ภาพวาดใบหนึ่งดูเรียบร้อยมาก แสงสวย ผิวของเซรามิกเนียน ผ้าปูโต๊ะพับเป็นระเบียบ แล้วมุมล่างมีอุ้งเท้าดำโผล่มาข้างเดียว กำลังจะเขี่ยอะไรสักอย่าง
Minyoung Kim ศิลปินที่วาดแมวดำมาหลายปี บอกว่าสิ่งที่ดึงเธอไว้คือความขัดกันระหว่างความธรรมดากับความประหลาดของสัตว์ชนิดนี้ แมวอยู่ในชีวิตเราทุกวัน แต่ก็ยังอ่านไม่ออกอยู่ดี
ให้ดูดีก่อน แล้วค่อยรู้ว่าอะไรไม่เข้าที่
วิธีทำงานของเธอค่อนข้างชัด เธอบอกว่าอยากให้ภาพดูน่าเข้าไปดูหรือดูเนี้ยบตั้งแต่แรกเห็น แต่พอยืนดูไปสักพักจะเริ่มเจอของที่ไม่เข้าท่า เงาสะท้อนที่ผิด รูปทรงแปลกๆ ท่าทางที่ไร้เหตุผล ช่วงเวลาสั้นๆ ที่คนดูคิดว่า เอ๊ะ เดี๋ยวนะ คือจุดที่เธอบอกว่าความสนุกอยู่ตรงนั้น
ฟังดูเหมือนเทคนิคง่ายๆ แต่มันไม่ง่าย เพราะถ้าวาดเนี้ยบไม่พอ ความประหลาดจะกลายเป็นความผิดพลาด และถ้าใส่ของแปลกมากไป ภาพจะกลายเป็นภาพเซอร์เรียลที่คนดูรู้ตัวตั้งแต่วินาทีแรกว่ากำลังโดนเล่นอยู่
ทำไมต้องแมวดำ
Kim เลือกแมวดำเพราะมันแบกของเยอะที่สุด เธอใช้คำว่าสัมภาระทางวัฒนธรรม ซึ่งก็จริง แมวดำเป็นทั้งลางร้ายในบางที่และเป็นเครื่องรางในบางที่ ขึ้นอยู่กับว่าถามใครและมันเดินไปทางไหน
สิ่งที่เธอเล่าต่อคือเมื่อเวลาผ่านไป แมวดำในงานของเธอค่อยๆ เปลี่ยนสถานะ จากการเป็นตัวแบบกลายเป็นเครื่องมือ บางทีเป็นเครื่องรางนำโชค บางทีเป็นแค่วิธีฉีดความตลกหรือความเพี้ยนบางๆ เข้าไปในฉาก
ตรงนี้เป็นจุดที่งานเธอต่างจากภาพแมวน่ารักทั่วไป แมวของเธอแทบไม่เคยนั่งเฉยๆ ให้วาด มันมักจะกำลังจะทำอะไรสักอย่างกับมีดกับส้อมหรือกับผ้าปูโต๊ะ
อุ้งเท้าเดียวก็พอ
งานหลายชิ้นไม่ได้โชว์แมวทั้งตัว บางทีเห็นแค่อุ้งเท้ากลางอากาศ หางที่โค้งอยู่ตรงขอบภาพ หรือตาข้างเดียว
เธออธิบายเรื่องนี้ตรงมากว่า แค่หย่อนอุ้งเท้าหรือหางเข้าไปในฉากที่ปกติธรรมดา อารมณ์ของภาพก็เปลี่ยนทั้งภาพ มันไปขัดจังหวะห้องนั้น สุดท้ายแล้วเป้าหมายคือทำให้สิ่งที่คุ้นเคยรู้สึกผิดที่ไปนิดหนึ่ง
บางชิ้นเธอเล่นหนักกว่านั้น อย่างใน Cocktail Party หรือ Chopped Melon หน้าแมวไปโผล่อยู่บนก้อนกลมขนฟูเล็กๆ ที่ไม่ใช่แมวแล้ว ขนาดของทุกอย่างในภาพก็ถูกจับมาบิดจนไม่ตรงกับความจริง
เธอบอกว่าอารมณ์ขันสำคัญมากสำหรับเธอ ถึงงานจะประกอบขึ้นมาแน่นและเก็บรายละเอียดละเอียดยิบ แต่เธอไม่อยากให้มันแข็งหรือดูวิชาการเกินไป อยากให้มันมีความเล่น
ช่วงที่แมวเริ่มถอยออกจากภาพ
งานล่าสุดของเธอเปลี่ยนไปอีกขั้น ใน The Shining Net ลายบนปีกผีเสื้อทำหน้าที่แทนดวงตาสีเหลืองของแมว ส่วนตัวแมวเองไม่ได้อยู่ในภาพ
ช่วงนี้เธอสนใจภาพนิ่งแบบยุโรป โดยเฉพาะวิธีที่ภาพพวกนั้นจัดการกับแสง ของเหลว เงาสะท้อน และช่วงเวลาที่ตาถูกหลอก ซึ่งเข้ากับสิ่งที่เธอทำอยู่แล้วพอดี เพราะงานของเธอก็อยู่บนเส้นระหว่างของจริงกับของที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นได้
เรื่องแมวที่ถูกเอามาใช้เป็นรูปทรงมากกว่าตัวสัตว์นี่ก็เจอได้ในงานออกแบบเหมือนกัน อย่างที่เคยเล่าไว้ใน ม้านั่งที่ปล่อยแมวออกมาจากโต๊ะนวดดินของช่างปั้น ที่ท่ายืดตัวของแมวกลายเป็นโครงของเฟอร์นิเจอร์
ตอนนี้ Kim กำลังเตรียมบูธเดี่ยวที่งาน Untitled Art ไมอามีบีช โดยจัดร่วมกับ Enari Gallery
สิ่งที่ค้างอยู่ในหัวเราหลังดูงานเธอไม่ใช่เรื่องแมว แต่เป็นเรื่องที่ว่าเราต้องยืนดูภาพนานแค่ไหนถึงจะเห็นว่ามีอะไรผิด และในห้องที่เราอยู่ทุกวัน มีของแบบนั้นซ่อนอยู่กี่ชิ้นที่เรายังไม่เคยยืนดูนานพอ
ช่องทางศิลปิน: minyoungkimwork.com และ Instagram @mykeeem
อ้างอิง: บทสัมภาษณ์ของ Minyoung Kim กับ Colossal
Photo credit: Minyoung Kim (ภาพผลงานเผยแพร่โดยศิลปิน)
ชวนดูของในเว็บ
พวงกุญแจแมว Portcha แมวตัวเล็กที่ห้อยอยู่กับกระเป๋า ทำหน้าที่คล้ายอุ้งเท้าในภาพของ Kim คือโผล่มาให้เห็นแวบเดียวแล้วเปลี่ยนอารมณ์ของทั้งชุด
แรงบันดาลใจจากศิลปะและดีไซน์เพิ่มเติมได้ที่ Portjolio ที่ซึ่งเรื่องราวสร้างสรรค์ยังคงต่อเนื่องไม่สิ้นสุด
