ยางรัดของที่ยืดจนหมดสภาพ ประแจหกเหลี่ยมจาก IKEA อีกสี่อัน สายชาร์จที่ไม่มีใครรู้แล้วว่าของเครื่องอะไร กุญแจที่ไม่รู้ว่าไขบ้านไหน แล้วก็ยาอมแก้เจ็บคอที่หมดอายุไปตั้งแต่ปีก่อน ของพวกนี้มาอยู่รวมกันได้ยังไงไม่มีใครตอบได้ รู้แค่ว่าบ้านไหนก็มีลิ้นชักแบบนี้อย่างน้อยหนึ่งช่อง
Grace Baldwin ศิลปินงานไม้ชาวอเมริกัน กำลังทำลิ้นชักช่องนั้นขึ้นมาใหม่ ขยายขนาดจนของทุกชิ้นใหญ่กว่ามือคน ยางลบ Pink Pearl ก้อนเบ้อเริ่มที่มีรอยเปื้อนตรงมุมเหมือนของจริง บัตรสมาชิก Blockbuster ในซองพลาสติกใส หลอดยา Tums ที่กินไปครึ่งหลอดแล้วกลิ้งอยู่กับพื้นลิ้นชัก ทุกชิ้นทำมือ ส่วนใหญ่เป็นไม้ ที่เหลือเป็นวัสดุอื่นที่เธอค่อยๆ หัดใช้เพิ่มระหว่างทาง
เธอบอกกับ Colossal ว่าปกติเธอทำของชิ้นใหญ่ที่ชวนคิดถึงอดีตแต่ยังใช้งานได้จริง ส่วนใหญ่เป็นงานไม้ งานชิ้นนี้เป็นตัวที่ผลักให้เธอออกจากไม้ไปลองอย่างอื่นมากที่สุด
เริ่มจากหูฟังพันกันหนึ่งเส้น
ของชิ้นแรกที่เธอทำคือหูฟังแบบมีสายขนาดยักษ์ หลังจากนั้นก็เติมของเข้าไปวันละไม่กี่ชิ้น ไม่มีแพลนใหญ่โต ไม่มีลิสต์ที่ต้องทำให้ครบ แค่นึกออกว่าลิ้นชักบ้านตัวเองมีอะไรก็ทำอันนั้น
ที่ทำให้งานนี้ไปไกลกว่าที่ตั้งใจไว้ คือเธอถ่ายความคืบหน้าลงโซเชียลไปเรื่อยๆ แล้วคนดูก็เริ่มพิมพ์มาบอกว่าลิ้นชักบ้านเขามีอะไรบ้าง จากงานเดี่ยวเลยกลายเป็นงานที่มีคนช่วยคิดของเข้ามาเต็มไปหมด
เธอเล่าว่าของที่คนส่งมาซ้ำกับลิสต์ในหัวเธอเองเยอะมาก ซึ่งเป็นเรื่องที่สนุกดี เพราะมันแปลว่าลิ้นชักรวมของจิปาถะเป็นของสากลกว่าที่คิด
ของที่ไม่มีใครตั้งใจเก็บ
ถ้าคิดดีๆ ลิ้นชักช่องนี้เป็นที่เดียวในบ้านที่ไม่มีระบบอะไรเลย ตู้เสื้อผ้ามีระบบ ชั้นหนังสือมีระบบ ตู้เย็นยังพอมี แต่ลิ้นชักนี้คือที่ที่ของไปอยู่เพราะเราไม่รู้จะเอาไปไว้ตรงไหน
แล้วพอมันไม่มีระบบ มันเลยซื่อสัตย์กว่าห้องที่เราจัดไว้ให้คนอื่นดู ของในลิ้นชักบอกว่าเราซื้ออะไรมาแล้วไม่ได้ใช้ ประกอบเฟอร์นิเจอร์ไปกี่ตัว เคยเช่าหนังที่ร้านไหน เก็บใบเสร็จอะไรไว้ทำไมก็ไม่รู้
Baldwin ไม่ได้ทำงานชิ้นนี้ให้ดูสวยแบบจัดวางเรียบร้อย เธอทำให้มันรก และความรกนั่นแหละคือเนื้อเรื่อง
ขยายขนาดแล้วคนถึงเห็น
เรื่องที่แปลกคือของพวกนี้อยู่ในบ้านเรามาตลอด เราเปิดลิ้นชักเจอมันอาทิตย์ละหลายรอบ แต่ไม่เคยมองจริงๆ สักที ต้องรอให้มีคนทำยางลบให้ใหญ่เท่าก้อนอิฐก่อน เราถึงจะเห็นว่ายางลบหน้าตาเป็นยังไง
เป็นวิธีเดียวกับที่ศิลปินป็อปอาร์ตใช้กันมานาน เอาของธรรมดาที่สุดมาขยาย แล้วบังคับให้คนหยุดดู ต่างกันตรงที่ Baldwin ไม่ได้เลือกของที่เป็นสัญลักษณ์ของอะไร เธอเลือกของที่ไม่มีใครเลือก
ตัวเธอเองบอกว่าโปรเจกต์นี้เปลี่ยนวิธีคิดเรื่องการทำงานของเธอไปเลย ทั้งเรื่องการลองวัสดุใหม่ และเรื่องพลังของรายละเอียดเล็กๆ ที่ทำให้ของปลอมดูเหมือนของจริง ถ้าคุณสนใจของชิ้นเดียวที่วางบนโต๊ะแล้วเปลี่ยนวิธีมองเวลาไปทั้งอาทิตย์ ลองอ่าน Day Display ปฏิทินอะลูมิเนียมที่บอกแค่ว่าวันนี้วันอะไร ต่อ
ยังไม่จบ และอาจจะรื้อเล่นได้
ตอนนี้เธอบอกว่าจะเติมของไปเรื่อยๆ จนกว่ามันจะรู้สึกว่าพอ กำลังทำของชิ้นใหญ่เพิ่มอีกสองสามอย่าง เพื่อให้ที่ว่างที่เหลือเอาไว้ยัดของเล็กๆ ได้อีกเยอะ
ส่วนปลายทางเธอยังไม่รู้ รู้แต่ว่าอยากหาที่จัดแสดงให้ได้ และถ้าเป็นไปได้ก็อยากปล่อยให้ของทุกชิ้นวางหลวมๆ ในลิ้นชัก เพื่อให้คนดูรื้อเล่นได้จริง เพราะเธอเชื่อว่ามีของสนุกๆ ซ่อนอยู่ในชั้นล่างสุดเยอะมาก
ระหว่างนี้ที่งานยังไม่เสร็จ ลองไปเปิดลิ้นชักช่องนั้นที่บ้านดูสักที แล้วดูว่าของที่อยู่ในนั้นเล่าอะไรถึงปีที่ผ่านมาของคุณบ้าง
ติดตามความคืบหน้าทีละชิ้นได้ที่อินสตาแกรมของศิลปิน @grace.of.spades722
อ้างอิง: Colossal (thisiscolossal.com)
Photo credit: Grace Baldwin via Colossal
ชวนดูของในเว็บ
พวงกุญแจ Tiny Friends งานทำมือ ของเล็กๆ ที่สุดท้ายก็จะไปนอนรวมกับกุญแจไม่รู้ที่มาในลิ้นชักช่องเดิม แต่อย่างน้อยชิ้นนี้เราจำได้ว่าเก็บไว้ทำไม
แรงบันดาลใจจากศิลปะและดีไซน์เพิ่มเติมได้ที่ Portjolio ที่ซึ่งเรื่องราวสร้างสรรค์ยังคงต่อเนื่องไม่สิ้นสุด
