ในห้องสีน้ำเงินห้องหนึ่งกลางกรุงเทพ มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งกำลังปีนขึ้นไปนอนคว่ำบนก้อนกำมะหยี่สีน้ำเงินก้อนใหญ่ ข้าง ๆ กันมีผู้ใหญ่คนหนึ่งนั่งพิงก้อนสีขาวแล้วหลับตา อีกมุมหนึ่งมีคนมุดเข้าไปอยู่ใต้ช่องว่างระหว่างสองก้อนแล้วไม่ยอมออกมา
ก้อนพวกนั้นคือเม็ดยา 48 เม็ดที่ถูกขยายให้ใหญ่เท่าเฟอร์นิเจอร์ ผลงานชื่อ PiLLOW ของ HOMMES.HOM หรือ สิทธา จันทรวงศ์ จัดแสดงที่ MMAD MunMun Art Destination กรุงเทพ
48 ชั่วโมง 48 เม็ด
ตัวเลข 48 ไม่ได้มาจากการจัดองค์ประกอบให้พอดีห้อง มันมาจากช่วงเวลา 48 ชั่วโมงที่ศิลปินนอนไม่หลับติดกัน หมอนหนึ่งใบเท่ากับหนึ่งชั่วโมง เท่ากับยาหนึ่งเม็ดที่เคยกินเข้าไปในช่วงนั้น
สีของหมอนแต่ละใบก็ไม่ได้เลือกเพราะสวย มันถอดมาจากสีของยาจริง ๆ ที่เขาเคยกิน ขาวขุ่น ฟ้าอ่อน น้ำเงินเข้ม เอามาแปลงเป็นผ้าคนละเนื้อ บางใบเรียบด้าน บางใบเป็นกำมะหยี่ที่พอเอามือลูบแล้วขนจะล้มไปตามทาง
เม็ดที่ชื่อ H169
ตรงกลางห้องมีเม็ดยาที่ใหญ่กว่าเพื่อน สีขาว มีตัวอักษร H169 กดนูนอยู่บนผิว เหมือนโค้ดที่บริษัทยาปั๊มไว้บนเม็ดจริง แต่ตัวนี้ H มาจากชื่อศิลปิน 169 มาจากเลขห้อง
เราชอบการตั้งชื่อแบบนี้ เพราะมันเล่นกับวิธีที่ยาถูกทำให้ไม่มีตัวตน เม็ดยาบนโลกนี้ถูกออกแบบมาให้เหมือนกันหมด มีรหัสกำกับ ไม่มีชื่อคน แต่พอเจ้าของประสบการณ์เอาตัวย่อของตัวเองไปปั๊มลงบนเม็ดยา มันก็กลายเป็นของส่วนตัวขึ้นมาทันที
น้ำเงินที่ปูขึ้นไปถึงผนัง
พรมสีน้ำเงินเข้มปูทั้งพื้นแล้วลากต่อขึ้นไปบนผนัง ทำให้เส้นแบ่งระหว่างพื้นกับกำแพงหายไป พอไม่มีมุมห้องให้จับ สายตาก็เลยไม่รู้ว่าห้องนี้ลึกแค่ไหน คล้ายกับตอนนอนไม่หลับแล้วเปิดไฟห้องไม่ได้ จะรู้แค่ว่ามันมืดและมันกว้าง
งานนี้ตั้งใจให้จับ ให้นั่ง ให้ปีน ให้มุด ซึ่งเป็นการตัดสินใจที่กล้าอยู่พอสมควร เพราะเนื้อเรื่องข้างหลังมันหนักมาก แต่ HOMMES.HOM เลือกไม่ทำห้องนี้ให้เศร้า เขาเอาสิ่งที่เคยกลืนลงคอไปทุกคืน แล้วแปลงมันเป็นของที่คนเข้าไปนอนทับได้
คนที่มาจากสายโฆษณา
พื้นเพของ HOMMES.HOM มาจากงานโฆษณาและ production design ซึ่งอธิบายหลายอย่างในห้องนี้ได้ คนที่ทำเซ็ตมาก่อนจะรู้ว่าพื้นที่พูดกับร่างกายคนยังไง รู้ว่าถ้าอยากให้คนเดินช้าลงต้องวางของขนาดไหน รู้ว่าแสงจากฝ้าเพดานสีขาวตัดกับพื้นน้ำเงินแล้วจะให้ความรู้สึกแบบไหน
ความต่างคือเซ็ตโฆษณาถูกสร้างมาเพื่อกล้อง แต่ห้องนี้สร้างมาเพื่อร่างกายจริงของคนที่เดินเข้ามา และมันไม่ได้ขายอะไรด้วย
บนผนังมีป้ายข้อความสั้น ๆ ใจความประมาณว่าความรู้สึกก็เหมือนงานศิลปะ มันต่างกัน มันซับซ้อน บางทีก็มีคนเข้าใจ บางทีก็ไม่มี และเราไม่ต้องตัดสินมัน แค่รับมันไว้ก็พอ ถ้าจะมีคำอธิบายห้องนี้สักประโยค เราว่าประโยคนั้นทำหน้าที่ได้ครบแล้ว
เรื่องความกังวลที่ถูกแปลงเป็นวัตถุนุ่ม ๆ ให้จับได้ ทำให้นึกถึงงานของ Grip Face ที่ใช้ขนสังเคราะห์เล่ากับความวิตกในยุคดิจิทัล คนละซีก คนละวัสดุ แต่วิธีคิดใกล้กันตรงที่เลือกจะไม่ทำให้เรื่องหนักดูน่ากลัว
คำถามที่เราเดินออกมาพร้อมกันคือ ถ้าเอาสิ่งที่ทรมานเราที่สุดมาขยายให้ใหญ่จนกอดได้ มันจะเบาลงจริงหรือเปล่า หรือแค่เปลี่ยนที่อยู่ของมันจากในตัวเราออกมาไว้กลางห้อง
ติดตามผลงานของศิลปินได้ที่ Instagram @hommes.hom
อ้างอิง: PiLLOW Exhibition, MMAD MunMun Art Destination กรุงเทพ · ผู้ประสานงานโครงการ Usa Mansiri · เผยแพร่ผ่าน designboom
Photo credit: ©HOMMES.HOM (Sitta Chandarawong)
ชวนดูของในเว็บ
แหวน Daydream ของเล็ก ๆ ที่อยู่กับมือเราทั้งวัน คนละขนาดกับหมอนเม็ดยา แต่ทำงานคล้ายกันตรงที่ให้อะไรไว้จับตอนใจไม่อยู่กับตัว
แรงบันดาลใจจากศิลปะและดีไซน์เพิ่มเติมได้ที่ Portjolio ที่ซึ่งเรื่องราวสร้างสรรค์ยังคงต่อเนื่องไม่สิ้นสุด
