คนที่นอนอยู่บนหินถอดรองเท้าออกแล้ว เท้าเปล่าไขว้กันหลวมๆ อยู่ตรงขอบชั้นหิน หมวกสีขาวปิดหน้าไว้ทั้งใบ ส่วนคนที่นั่งอยู่ถัดไปยังใส่รองเท้าหนังสีน้ำตาลครบสองข้าง
ภาพนี้ชื่อ 昼寝の人 คนงีบกลางวัน วาดเมื่อปี 2024 จากหาดหินอาราซากิ จังหวัดคานางาวะ คนสองคนกินพื้นที่ในภาพอยู่นิดเดียว ที่เหลือทั้งผืนคือหิน
ชั้นหินถูกไล่ทีละริ้ว เอียงเฉียงขึ้นทางขวา บางช่วงพับหักเป็นมุม บางช่วงยุบลงเป็นร่องดำ ถ้าไล่สายตาขึ้นไปด้านหลังจะเจอราวจับสีขาวเล็กๆ ที่ใครสักคนมาสร้างพาดไว้บนหน้าผา เป็นทางเดินของคนที่พาดอยู่บนของที่เก่ากว่าคนมาก
คนวาดใช้ชื่อว่า よそ町 หรือ yosomachi อาศัยอยู่ริมทะเล จบสาขาจิตรกรรมญี่ปุ่นจากมหาวิทยาลัยศิลปะทามะ และได้รางวัลทองจากเวทีประกวด TIS (Tokyo Illustrators Society) ครั้งที่ 19 เมื่อปี 2024
ในหน้าแนะนำตัวเขียนไว้สั้นมาก ว่าเป็นนักวาดภาพประกอบที่ชอบการเดินเล่น ทะเล และชั้นหิน สามอย่างนี้อธิบายงานเกือบทั้งหมดได้
สเกลเป็นเรื่องที่เห็นชัดขึ้นเมื่อดูหลายภาพต่อกัน คนตัวเล็กเสมอ มักยืนค่อนไปทางบนของกรอบ ส่วนสิ่งที่กินพื้นที่มากที่สุดคือพื้นที่ที่คนคนนั้นกำลังยืนอยู่
วัสดุที่ใช้เป็นของจิตรกรรมญี่ปุ่นแบบเก่า อิวะเอโนงุ (岩絵具) คือสีที่บดมาจากหินและแร่ กับโกฟุน (胡粉) ผงขาวจากเปลือกหอย ลงบนแผ่นไม้อัดชินา แปลตรงตัวคือเวลาวาดหน้าผา สิ่งที่อยู่บนปลายพู่กันก็คือหินที่ถูกบดละเอียด
อีกภาพชื่อ いい感じの枝 กิ่งไม้ท่าทางดี ปี 2025 วาดจากฮายามะ คานางาวะ สองคนถือไม้คนละอัน ยืนอยู่บนลานหินกว้าง ไกลออกไปที่แนวพุ่มไม้มีคนอีกสองคนเล็กจนเกือบมองไม่เห็น ตรงกลางภาพมีแอ่งน้ำขังใสสะท้อนก้อนเมฆ เป็นชิ้นส่วนของท้องฟ้าที่ตกลงมาค้างอยู่บนพื้น
พอวาดคนในระยะใกล้ วิธีใช้แผ่นไม้ก็เปลี่ยน ในภาพคนที่ใส่ฮู้ดสีเขียวมิ้นต์แล้วประคองมือไว้ ผิวหน้ากับหลังมือแทบไม่ถูกลงสีทับ ลายไม้ของแผ่นรองยังวิ่งขึ้นลงให้เห็นชัดผ่านโหนกแก้มและข้อนิ้ว เนื้อไม้ทำหน้าที่แทนเนื้อคน
ในกลุ่มภาพใบหน้าเหล่านี้ ใบไม้ไม่ได้อยู่หลังคน แต่อยู่หน้าคน บางใบพาดผ่านตา บางใบทับปลายจมูก คนดูต้องมองลอดช่องระหว่างใบเข้าไป เหมือนยืนอยู่นอกพุ่มแล้วบังเอิญสบตากับใครสักคนที่อยู่ข้างใน
หลังนิทรรศการเดี่ยว 知っている場所 สถานที่ที่ฉันรู้จัก ที่แกลเลอรีลูว์มงด์ ย่านฮาราจูกุ เมื่อตุลาคม 2025 yosomachi เขียนบันทึกไว้ว่างานที่ทำอยู่ในช่วงหลังนี้ใกล้กับคำว่า 「観察と記録」 การสังเกตและการบันทึก มากกว่าคำว่าการแสดงออก เคยถามตัวเองเหมือนกันว่าอยู่แบบนี้พอไหม และพอจบนิทรรศการก็ตอบตัวเองว่าจะทำต่อไป
ชื่อนิทรรศการมาจากความตั้งใจตรงไปตรงมา ว่าอยากให้คนที่ยืนดูสถานที่ที่คนวาดรู้จัก นึกถึงสถานที่ที่ตัวเองรู้จักขึ้นมาบ้าง ระหว่างเฝ้างานก็มีคนเดินมาบอกว่าเคยไปที่นั่น เคยอยู่ที่นั่น หรืออยากลองไปดู
หนังสือรวมภาพลายเส้นสีเดียวเล่มก่อนหน้าที่ชื่อ 散歩する เดินเล่น ก็ตั้งใจแบบเดียวกัน เป็นสมุดจดวิวที่เห็นระหว่างเดิน
มีภาพชายหาดอยู่ภาพหนึ่งที่ไม่มีชั้นหินให้ดูเลย มีแค่ทรายเปียกกับเส้นคลื่นที่เพิ่งถอยออกไป ผู้ใหญ่คนหนึ่งยืน เด็กคนหนึ่งนั่งยองดูอะไรบางอย่างตรงหน้า ในภาพไม่มีอะไรบอกว่าสิ่งนั้นคืออะไร และคนวาดเองก็อาจจะไม่รู้ แค่เห็นตอนเดินผ่าน แล้วจดเอาไว้
ชมผลงานของ よそ町 (yosomachi) เพิ่มเติมได้ที่ Instagram @yosomachi
