ฟันเรียงเป็นช่องอยู่ข้างโพรงเล็ก ๆ บนตัวสีชมพูของ Thunderpaws งานเซรามิกปี 2026 ของ Super Future Kid พอมองลงมาอีกนิดก็เจอเห็ด รถมอเตอร์ไซค์ และรองเท้า เราอาจเริ่มจากการมองว่ามันเป็นสัตว์สักตัว แต่ดูไปสักพัก ตัวเดียวนี้กลับมีที่ให้เรื่องอื่นเกิดขึ้นเต็มไปหมด
เธอเป็นศิลปินที่ทำให้ภาพวาดดูคล้ายของเล่นได้ โดยไม่จำเป็นต้องทำให้ทุกอย่างเรียบเท่ากัน งานเซรามิกชุดปัจจุบันยังมีสีสดกับตัวละครตาแป๋ว แต่ผิวกลับมีรอย จุด และความขรุขระให้เห็นชัด สีชมพูบนตัวใหญ่จึงให้ความรู้สึกต่างจากสีชมพูบนจอ แม้จะมาจากโลกการ์ตูนแบบเดียวกันก็ตาม
ของเล่นไม่ได้อยู่แค่ในความทรงจำ
ในบทสนทนากับ Juxtapoz เมื่อปี 2020 เธอเล่าถึงวัยเด็กในเยอรมนีตะวันออก และการพบกับสี ของเล่น ขนม และการ์ตูนอีกมากหลังการล่มสลายของกำแพงเบอร์ลิน สิ่งเหล่านี้กลายเป็นส่วนหนึ่งของงานที่ทำต่อมา พอรู้ที่มา เราก็พอเข้าใจว่าทำไมภาพของเธอถึงมีของให้มองเยอะขนาดนั้น
แต่ความเยอะไม่ได้แปลว่าทุกชิ้นแย่งกันเล่าเรื่องเดียว บางอย่างมีไว้ให้จำได้ทันที เช่น ดอกไม้หรือไอศกรีม บางอย่างทำให้ต้องหยุดดูว่ามันมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง เราไม่จำเป็นต้องถอดความหมายครบทั้งภาพถึงจะอยู่กับงานได้ แค่ตามดูของชิ้นถัดไป ก็ใช้เวลาไปแล้วพอสมควร
วิธีเอาตัวละครออกมาอยู่ในพื้นที่จริงมีให้เห็นก่อนงานเซรามิกแล้ว ใน We are Family ปี 2020 ผ้าใบขนาด 160 × 140 เซนติเมตรวางอยู่บนประติมากรรมสองชิ้น ตามข้อมูลใน หน้ารวมงานภาพวาดกับประติมากรรม ของเธอ สิ่งที่อยู่ใต้ภาพจึงมีสีและบุคลิกของตัวเอง แทนที่จะเป็นฐานที่เรามองผ่าน
ตรงนี้ทำให้ขอบล่างของผ้าใบหยุดเป็นจุดจบของงาน สายตายังตามสีลงไปหาวัตถุข้างล่างได้ ความรู้สึกคล้ายกับตอนดู งานของ Felipe Pantone ที่พาสีออกมาอยู่บนวัตถุ คือพอภาพมีความลึก ตำแหน่งที่เรายืนก็เริ่มมีส่วนกับสิ่งที่เห็น
ตัวละครหนึ่งตัวเป็นพื้นที่ให้ตัวอื่นอยู่
กลับมาที่ Thunderpaws งานสูง 47 เซนติเมตรชิ้นนี้ใช้เซรามิก สีดิน เคลือบ และลัสเตอร์แพลทินัม ตามรายการวัสดุที่ศิลปินระบุไว้ ส่วนที่สะดุดตาคือโพรงมืดข้างลำตัว เพราะมันทำให้เกิดทั้งด้านนอกและด้านในขึ้นมาจริง ๆ เรามองใบหน้าของตัวใหญ่ ขณะเดียวกันก็มองหาว่ามีอะไรอยู่ในช่องนั้น
พอมีมอเตอร์ไซค์อยู่ริมตัว สเกลก็เริ่มรวนไปนิดหนึ่ง สัตว์ตัวนี้ใหญ่พอจะเป็นอาคารได้ ส่วนเห็ดก็ใหญ่พอจะยืนอยู่ข้างคนขี่รถ ความไม่เท่ากันพวกนี้ทำให้เราอ่านงานเหมือนฉากที่มีหลายเหตุการณ์ มากกว่าจะจำแค่รูปร่างของตัวละครหลัก
รูปของ Rapunzel ที่วางไว้ข้างกันช่วยให้เห็นอีกวิธีหนึ่ง รายละเอียดเล็ก ๆ เกาะอยู่รอบใบหน้า โดยยังเหลือพื้นที่สีอ่อนตรงกลางให้ตากับปากอ่านออก เราเห็นมังกรก่อนก็ได้ เห็นโบก่อนก็ได้ แต่สุดท้ายยังกลับมาที่หน้าเดิม ความแน่นของรายละเอียดจึงมีที่ให้พักสายตาอยู่ด้วย
Cat Cafe ทำเรื่องขนาดให้ชัดขึ้นอีก ตัวสีฟ้ามีคนตัวเล็กยืนอยู่ในช่องเปิด มีแมวอยู่ข้างหน้า และมีหน้าหมูสีชมพูรองอยู่ด้านล่าง ถ้ามองเฉพาะหน้าใหญ่ เราได้ตัวละครหนึ่งตัว แต่ถ้าตามดูพื้นที่รอบช่องเปิด เราได้สถานที่อีกแห่งในงานชิ้นเดิม
ศิลปินระบุว่างานนี้สูง 39 เซนติเมตร จึงเล็กกว่าความรู้สึกของอาคารที่ภาพพาให้นึกถึงมาก พอรู้ขนาดจริง รายละเอียดที่เห็นก็เปลี่ยนจากฉากกว้างมาเป็นของเล็กที่คนค่อย ๆ ประกอบขึ้น เราไม่ได้เห็นขั้นตอนการทำทั้งหมด แต่ขนาดช่วยให้กะระยะระหว่างมือคนทำกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าได้
สำหรับเรา ความสนุกของงานชุดนี้อยู่ที่การยอมให้ของหลายชนิดอยู่ด้วยกัน โดยไม่รีบจัดระเบียบให้ทุกชิ้นทำหน้าที่เดียว ใบหน้าเป็นทั้งหน้าของสัตว์และผนังรอบประตู ส่วนฐานก็ยังมีหน้าของมันเอง ถ้าได้เดินไปดูอีกด้าน เราอาจต้องเริ่มทำความรู้จักตัวเดิมใหม่อีกครั้ง
ผลงานเพิ่มเติมอยู่ที่ เว็บไซต์ Super Future Kid
อ้างอิง: รายการงานเซรามิกและวัสดุจากศิลปิน · หน้ารวมงานภาพวาดกับประติมากรรม · บทสนทนา Radio Juxtapoz ปี 2020 ที่เชื่อมไว้ในเนื้อหา
Photo credit: Super Future Kid · ภาพทั้งหมดจากเว็บไซต์ศิลปิน
ภาพเล็ก ๆ จากร้านใน Portjolio
โปสการ์ด Floral Childlike Art มีเส้นแบบเด็กวาดที่ต่อความรู้สึกเล่นกับภาพจากเรื่องนี้มาไว้บนกระดาษชิ้นเล็ก
แรงบันดาลใจจากศิลปะและดีไซน์เพิ่มเติมได้ที่ Portjolio ที่ซึ่งเรื่องราวสร้างสรรค์ยังคงต่อเนื่องไม่สิ้นสุด
