อเมนูแล้วอาจนึกถึงอาหารจำลองหน้าร้านญี่ปุ่น แต่ของเธอยังใสจนมองทะลุได้บางส่วน ขนมเลยดูทั้งน่ากินและผิดธรรมชาติไปพร้อมกัน เราชอบที่มันยอมให้เห็นว่าเป็นแก้ว ไม่ต้องซ่อนวัสดุจนหมดเพื่อหลอกตาให้สำเร็จ
งานชุดนี้ถูกนำมาเล่าใน Designboom เมื่อวันที่ 28 มิถุนายน 2026 ส่วนตัวศิลปินเรียนจบสาขาแก้วจากมหาวิทยาลัย Kindai ในปี 2018 และทำงานที่ GGG Glassblowing Studio ในโอซากาตั้งแต่ปีเดียวกัน เส้นทางของเธอจึงมีทั้งการฝึกฝีมือในสตูดิโอและการเผยแพร่วิดีโอขั้นตอนทำงานให้คนดูผ่านหน้าจอ
ดูออกก่อน แล้วค่อยสงสัยว่าทำยังไง
ในบทสัมภาษณ์กับ Homo Faber เธอบอกว่าเลือกทำสิ่งที่คนเห็นบนจอแล้วเข้าใจได้ทันที และมีป็อปคัลเจอร์เป็นอิทธิพลในการเลือกสี เหตุผลนี้ตรงดีนะ เพราะเพื่อนๆ ไม่ต้องรู้จักเตาเป่าแก้วก็รู้ว่าตรงหน้าคือขนมอะไร ความคุ้นเคยกับอาหารช่วยให้เริ่มดูงานได้เลย ส่วนคำถามเรื่องวิธีทำค่อยตามมา
ซูชิสองชิ้นนี้เห็นชัดมาก แถบดำที่คาดไข่หวานกับหางกุ้งสีแดงบอกเมนูได้แล้ว เธอไม่จำเป็นต้องทำข้าวทุกเม็ดให้เหมือนจริง เรามองผ่านสีเหลืองลงไปเห็นเนื้อแก้วได้ ขณะที่กุ้งมีสีขาวขุ่นสลับแดงคล้ายเนื้ออาหาร การเหลือบางส่วนให้ใสช่วยให้งานดูแปลกกว่าของจำลองที่พยายามเหมือนต้นฉบับทุกจุด
เรื่องนี้มีส่วนคล้ายกับไข่ดาวพิกเซลและแก้วเกิดบั๊กของ Toshiya Masuda ที่เราเคยเล่าไว้ ของคุ้นตายังดูออกแม้รูปร่างจะถูกเปลี่ยนไปมาก งานของ Ito เลือกใช้ความใสกับความมันวาว ส่วน Masuda ใช้เหลี่ยมแบบพิกเซล ทั้งสองแบบดูสนุกตั้งแต่ยังไม่ได้อ่านคำอธิบาย
ของที่ดูนิ่ม ต้องคิดตอนมันยังร้อน
ลองดูเชอร์รีบนเยลลี สีแดงกลมๆ อยู่เหนือครีมขาวที่มีเส้นวนรอบตัว ส่วนเนื้อเยลลีสีเขียวยอมให้แสงผ่านจนมองเห็นขอบด้านใน ความเงาที่ปกติบอกว่าแก้วแข็ง กลับเข้ากับความเปียกของขนมพอดี (ตรงนี้เราว่าเลือกเมนูฉลาด) แค่มองภาพใกล้ก็เห็นว่าสีทึบกับสีใสให้ผลต่างกันแค่ไหน
เบื้องหลังความนิ่มนั้นเริ่มจากการวางแผน Ito เล่าใน Homo Faber ว่าเธอร่างภาพหลายมุมเพื่อเข้าใจชิ้นงานครบ 360 องศา วันถัดไปจึงคุยแบบกับผู้ช่วยที่โรงงาน แล้วให้เวลาตัวเองไม่กี่ชั่วโมงในการทำงาน การเตรียมภาพไว้ก่อนจึงสำคัญ โดยเฉพาะชิ้นที่มีส่วนประกอบอยู่ข้างในและต้องคิดว่าจะประกอบอะไรเข้าก่อนหลัง
ศิลปินมองขั้นตอนทำเป็นส่วนหนึ่งของผลงานด้วย เราเห็นด้วยกับวิธีเล่าแบบนี้ เพราะภาพของเสร็จตอบได้แค่ว่าหน้าตาเป็นอย่างไร วิดีโอช่วยให้เห็นว่าคนทำต้องจัดการวัสดุอย่างไร ก้อนแก้วร้อนถูกขึ้นรูปและประกอบจนกลายเป็นอาหารที่จำได้ การมีของกินเป็นปลายทางช่วยให้ติดตามขั้นตอนง่าย แม้จะไม่รู้ชื่อเครื่องมือสักชิ้น
ความน่ารักพางานคราฟต์ไปได้ไกลแค่ไหน
สำหรับเรา ข้อดีของอาหารแก้วชุดนี้คือมันไม่บังคับให้เริ่มจากความชื่นชมฝีมือก่อน จะชอบเพราะขนมหน้าตาน่ากินก็ได้ จะดูต่อเพราะอยากรู้ว่าเชอร์รีติดอยู่บนนั้นได้ยังไงก็ได้ คนทำยังมีเรื่องให้เล่าต่อหลังจากภาพแรกผ่านตาไปแล้ว แบบนี้เหมาะกับการเล่างานคราฟต์บนหน้าจอมากกว่าการมีเพียงภาพสวยกับชื่อวัสดุ
นอกจากอาหาร เธอยังทำสัตว์และภาชนะด้วย หอยทากตัวสีฟ้าที่มีเปลือกชมพูใสเป็นตัวอย่างที่เราชอบ ตาดำกับปากยิ้มใช้เส้นนิดเดียวก็พอแล้ว ตัวมันยังเห็นฟองและความหนาของแก้วอยู่ ความน่ารักไม่ได้กลบเนื้อวัสดุ และไม่ต้องพึ่งชิ้นส่วนจำนวนมากเพื่อให้มีบุคลิก
เราชอบซูชิคู่นี้ที่สุด เพราะใช้สีเพียงไม่กี่ส่วนก็เล่าได้ครบว่าเป็นอาหารอะไร แล้วยังเหลือความใสของแก้วให้ดูอีกเยอะ เพื่อนๆ ที่อยากศึกษาวิธีนำเสนองานทำมือ ดูทั้งภาพชิ้นงานและวิดีโอของเธอคู่กันได้ จะเห็นว่าของสำเร็จกับขั้นตอนทำมีเรื่องให้ดูคนละแบบ
ติดตามผลงานได้ที่เว็บไซต์ Miwa Ito และอินสตาแกรม @miwaito.official
อ้างอิง: ประวัติและแนวคิดจากเว็บไซต์ศิลปิน · บทสัมภาษณ์ Homo Faber · เรื่องอาหารแก้วใน Designboom
Photo credit: Miwa Ito / Designboom · ภาพที่ศิลปินส่งให้สื่อ
ของบนโต๊ะที่เข้ากับเรื่องนี้
Shoreline Yunomi Cup เป็นถ้วยอีกชิ้นสำหรับเพื่อนๆ ที่ชอบดูรูปทรงของภาชนะบนโต๊ะอาหาร แล้วอยากเลือกของใช้ในมื้อประจำวันให้สนุกขึ้น
แรงบันดาลใจจากศิลปะและดีไซน์เพิ่มเติมได้ที่ Portjolio ที่ซึ่งเรื่องราวสร้างสรรค์ยังคงต่อเนื่องไม่สิ้นสุด
