เด็กสองคนนั่งพิงกัน ตัวเรืองแสงสีเขียว สูงจนคนที่ยืนถ่ายรูปอยู่ข้างหน้าดูเล็กไปเลย ภาพนี้เป็นส่วนหนึ่งของ Pohoda Festival 2026 ในสโลวาเกีย แต่ก่อนจะกลายเป็นประติมากรรมเป่าลมกลางงาน เด็กคู่นี้เคยอยู่บนโปสเตอร์มาก่อน สิ่งที่เปลี่ยนจึงไม่ใช่แค่ขนาด เรากำลังเห็นโลโก้ที่เดินเข้าไปอยู่ในภาพเดียวกับคนดูได้แล้ว
สตูดิโอ Andrej & Andrej รับหน้าที่ออกแบบอัตลักษณ์สำหรับเทศกาลครั้งที่ 30 งานถูกนำมาเล่าอีกครั้งใน It’s Nice That วันที่ 14 ตุลาคม 2026 หลังผู้จัดเผยรายละเอียดไว้ตั้งแต่เดือนสิงหาคม มันเป็นตัวอย่างของการปรับหน้าตางานดนตรีที่ไม่ต้องเริ่มด้วยการหาสัญลักษณ์ใหม่ เพราะของเดิมยังมีอะไรให้ทำต่ออีกเยอะ
ของเดิมที่ไม่ได้ถูกเก็บไว้เฉย ๆ
ภาพเด็กสองคนปรากฏบนโปสเตอร์แรกของเทศกาลในปี 1997 ก่อนถูกย่อให้เป็นเครื่องหมายสองมิติ ในงานปีนี้ ทีมออกแบบพาเด็กคู่นั้นกลับมามีปริมาตรผ่านโมเดลสามมิติ แล้วใช้เป็นต้นทางของภาพหลายแบบ เปลี่ยนผิว เปลี่ยนสี ลดรายละเอียด หรือทำให้ดูมันวาวได้ โดยยังมองออกว่าเป็นคู่เดิม
ตรงนี้ต่างจากการวางโลโก้เดิมไว้ที่มุมโปสเตอร์แล้วเปลี่ยนภาพข้างหลัง เพราะตัวเครื่องหมายเองรับหน้าที่เป็นภาพหลักด้วย เราจำท่านั่งและความใกล้กันของเด็กสองคนได้ ส่วนผิวที่หุ้มอยู่จะเปลี่ยนไปแค่ไหนก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง ความต่อเนื่องของแบรนด์จึงไม่ได้ผูกไว้กับการใช้ภาพเดิมเป๊ะทุกครั้ง
สำหรับคนที่เคยไปเทศกาล การจำอะไรบางอย่างได้ทันทีมีน้ำหนักของมันอยู่ เราอาจไม่ได้จำโปสเตอร์ได้ทุกปี แต่จำได้ว่าเคยไปกับใคร เคยยืนรอวงไหน หรือซื้อเสื้อตัวไหนกลับบ้าน ถ้าเปลี่ยนทุกอย่างพร้อมกัน ความรู้สึกคุ้นเคยเหล่านี้ก็อาจหาที่เกาะยากขึ้น งานชุดนี้เปิดทางให้หน้าตาใหม่กับความทรงจำเดิมอยู่ด้วยกันได้
ให้โลโก้เปลี่ยนได้ โดยคนยังจำได้
ชื่อ Pohoda สื่อถึงความสบายใจ ความใกล้ชิด และการได้อยู่ร่วมกัน ภาพเด็กสองคนอยู่ข้างกันจึงเป็นแกนที่อ่านได้โดยไม่ต้องมีประโยคยาว ๆ กำกับ เมื่อขยายให้ใหญ่กว่าคนหลายเท่า ความรู้สึกก็เปลี่ยน จากเครื่องหมายที่เราเหลือบมอง กลายเป็นวัตถุที่เราต้องเงยหน้าดู
เราชอบความต่างของสองระยะนี้เป็นพิเศษ ตอนอยู่บนหน้าจอ เด็กคู่นี้เป็นรูปที่ส่งต่อได้ พออยู่กลางพื้นที่จริง มันมีด้านหน้า มีคนเดินบัง มีท้องฟ้าและแสงตอนเย็นเข้ามาเปลี่ยนภาพด้วย นักออกแบบวางรูปทรงไว้ แต่ภาพที่คนดูเอากลับบ้านไม่ได้ถูกจัดไว้ให้เหมือนกันทั้งหมด
วิธีขยับของคุ้นตาไปสู่อีกสภาพหนึ่งชวนให้นึกถึง งานของ Chris Labrooy ที่ให้เสาไฟพันรถทั้งคัน จุดที่ทำให้เราหยุดมองคือยังรู้ว่าตรงหน้าเป็นอะไร แต่สิ่งนั้นกำลังทำตัวผิดจากที่เคยเห็น สำหรับ Pohoda ความประหลาดยังทำหน้าที่ช่วยจำชื่องานไปพร้อมกัน
ชื่อวงก็มีจังหวะของตัวเอง
อีกส่วนของระบบคือตัวอักษรที่พัฒนาจากงานสื่อสารเก่าของเทศกาลก่อนปี 2010 รูปทรงเรขาคณิตและส่วนโค้งถูกนำมาทำเป็นชุดตัวอักษรสำหรับประกาศชื่อศิลปิน ตัวพิมพ์เล็ก a, e และ s สูงเท่าตัวพิมพ์ใหญ่ และเลือกจัดชิดขอบบนหรือขอบล่างของบรรทัดได้ ชื่อแต่ละชื่อจึงมีช่องให้จัดจังหวะต่างกัน
รายละเอียดนี้ฟังเหมือนเรื่องเล็กของคนทำกราฟิก แต่บนโปสเตอร์ดนตรี ชื่อวงคือสิ่งที่คนกวาดตาหาเป็นอันดับต้น ๆ ถ้าชื่อทุกวงอยู่ในระบบเดียวกันแต่มีรูปร่างเฉพาะของตัวเอง งานก็มีทั้งส่วนที่รวมกันเป็นเทศกาลและส่วนที่แยกให้จำเป็นรายชื่อได้ ไม่จำเป็นต้องเพิ่มของตกแต่งรอบคำตลอดเวลา
เมื่อมองทั้งชุด สิ่งที่เราได้จากงานนี้คือการเลือกให้ชัดว่าอะไรควรอยู่ต่อ และอะไรปล่อยให้เปลี่ยนได้ ท่านั่งของเด็กยังอยู่ ส่วนสี ผิว และวิธีปรากฏตัวขยับได้มาก การออกแบบจึงมีที่ให้ทดลองโดยไม่ต้องตัดความสัมพันธ์กับคนที่รู้จักงานมาก่อน
ในรูปตอนเย็น คนข้างหน้ากลายเป็นเงาดำ ส่วนเด็กสองคนยังเรืองแสงอยู่ข้างหลัง ต่อให้ไม่เห็นรายชื่อวงสักชื่อ ภาพนั้นก็เล่าได้แล้วว่าคนเคยมารวมกันตรงนี้ บางทีสิ่งที่คนจำจากเทศกาล อาจเริ่มจากของชิ้นที่ไม่ได้ขึ้นไปร้องเพลงบนเวทีเลย
ผลงานของสตูดิโอ: Andrej & Andrej
อ้างอิง: Pohoda Festival: One festival, two babies, three dimensions และ บทสัมภาษณ์ทีมออกแบบใน It’s Nice That
Photo credit: Andrej & Andrej / It’s Nice That
ตัวละครเล็ก ๆ ที่พาออกไปด้วยได้
พวงกุญแจ Tiny Friends งานทำมือ ต่อความรู้สึกจากตัวละครที่เราจำได้ มาเป็นของชิ้นเล็กที่พกไปอยู่ในภาพของเราเอง
แรงบันดาลใจจากศิลปะและดีไซน์เพิ่มเติมได้ที่ Portjolio ที่ซึ่งเรื่องราวสร้างสรรค์ยังคงต่อเนื่องไม่สิ้นสุด
