Jimi Biscuits คือชื่อที่ Harry Waine นักวาดภาพประกอบชาวอังกฤษใช้ทำงาน เขาทำเข็มกลัดเหล็กลงยาที่เอาขนมกับของกินขยะมาใส่หัวกะโหลก อะโวคาโดที่มีกะโหลกแทนเมล็ด เชอร์รี่สองลูกที่เป็นหัวกะโหลกทั้งคู่ ไอติมแท่งลายธงชาติที่มีกะโหลกโผล่ออกมา แต่ละแบบทำแค่ 80 ชิ้น ติดบนการ์ดที่เขาเขียนเลขกำกับเองทีละใบ
Hi-Fructose นิตยสารสายป็อปเซอร์เรียลเพิ่งลงบทสัมภาษณ์เขาไปเมื่อต้นสัปดาห์นี้ เราอ่านแล้วชอบ เพราะคนนี้ไม่ได้ทำงานศิลปะให้ดูยิ่งใหญ่เลย เขาบอกตรงๆ ว่าศิลปะสำหรับเขาคือการค่อยๆ เติมของที่ไม่จำเป็นลงไป ซึ่งก็ตรงกับงานของเขามาก
จากนักออกแบบในเอเจนซีโฆษณา
ก่อนจะมาเป็น Jimi Biscuits เขาทำงานเป็นนักออกแบบอาวุโสในเอเจนซีโฆษณา (เขาเล่าขำๆ ว่าตำแหน่ง Group Head of Design ที่ได้มานั้นเป็นความผิดพลาดของฝ่ายธุรการ) ทำไปสักพักก็ลาออกมาเป็นฟรีแลนซ์ และกันเวลาไว้อย่างน้อยสัปดาห์ละหนึ่งวันสำหรับงานของตัวเอง
ประสบการณ์ในวงการโฆษณาโผล่มาในงานเขาชัดมาก ลองอ่านคำบรรยายสินค้าในร้านออนไลน์ของเขาดู ทุกชิ้นเขียนล้อภาษาโฆษณา อย่างเข็มกลัดไอติมแท่งชื่อ Socket Pop เขาเขียนเล่นๆ ว่าไอติมลายธงชาติรูปจรวดเป็นไอเดียของทีมคิดนโยบายรัฐบาล ทำให้เด็กรักชาติ อยากระเบิดอะไรสักอย่าง และได้น้ำตาลเต็มเส้นเลือดไปพร้อมกัน ส่วนอะโวคาโด เขาเรียกว่าเป็นการต้มตุ๋นครั้งใหญ่ที่สุดในรอบสิบปี
เข็มกลัดที่หน้าตาเหมือนของแถมร้านขนม
เข็มกลัดชุดนี้เขาเรียกรวมๆ ว่า Dead Junk ตั้งใจให้หน้าตาเหมือนของสะสมราคาถูกตามร้านของชำ พวกสติกเกอร์ในซองขนม หรือของเล่นในถุงสุ่มที่เด็กๆ เก็บกัน ตัวเข็มกลัดสูง 35 มิลลิเมตร ขายชิ้นละ 5 ปอนด์ (ราวๆ 220 บาท) การ์ดที่ติดมาก็ออกแบบล้อกล่องขนมจริงทุกใบ มีทั้งลายเส้นพื้นหลัง ฟอนต์โฆษณาตัวโต และช่องเลขลำดับที่มุมล่าง
เพื่อนๆ ที่โตมากับขนมซองที่มีของแถมข้างในน่าจะเข้าใจความรู้สึกนี้ทันที ของแถมพวกนั้นไม่มีค่าอะไรเลยแต่เราก็เก็บกันจนเต็มกล่อง Jimi Biscuits เอาความรู้สึกแบบนั้นมาใส่หัวกะโหลกแล้วทำออกมาให้ดีกว่าของจริงอีก (เข็มกลัดเบอร์เกอร์ของเขาชื่อ Big Macabre ซึ่งเราว่าตั้งชื่อเก่งมาก)
ภาพพิมพ์หน้ายิ้มที่ทำด้วยมือ
อีกฝั่งของงานคือภาพพิมพ์ ปีนี้เขาบอกว่าพยายามห่างจากหน้าจอ หันมาวาดมือลงแผ่นใส ผสมสีหมึกเองด้วยตา และกลับไปฝึกพิมพ์ซิลค์สกรีนใหม่ที่ Stirchley Print Works ซึ่งเป็นโรงพิมพ์แบบสหกรณ์ ส่วนงานเลตเตอร์เพรสเขาให้ Blush Publishing พิมพ์ให้
ชิ้นที่เราชอบคือ Smile เป็นหน้ายิ้มที่เอามือดึงแก้มตัวเองให้ยิ้ม พิมพ์หมึกแดงบนกระดาษสีเหลือง ขนาด 12 x 12 นิ้ว ทำแค่ 60 แผ่น ส่วน Mood Juggler เป็นตัวการ์ตูนเดินโยนลูกบอลหน้าอารมณ์ต่างๆ ทั้งยิ้ม ร้องไห้ และโกรธ พิมพ์หมึกดำบนกระดาษคอตตอน 60 แผ่นเหมือนกัน
คนที่เขายกให้เป็นแรงบันดาลใจก็บอกอะไรได้เยอะ มีทั้ง Frank Kozik กับ Art Chantry ที่ทำโปสเตอร์คอนเสิร์ตยุค 90 มี Shag มี Gary Baseman และมีของเล่นวัยเด็กอย่างสติกเกอร์ไอติมกับรอยสักที่แถมมากับหมากฝรั่ง ใครเคยอ่านเรื่อง ป้ายเขียนมือของ Stephen ESPO Powers ที่เราลงไปเมื่อต้นเดือน จะเห็นว่าสองคนนี้ชอบเล่นกับภาษาโฆษณาเหมือนกัน แค่คนหนึ่งเขียนลงผนัง อีกคนย่อลงมาเหลือ 35 มิลลิเมตร
หน้าปราสาทเกือบ 200 แบบ
งานที่ทำนานที่สุดของเขาคืองานให้ Castle Face Records ค่ายเพลงของ John Dwyer นักร้องวง Osees เกือบสิบปีที่ผ่านมา ค่ายนี้ไม่ใช้โลโก้ตัวเดิมซ้ำ แต่ให้เขาวาดหน้าปราสาทแบบใหม่ทุกครั้งที่ออกแผ่น เขาวาดไปเกือบ 200 แบบ ถูกเอาไปใช้จริงไม่ถึง 50 แบบ ตอนนี้เขากำลังรวมทั้งหมดทำเป็นหนังสือเล่มหนึ่งและจะพิมพ์ขายเอง
เราว่างานของ Jimi Biscuits เหมาะกับคนที่อยากเริ่มสะสมงานศิลปะแต่ยังไม่อยากจ่ายแพง เข็มกลัดชิ้นละ 5 ปอนด์ ภาพพิมพ์เล็กสุดอย่าง Shine ขนาด 17.5 x 17.5 เซนติเมตร ก็แค่ 20 ปอนด์ ทุกชิ้นเซ็นและเขียนเลขกำกับ ถ้าต้องเลือกชิ้นเดียว เราขอ Morcherry เพราะเห็นแล้วยิ้มทุกครั้ง (ตอนที่เราเข้าไปดู บางแบบเหลือไม่กี่ชิ้นแล้ว)
ดูผลงานและร้านของ Jimi Biscuits ได้ที่ jimibiscuits.com
ข้อมูลจากบทสัมภาษณ์ Jimi Biscuits ใน Hi-Fructose (9 พฤศจิกายน 2026) และคำบรรยายสินค้าในร้านออนไลน์ของศิลปิน
Photo credit: Jimi Biscuits (jimibiscuits.com)
ของในเว็บที่เข้ากับเรื่องนี้
Inspo Gone Vision Cap Red หมวกสีแดงจากร้าน Portjolio เอง สีเดียวกับการ์ดเข็มกลัดหลายใบของ Jimi Biscuits ติดเข็มกลัดสักอันไว้ข้างหมวกก็เข้ากันดี
แรงบันดาลใจจากศิลปะและดีไซน์เพิ่มเติมได้ที่ Portjolio ที่ซึ่งเรื่องราวสร้างสรรค์ยังคงต่อเนื่องไม่สิ้นสุด
