ราวปี 2013 มีของเล่นอย่างหนึ่งระบาดไปทั่วโรงเรียน เป็นยางเส้นจิ๋วสีสดที่เอามาถักเป็นกำไล เรียกกันว่าลูมแบนด์ ขายกันเป็นถุงละหลายร้อยเส้น เด็กถักกันจนหลายโรงเรียนต้องออกกฎห้ามเอาเข้าห้องเรียน แล้วอีกสองปีต่อมามันก็หายไปเงียบ ๆ เหลือไว้แต่ยางค้างถุงในลิ้นชักบ้านใครหลายคน
Hannah Buechler เก็บของพวกนั้นมาร้อยต่อกันทีละเส้น จนกลายเป็นงานบนผนัง ชิ้นใหญ่สุดกว้างเกือบสองเมตร
ตอนมองจากไกล ๆ มันเหมือนภาพเขียนสีน้ำมันแบบอิมเพรสชันนิสต์ มีแสงเข้ม แสงอ่อน มีทิศทางของรอยแปรงที่ลากเฉียงขึ้นเนิน ต้องเดินเข้าไปใกล้ถึงจะเห็นว่าแต่ละรอยนั้นคือยางกี่สิบเส้นที่ร้อยเรียงกันอยู่
ทำรอยแปรงเก็บไว้ก่อน แล้วค่อยเลือกใช้
วิธีทำงานของเธอกลับหัวกับการวาดรูปพอสมควร
คนวาดรูปจะผสมสีแล้วปาดลงผ้าใบตรงนั้นเลย แต่ Buechler ต้องผลิตรอยแปรงขึ้นมาก่อน เธอเอายางสีต่าง ๆ ร้อยลงบนแถบขนแกะเป็นร้อย ๆ แถบ เก็บสะสมไว้เป็นคลัง แล้วค่อยมาเลือกว่าจะใช้แถบไหน ยาวเท่าไร สีอะไร
พอเลือกได้แล้ว แถบนั้นถูกยึดลงบนแผ่นสักหลาดด้วยวิธีที่เรียกว่านีดเดิลเฟลติง คือใช้เข็มที่มีร่องเล็ก ๆ ทิ่มลงไปซ้ำ ๆ จนเส้นใยของสองชั้นเกี่ยวกันเอง ไม่มีกาว ไม่มีด้ายเย็บ
ข้อดีของการทำรอยแปรงไว้ก่อนคือมันงอได้ แถบยางที่ร้อยเสร็จแล้วนิ่มพอจะดัดโค้ง เอามาวางเบียดกันได้เหมือนต่อจิ๊กซอว์ เธอเลยจัดองค์ประกอบได้จนพอใจก่อนที่จะลงมือยึดจริง
ข้อเสียคือมันช้ามาก งานใหญ่หนึ่งชิ้นแปลว่าต้องนั่งร้อยยางหลายพันเส้น
ช้าแล้วได้อะไร
ในคำอธิบายงานของตัวเอง เธอพูดถึงความช้านี้ตรง ๆ ว่าการทำงานเส้นใยขนาดใหญ่กินเวลาและต้องทำซ้ำเยอะ แต่ข้อบังคับนั้นเองที่เปิดที่ว่างให้ได้คิดและได้เปลี่ยนใจกลางทาง ซึ่งต่างจากการผลิตสิ่งทอในโรงงานที่วัดกันที่ผลลัพธ์
เราว่าตรงนี้แหละที่ทำให้งานมันไม่ใช่แค่ของแปลก งานที่ใช้วัสดุประหลาดมีเยอะ แต่ส่วนมากหยุดอยู่แค่ว้าวว่าทำจากอะไร ส่วนงานของเธอมีเรื่องสี เรื่องจังหวะ เรื่องทิศทาง ที่ยังต้องตัดสินใจอีกเป็นหมื่นครั้งหลังจากเลือกวัสดุเสร็จแล้ว
The Space Between เป็นชิ้นที่ใหญ่ที่สุดในชุด ราว 77 คูณ 72.5 นิ้ว สีไล่จากม่วงเข้มมุมบนซ้ายไปหาส้มสว่างมุมบนขวา ตรงกลางเป็นชมพูแดงที่ม้วนเป็นชั้น ๆ ใครมองผ่าน ๆ คงนึกว่าเป็นภาพพระอาทิตย์ตก
อีกชิ้นชื่อ Fountains กลับหัวกลับหาง เส้นวางตั้งดิ่งลงมาจากขอบบนเหมือนน้ำตก แล้วพอถึงครึ่งล่างมันแตกเป็นวงโค้งซ้อนกันเหมือนละอองน้ำกระจาย
คนที่มาจากทั้งสองฝั่ง
Buechler อยู่ลอสแอนเจลิส เรียนจบสาย fibers จาก SCAD โดยเรียนจิตรกรรมเป็นวิชาโทควบไปด้วย ซึ่งอธิบายได้ว่าทำไมงานเส้นใยของเธอถึงคิดแบบคนวาดรูป
นอกสตูดิโอเธอทำงานสายแฟชั่นและสิ่งทอมาตลอด เคยเป็นซีเนียร์ดีไซเนอร์ที่แบรนด์ Libertine ดูแลงานลายพิมพ์และสกรีน และเคยเป็นบรรณารักษ์สิ่งทอกับนักออกแบบภายในที่ Carnegie Fabrics
งานบรรณารักษ์สิ่งทอคือคนที่ดูแลคลังตัวอย่างผ้า รู้ว่าผ้าแต่ละผืนทำจากอะไร ตกยังไง ซีดยังไง พอเห็นตำแหน่งนี้ในประวัติแล้วกลับมาดูคลังแถบยางที่เธอทำเก็บไว้ มันก็เข้าใจได้ทันทีว่าคลังนั้นมาจากไหน
เธอบอกว่าพยายามใช้ของรีไซเคิลให้มากที่สุด รวมถึงของที่มีความหมายส่วนตัวจากชีวิตตัวเอง แล้วก็สนใจว่าวัสดุสังเคราะห์แต่ละอย่างมีรากมาจากธรรมชาติตรงไหน พ่อของเธอเป็นนักวิทยาศาสตร์ ซึ่งเธอยกมาเป็นเหตุผลว่าทำไมถึงคิดเรื่องคุณสมบัติของวัสดุมากขนาดนี้
เราเคยเขียนถึงการกลับมาของงานเส้นใยไว้ใน บทความเรื่องงานทอที่กลับมาเป็นงานศิลปะ ซึ่งส่วนใหญ่พูดถึงเส้นด้ายกับผ้า ส่วนเคสนี้เป็นวัสดุที่ไม่มีใครตั้งใจให้มันเป็นงานศิลปะตั้งแต่แรก
ของเล่นที่ระบาดอยู่สองปีแล้วหายไป ปกติจะจบที่ถังขยะหรือก้นลิ้นชัก ไม่ค่อยมีทางที่สาม การที่มันโผล่มาอยู่ในกรอบไม้บนผนัง แล้วคนดูต้องเดินเข้าไปใกล้ถึงจะรู้ว่ามันคืออะไร ก็เป็นทางที่สามแบบหนึ่ง
ดูผลงานทั้งหมดได้ที่เว็บไซต์ศิลปิน hannahbuechler.com และอินสตาแกรม @hanbuechler
อ้างอิง: เว็บไซต์และคำอธิบายผลงานของ Hannah Buechler และรายงานของ Colossal (กันยายน 2026)
Photo credit: Hannah Buechler
ของทำมือที่เข้ากับเรื่องนี้
พวงกุญแจ Tiny Friends งานทำมือ ของเล็ก ๆ ที่ต้องนั่งทำทีละชิ้นเหมือนกัน ต่างกันแค่ว่าอันนี้จบในฝ่ามือเดียว
แรงบันดาลใจจากศิลปะและดีไซน์เพิ่มเติมได้ที่ Portjolio ที่ซึ่งเรื่องราวสร้างสรรค์ยังคงต่อเนื่องไม่สิ้นสุด
