โซฟาสีน้ำตาลวางอยู่กลางจาน ขนาดพอกินได้ไม่กี่คำ แต่ร่องบนเบาะยังอยู่ครบ Gab Bois ทำให้เราจำเฟอร์นิเจอร์ชิ้นนี้ได้ก่อนจะรู้ว่ามันเป็นเจลลี พอรู้แล้วก็อยากมองอีกรอบ คราวนี้เราเริ่มคิดถึงช้อนที่จะตักลงไป แทนที่จะคิดว่ามันนั่งสบายแค่ไหน
ศิลปินจากมอนทรีออลคนนี้ทำงานกับของที่เราเรียกชื่อได้ทันที ทั้งอาหาร เครื่องสำอาง และอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ เธอเก็บหน้าตาบางส่วนของมันไว้ แล้วเปลี่ยนวิธีที่มันเข้ามาอยู่กับร่างกายเรา ของกินกลายเป็นเฟอร์นิเจอร์จำลอง ส่วนของที่เคยใช้ฟังเสียงก็เอามาถักเป็นเครื่องสวมศีรษะได้
โซฟาที่ต้องใช้แม่พิมพ์อีกแบบ
งานสำหรับ Sarah Ellison ในปี 2023 เริ่มจากโซฟา Float สี Espresso ชื่อสีถูกพาไปต่อเป็นรสชาติจริง ๆ Bois ทำแบบจำลองด้วยเจลลีรสเอสเปรสโซ ใช้แม่พิมพ์ที่ทำขึ้นเฉพาะ แล้วนำไปเสิร์ฟในงานเปิดตัวที่ Stahl House ลอสแอนเจลิส ตามรายละเอียดใน หน้าโครงการของสตูดิโอ
สีเดียวกันจึงทำงานสองอย่าง มันบอกสีของเบาะและชวนให้นึกถึงกาแฟ ส่วนร่องแนวนอนช่วยให้รูปทรงยังอ่านเป็นโซฟา แม้วัสดุจะเปลี่ยนไปหมด เราว่างานนี้ขำตรงที่มันยังจริงจังกับหน้าตาของต้นแบบ ถ้าลบร่องพวกนั้นออก เหลือแค่ก้อนสีน้ำตาล มุกก็คงทำงานยากขึ้นเยอะ
ภาพจากงานเปิดตัวทำให้ความคิดนั้นไปไกลกว่าภาพจัดฉาก มีจาน มีช้อน และมีคนที่อาจตักมันเข้าปากได้ พอขนมถูกเสิร์ฟ งานก็ยอมให้คนทำลายรูปทรงที่อุตส่าห์สร้างมา ความเรียบร้อยของภาพกับความเลอะของการกินอยู่ห่างกันแค่ช้อนเดียว
เริ่มจากอยากให้มันเกิดขึ้น แล้วค่อยหาวิธีทำ
ใน บทสัมภาษณ์กับ The Talks Bois อธิบายว่าภาพถ่ายเป็นวิธีที่รวดเร็วในการพาความคิดออกมาให้เห็น วัตถุในงานของเธอมีอยู่จริง แม้บางภาพต้องถ่ายส่วนประกอบแยกกันแล้วประกอบด้วย Photoshop ข้อมูลนี้ช่วยให้เรามองงานโดยไม่ต้องเหมาว่าทุกอย่างจบหลังกล้อง หรือทุกอย่างถูกสร้างในคอมพิวเตอร์
พอเป็นอาหาร เวลาทำงานก็มีขีดจำกัด เพราะวัตถุดิบเปลี่ยนสภาพได้ สิ่งที่ดูเป็นมุกสั้น ๆ จึงมีปัญหาให้แก้อยู่ข้างหลัง ทั้งโครงสร้าง การขึ้นรูป และจังหวะถ่ายภาพ เราเห็นผลลัพธ์เพียงชั่วครู่ แต่คนทำต้องอยู่กับข้อจำกัดของสิ่งนั้นนานกว่าเรา
วิธีเริ่มจากความคิดแล้วค่อยย้อนมาหาทางผลิตยังปรากฏใน บทสนทนากับ The Creative Independent ปี 2025 เธอบอกว่ารูปสำหรับออนไลน์กับงานติดตั้งต้องการการเตรียมตัวต่างกัน บางงานเกี่ยวข้องกับแบบสามมิติ สถาปนิก หรือวิศวกร ทีมและผู้ผลิตที่มีทักษะต่างกันจึงช่วยขยายสิ่งที่เธอทำได้
เปลี่ยนหน้าที่ แต่เก็บความจำเดิมไว้
ในชุด F/W 2005: Hardwear ที่ทำกับ Back Market ปี 2024 โทรศัพท์ฝาพับกลายเป็นหัวเข็มขัด เว็บแคมกลายเป็นเชิงเทียน และสายหูฟังถูกถักเป็นหมวกคลุมศีรษะ สตูดิโอระบุว่าชุดนี้มีงานหกแบบ ทำจากขยะอิเล็กทรอนิกส์ในมอนทรีออล รวมการผลิต 75 ชิ้น
ส่วน งาน Jelly Pop สำหรับ e.l.f. Cosmetics ปี 2025 ใช้ผลิตภัณฑ์ในคอลเล็กชันมาทำกระโปรง เครื่องประดับ รองเท้าส้นสูง และกระจกโมเสก วัตถุจึงขยับจากของที่ใช้แต่งตัวมาเป็นสิ่งที่สวมบนตัวโดยตรง เราจำหน้าที่เก่าได้พร้อมกับเห็นหน้าที่ใหม่ ความรู้สึกแปลกเกิดขึ้นตรงที่สองอย่างนี้ยังไม่ยอมแยกจากกัน
ถ้าเคยดู ภาพจัดวางสิ่งของของ Sam Nicklin จะเห็นอีกวิธีที่ของคุ้นตาทำให้เราหยุดมอง สำหรับ Bois การหยุดนั้นพาไปถึงคำถามเรื่องการใช้งานด้วย เราอาจจำได้ว่าของชิ้นหนึ่งเคยทำอะไร แต่ความจำของเราก็ไม่จำเป็นต้องเป็นคำสั่งว่ามันจะทำอย่างอื่นต่อไม่ได้
ช่องทางศิลปิน: Gab Bois Studio
อ้างอิง: หน้าโครงการ Gab Bois Studio และบทสัมภาษณ์ใน The Talks กับ The Creative Independent
Photo credit: Gab Bois Studio, Sarah Ellison, Adrien Gaut และ Back Market
ของชิ้นเล็กที่พกความขี้เล่นไปด้วย
พวงกุญแจ Tiny Friends งานทำมือ พาความขี้เล่นมาอยู่กับของที่หยิบใช้ทุกวัน ผ่านชิ้นงานเล็ก ๆ ที่ทำด้วยมือ
แรงบันดาลใจจากศิลปะและดีไซน์เพิ่มเติมได้ที่ Portjolio ที่ซึ่งเรื่องราวสร้างสรรค์ยังคงต่อเนื่องไม่สิ้นสุด
